Δώρα, πώς είναι να κατακτάς την κορυφή του τζούντο χωρίς όραση;

Η Παραολυμπιονίκης μιλά στην Parallaxi για την συμπεριληπτικότητα στην Ελλάδα, τα παιδικά της χρόνια και τον πρωταθλητισμό

Αντώνιο Παντέλη

 

Η Δώρα Πασχαλίδου δε βρήκε έναν δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα.

Από τα όνειρα της δικηγορίας για να αλλάξει τον κόσμο και τη μουσική, βρέθηκε τελικά στο τατάμι και στον πρωταθλητισμό, εκεί όπου τα τελευταία χρόνια έχει φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης.

Τρία συνεχόμενα χρυσά μετάλλια, αμέτρητες ώρες προπόνησης και ένας καινούργιος στόχος στο πρόγραμμα: το χρυσό στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες.

Η καταξιωμένη τζουντόκα βάζει τα πράγματα στη θέση τους υπενθυμίζοντας πως «τα μετάλλια και οι διακρίσεις των πρωταθλητών δεν έχουν καμία σχέση με δύναμη ψυχής κι άλλα τέτοια δακρύβρεχτα που ακούγονται».

Για εκείνη, πίσω από κάθε μετάλλιο βρίσκονται το ταλέντο, η ατέλειωτη δουλειά, η προπόνηση, η σωματική κόπωση και τα ψυχικά αποθέματα που απαιτεί ο πρωταθλητισμός.

Από μικρή έμαθε να διεκδικεί τις ευκαιρίες που δεν της δίνονταν αυτονόητα. Σήμερα, όμως, δεν ζητά ειδική μεταχείριση.

«Δείχνω υπομονή μέχρι κάποιος να με γνωρίσει για να καταλάβει ότι τελικά δεν είμαι κάτι διαφορετικό λόγω της αναπηρίας», σημειώνει, ενώ δηλώνει πως ο οίκτος και ο άστοχος θαυμασμός είναι «ό,τι χειρότερο».

Στη ζωή της υπάρχει, και η Joy, ο σκύλος-οδηγός της, που όπως λέει της χάρισε μεγαλύτερη ανεξαρτησία, ασφάλεια και την ταχύτητα που τόσο αγαπά. Και στο πλευρό της, ο άνθρωπος που πίστεψε πρώτος στις δυνατότητές της και τη βοήθησε να φτάσει εκεί όπου για πολλούς έμοιαζε αδύνατο, ο προπονητής της, Θεόκλητος Παπαχρήστος.

Η Δώρα Πασχαλίδου μιλά στην Parallaxi για τα παιδικά της χρόνια, τη συμπεριλιπτικότητα στην Ελλάδα και το τζούντο

 

Πώς ήταν η Δώρα ως παιδί; Τι ονειρευόσουν τότε ότι θα γίνεις και πόσο διαφορετική είναι η ζωή που ζεις σήμερα από αυτή που φανταζόσουν;

Ως παιδί, ήμουν ζωηρή και γεμάτη όρεξη, λιγομίλητη τότε, διάβαζα πολύ και μου άρεσε πάντα ο αθλητισμός, αλλά εννοείται ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να σκεφτώ ούτε καν να ονειρευτώ όλα αυτά που ο θεός έφερε σήμερα στη ζωή μου! Ονειρευόμουν να γίνω δικηγόρος, να αλλάξω τον κόσμο όπως όλα τα παιδιά!

Αργότερα κατάλαβα ότι ο κόσμος αυτός δεν αλλάζει αν πρώτα δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι! Ονειρευόμουν να τραγουδάω και να ασχολούμαι γενικά με τη μουσική! Και τα έκανα όλα όσα ονειρεύτηκα, το καθένα το έφτασα μέχρι εκεί που μπόρεσα πριν τον πρωταθλητισμό. Κάποια τα συνεχίζω ακόμα όσο μπορώ!

Η ζωή που τώρα ζω είναι εντελώς διαφορετική από όλα όσα σκεφτόμουν, αλλά δεν θα άλλαζα τίποτα από το σήμερα για αυτά που ονειρεύτηκα μικρή, γιατί πολύ απλά αυτά που σήμερα ζω τα λατρεύω όσο δύσκολα κι αν είναι, οι χαρές που μου δίνει ο πρωταθλητισμός είναι τεράστιες και ασύγκριτες!

 

Θέλω να γυρίσουμε πριν από το τζούντο και τον πρωταθλητισμό. Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια ως ένα κορίτσι χωρίς όραση;

Τα παιδικά μου χρόνια γενικά ήταν ήσυχα και δεν μπορώ να πω ότι επηρεάστηκαν ιδιαίτερα από το γεγονός πως δεν είχα την όραση μου! Στο σχολείο είχα τις παρέες μου, με κάποιους συνεχίζουμε ακόμα την παρέα!

Συμμετείχα στα πάντα με απόλυτα ίσο τρόπο και όπου δεν μου δίνονταν οι ευκαιρίες απλά τις διεκδικούσα ή της δημιουργούσα! Τίποτα δε μου χαρίστηκε ούτε στο σχολείο μα ούτε και πουθενά και αυτό είναι κάτι που μου αρέσει και το ζητάω πάντα!

 

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισες και πώς σε αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι γύρω σου;

Υπήρχαν σοβαρές δυσκολίες στην μετακίνηση λόγω της κακής ρυμοτομίας των ελληνικών πόλεων, δυσκολίες στο να πρέπει πάντοτε να δείχνω υπομονή μέχρι κάποιος να με γνωρίσει για να καταλάβει ότι τελικά δεν είμαι κάτι διαφορετικό λόγω της αναπηρίας!

Έχω αντιμετωπίσει πολλούς τύπους αντιδράσεων και αντιμετώπισης των ανθρώπων όταν με γνωρίζουν ή όταν με συναντούν! Με βλέπουν ως ηρωίδα γιατί μπορώ να ντυθώ να περπατήσω και να αναπνεύσω ως δυστυχισμένη για αυτό που μου έτυχε!

Ο άστοχος και άσκοπος θαυμασμός για τα λάθος πράγματα μαζί με τον οίκτο είναι ειλικρινά ό,τι χειρότερο! Στην χώρα μας έχουν γίνει κάποια βήματα, αλλά είμαι πεπεισμένη ότι ποτέ δεν θα αλλάξει η στάση των ελλήνων απέναντι σε έναν άνθρωπο με αναπηρία!

Για να κρύψουν τα προβλήματά τους τα οποία πιστέψτε με είναι τόσα πολλά, προβάλλουν ως πρώτο και σημαντικότερο την αναπηρία κάποιου και βλέπουν και ασχολούνται μόνο με αυτήν όσο και αν αυτός που έχει την αναπηρία είναι εντελώς λειτουργικός και δεν διαφέρει σε τίποτα ή σε λίγα πράγματα όπως όλοι διαφέρουμε ο ένας από τον άλλον. Και ξέρετε που φαίνεται αυτό περισσότερο; Στα μικρά, στα καθημερινά πράγματα! Στα μεγάλα λόγια και στις μεγάλες περιστάσεις είναι πιο εύκολο!

 

Έχεις μιλήσει πολλές φορές για την ανάγκη να γίνει η κοινωνία πιο συμπεριληπτική. Ποιο είναι σήμερα το μεγαλύτερο εμπόδιο που συναντά ένας άνθρωπος με αναπηρία στην Ελλάδα;

Το μεγαλύτερο εμπόδιο που συναντάει ένας άνθρωπος με αναπηρία στην Ελλάδα είναι πως τον χαρακτηρίζει δυστυχώς για τον κόσμο η αναπηρία του.

Αυτομάτως βρίσκομαι υπόλογη για την αναπηρία που δεν έχω επιλέξει προτού κάποιος χρειαστεί να δει τον χαρακτήρα μου, το ήθος ή το ποιόν μου ως άνθρωπο! Οι άνθρωποι αποφασίζουν αν μπορώ ή αν δεν μπορώ κάτι σύμφωνα με την άγνοια τους ή με τις υποτιθέμενες γνώσεις που έχει από το διαδίκτυο!

Οι άνθρωποι θέλουν να μαθαίνουν για παράδειγμα για τους ανθρώπους που έχουν πρόβλημα όρασης σαν να πρόκειται για μία κατηγορία, ενώ στην πραγματικότητα ο κάθε άνθρωπος ακόμα κι αν έχει ένα κοινό πρόβλημα είναι απόλυτα ξεχωριστός. Με ενοχλεί πολύ που στην Ελλάδα δεν σκεφτόμαστε! Είχα κληθεί στο παρελθόν να μιλήσω σε ένα σχολείο και είχε πάει πολύ καλά! Διευκρινίζω ότι με κάλεσαν για να μιλήσω για τον πρωταθλητισμό, επομένως ήξεραν ποιον καλούν.

Στο τέλος της ομιλίας, ο διευθυντής ταραγμένος και στεναχωρημένος με ρώτησε τι θα κάνουμε τώρα που έχει σκάλες και πως θα της ανέβω; Νομίζω καταλαβαίνετε τώρα για ποιο πράγμα μιλάω! Γι’ αυτό λέω. Δεν σκεφτόμαστε. Γιατί αν σκεφτόμασταν θα ήταν πολύ απλά τα πράγματα. Ούτε σεμινάρια θα έπρεπε να παρακολουθούμε, ούτε και να φέρνουμε κανέναν σε δύσκολη θέση! Σχεδόν πάντα προσπαθώ να τα αντιμετωπίζω καλοπροαίρετα όλα αυτά, αλλά όταν γίνεται συνέχεια είναι και κουραστικό! Οι ερωτήσεις που έχω ακούσει είναι θλιβερές κατά καιρούς!

Και ναι, πάντα θέλω να με ρωτάνε οι άνθρωποι γιατί είναι ο μόνος τρόπος να μπορέσω να τους εξηγώ κάποια πράγματα και σίγουρα τη δική μου πλευρά. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι ιδιαίτερα λυπηρό που δε σκεφτόμαστε αλλά δεν φιλτράρουμε και τα όσα μας λένε, ούτε και έχουμε αναπτύξει κριτική σκέψη!

 

Όταν ένας Παραολυμπιονίκης επιστρέφει με ένα μετάλλιο, όλοι μιλούν για «υπέρβαση» και «δύναμη». Τι θα ήθελες να καταλάβουμε για την αναπηρία χωρίς να χρειάζεται πρώτα να δούμε έναν άνθρωπο να ανεβαίνει στο βάθρο;

Πάμε λοιπόν μαζί να αποδομήσουν έναν τεράστιο μύθο! Όχι. Τα μετάλλια και οι διακρίσεις των πρωταθλητών δεν έχουν καμία σχέση με δύναμη ψυχής κι άλλα τέτοια δακρύβρεχτα που ακούγονται! Σημαίνουν αποκλειστικά ταλέντο, ατέλειωτες ώρες δουλειάς και προπόνησης, τρομερή σωματική κόπωση και ναι ψυχικά αποθέματα! Ακόμα και εκεί το χάσμα είναι τεράστιο!

Μπορεί ένας πρωταθλητής με λιγότερες διακρίσεις από εμένα να είναι ο απόλυτος πρωταθλητής αλλά εγώ μόνο και μόνο επειδή δεν βλέπω, για έναν ανεξήγητο λόγο με έχουν κατατάξει στους ερασιτέχνες αθλητές και κανείς απλά δεν ξέρει τίποτα για μένα!

Αρκεί μόνο κανείς να προσέξει τα χειροκροτήματα στους αρτιμελείς αθλητές και αυτά στους αθλητές με κάποια αναπηρία! Αρκεί να προσέξει κανείς ποιος γνωρίζει τους πρωταθλητές με αναπηρία ακόμα και αν έχουν παραπάνω διακρίσεις από αυτούς χωρίς αναπηρία! Δείτε τα γήπεδα, τους ελάχιστους χορηγούς , την σχεδόν καμία αναφορά στα δελτία ειδήσεων και θα καταλάβετε! Ιδανικά θα ήθελα να ξεχωρίσουμε την αναπηρία ως ένα πρόβλημα που κουβαλάει κάποιος και όχι ως κάτι που τον κατατάσσει σε μία κατηγορία. Αναπηρία με αναπηρία έχουν τεράστιες διαφορές!

Όταν λοιπόν ένας πρωταθλητής ανεβαίνει στο βάθρο, θα ήθελα να προσέχουν μόνο τον πρωταθλητή και που στέκεται και πώς έφτασε μέχρι εκεί και τίποτα άλλο. Πριν από αυτό να θυμούνται ότι ο αθλητής με αναπηρία είναι απόλυτα ισάξιος με τον αθλητή χωρίς αναπηρία!

Και ίσως για την ακρίβεια σίγουρα ο κόπος που έχει καταβάλει όταν δουλεύει σοβαρά σε υψηλό επίπεδο είναι μεγαλύτερος!

Σκεφτείτε πόσα πράγματα έξτρα θα πρέπει να σκεφτούμε και να κάνουμε που ένας άνθρωπος, ένας πρωταθλητής δε χρειάζεται να τα κάνει, για παράδειγμα αν μπορεί να οδηγήσει το αυτοκίνητό του και να πάει στην προπόνηση άνετα τα έχει τόσο εύκολα όταν εγώ θα πρέπει να εφεύρω άλλους τρόπους; Σκεφτείτε προτού μπω σε έναν σύλλογο που όλοι βλέπουν πόσες φοβίες, άγχη και αγωνίες θα πρέπει να καταρρίψω για να με δεχτούν;

 

Τρία συνεχόμενα ευρωπαϊκά χρυσά. Τι σημαίνει για σένα αυτή η τρίτη κορυφή και πόσο δύσκολο είναι να παραμένεις στην κορυφή;

Τρία χρυσά ευρωπαϊκά και αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να σκέφτομαι ότι θέλω μαζί με τον προπονητή μου να τα πολλαπλασιάσουμε στην πορεία μας μελλοντικά! Αυτό το τρίτο μετάλλιο είναι αρχικά η επιβεβαίωση του κόπου και της δουλειάς μας! Επιπλέον είναι ιστορία! Το να κατακτάει κανείς την κορυφή είναι επιτυχία, το να συνεχίζει να διατηρεί αυτόν τον τίτλο είναι ιστορία!

Δεν σας κρύβω πως κάθε φορά είναι ακόμα πιο αγχωτικά από την προηγούμενη διότι καλούμε να υπερασπιστώ αυτόν τον τίτλο της πρωταθλήτριας της Ευρώπης ξανά και ξανά! Είναι πάρα πολύ δύσκολο να παραμένεις στην κορυφή! Χρειάζεται πολλή δουλειά, σκληρές προπονήσεις, πολλές θυσίες, πολλές στερήσεις μα πιστέψτε με ότι κάθε φορά που ακούω τον εθνικό μας ύμνο με το χρυσό μετάλλιο στο στήθος αξίζουν και με το παραπάνω!

Και για ό,τι χάνω στη ζωή μου και λυπάμαι, αν γυρνούσα πίσω το χρόνο θα το στερούμουν ξανά και ξανά προκειμένου η ελληνική σημαία να κυματίζει πιο ψηλά από όλες!

 

Τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό σου τα δευτερόλεπτα πριν μπεις στο τατάμι; Υπάρχει φόβος ή αμφιβολία και, αν ναι, πώς τα μετατρέπεις σε δύναμη την ώρα του αγώνα;

Φυσικά και υπάρχει φόβος και αγωνία και υπερβολικό άγχος πριν μπω να παλέψω στο τατάμι! Κανένας πρωταθλητής ακόμα και ο κορυφαίος των κορυφαίων δεν είναι άτρωτος! Όσο δύσκολα κερδίζει κάποιος, τόσο πιο εύκολα μπορεί και να χάσει! Όλο αυτό το μετατρέπω σε δύναμη χάρη στον προπονητή μου ο οποίος δουλεύει πάρα πολύ γι’ αυτό!

Σκέφτομαι πάντα τι πέρασα για να φτάσω ως εδώ και αυτό μου δίνει περισσότερη δύναμη! Σκέφτομαι τι ωραία που θα είναι μετά με το μετάλλιο στο στήθος! Σκέφτομαι την πατρίδα μου, την οικογένειά μου! Ότι θα πρέπει να δικαιώσω τον κόπο του προπονητή μου που πιστεύει πιο πολύ απ’ τον καθένα σε εμένα! Που πιστεύει τόσο σε μένα όσο δεν το κάνω εγώ!

 

Τι σημαίνει για σένα να εκπροσωπείς την Ελλάδα στο υψηλότερο επίπεδο του τζούντο; Και τι αισθάνεσαι όταν ακούς τον Εθνικό Ύμνο πάνω στο βάθρο;

Είναι τιμή χαρά και ευλογία να εκπροσωπώ την πατρίδα μας, την Ελλάδα μας στο υψηλότερο επίπεδο του τζούντο! Όποιος ξέρει πόσο πολύ δουλεύω για αυτό, είναι σε θέση να καταλάβει πόσο σπουδαίο είναι για μένα να αγωνίζομαι με τα ελληνικά χρώματα! Να χτυπά η καρδιά μου για την Ελλάδα!

Όσο για το άκουσμα του εθνικού μας ύμνου, δεν υπάρχουν λόγια! Αισθάνομαι δέος και συγκίνηση κάθε φορά που ακούγεται! Αισθάνομαι ευτυχισμένη και πλήρης!

 

Έχεις μιλήσει για τη Joy, τον σκύλο-οδηγό σου, και την ανεξαρτησία που σου έδωσε. Ποιο είναι το πράγμα που η Joy σε βοήθησε να κάνεις μόνη σου και για σένα ήταν μια μικρή αλλά πολύ σημαντική προσωπική νίκη;

Η Joy μου!!! αυτό το υπέροχο πλασματάκι μου! Πόσα μαθαίνω δίπλα της! Γεμίζει την καρδιά μου με την αθωότητα την σιωπή, την τρυφερότητα, την υπακοή, τη βοήθεια της! Μόνο που ξέρω ότι είναι κάπου εκεί δίπλα μου, μου δίνει χαρά!Η Joy μου έδωσε τη δυνατότητα της μεγαλύτερης ανεξαρτησίας στην μετακίνησή μου, της ασφάλειας και της ταχύτητας που τόσο μου αρέσει! Μαζί πηγαίνουμε παντού! Τρεις φορές με έσωσε από ξεκάθαρο ατύχημα από την απροσεξία των οδηγών!

Σε κάτι που με βοήθησε πάρα πολύ είναι πως πλέον μπορώ να απολαμβάνω μόνη μου βόλτες που πριν δεν μπορούσα και ιδιαίτερα στην παραλία που λατρεύω! Το κορίτσι μου είναι επίσης ο πρώτος και μοναδικός σκύλος οδηγός που βρισκόταν στην τελετή έναρξης των Παραολυμπιακών αγώνων και παρέλασε μαζί μου καθώς ήμουν η σημαιοφόρος!

 

Πίσω από την πρωταθλήτρια που βλέπουμε πάνω στο βάθρο, ποια είναι η Δώρα που δεν βλέπει κανείς;

Πίσω από την πρωταθλήτρια, η Δώρα είναι ένας άνθρωπος απίστευτα χαρούμενος που λατρεύει τη ζωή και κάθε στιγμή με το δικό της τρόπο! Είναι πεισματάρα και επίμονη! Ευαίσθητη μα ορθολογίστρια! Και οι μεγάλες τις αγάπες είναι ο πρωταθλητισμός, η μουσική, τα παιδιά, τα γλυκά, το φαγητό, τα ταξίδια, τα ποιήματα, να μιλάει με τους ανθρώπους που αγαπά, η θάλασσα και τα αρώματα! Είναι απλή, συγκροτημένη και εργατική! Με τις δυσκολίες και τις αδυναμίες της! Με τις λύπες και τις χαρές της!

 

Αν μπορούσες να συναντήσεις σήμερα τη μικρή Δώρα, εκείνο το κορίτσι που μεγάλωνε χωρίς όραση και δεν γνώριζε ακόμη τίποτα από όσα θα ακολουθούσαν, τι θα ήθελες να της πεις;

Θα της έλεγα να μην βιάζεται θα της έλεγα πως ο Θεός πάντοτε για τον καθένα μας έχει τα καλύτερα και τα ομορφότερα σχέδια τα οποία είναι πολύ πιο όμορφα από αυτά που εμείς κάναμε και πολύ πιο μεγάλα από όσα εμείς φανταζόμαστε!

 

Πόσο σημαντικός ήταν ο άνθρωπος δίπλα σου σε όλη αυτή τη διαδρομή; Τι έχει καταφέρει να δει ο προπονητής σου σε σένα που ίσως εσύ η ίδια δεν μπορούσες να δεις;

Ο προπονητής μου, ο εθνικός πλέον προπονητής της Ελλάδος Θεόκλητος Παπαχρήστος ήταν είναι και θα είναι για εμένα ο σημαντικότερος άνθρωπος σε αυτήν την πορεία του πρωταθλητισμού! Είναι ο άνθρωπος που πρώτα απ’ όλους πίστεψε σε εμένα γι’ αυτό και από το μηδέν με ξεκίνησε με τόσες δυσκολίες και με έφτασε στην κορυφή παρόλο που φάνταζε αδύνατο για τους πολλούς! Έχει καταφέρει να μας ονειρευτεί στην κορυφή και το έχει πραγματοποιήσει! Κάτι που εγώ ακόμα και τώρα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ισχύει και μάλιστα κατ’ εξακολούθηση!

Έχει δει την μεγάλη μου αγάπη για τον πρωταθλητισμό, την εργατικότητά μου, την όρεξη μου για προπόνηση, τις αγωνίες και τους φόβους μου πριν τους αγώνες μας, τη χαρά μου μετά από αυτούς! Βλέπει τις θυσίες μου! Πίστεψε σε εμένα και πιστεύει όταν εγώ αδυνατούσα ή αδυνατώ να το κάνω!

Είδε και βλέπει σε εμένα πράγματα που εγώ ακόμα δεν τα βλέπω, όμως τα αντιλαμβάνομαι μετά από τα αποτελέσματα! Είδε ότι αξίζει η προσπάθεια και αυτό είναι το σημαντικότερο γιατί αυτό ήταν το έναυσμα! Θα ήθελα εδώ να σημειώσω ότι ο προπονητής μου είναι ο μοναδικός στον κόσμο στο άθλημα μας με πρόβλημα όρασης όταν όλοι οι συνάδελφοι του βλέπουν και σκεφτείτε τις ικανότητες, τις δεξιότητες και την εμπειρία του για να μπορεί να με φτάσει μέχρι εδώ έχοντας να συναγωνιστεί με όλους όσους βλέπουν!

Υπήρξε άξιος εκπρόσωπος της Ελλάδας επί 25 χρόνια στον πρωταθλητισμό με σπουδαίες επιτυχίες στα παγκόσμια στρώματα!

Δεν είναι απλά ο προπονητής μου, αλλά και το πρότυπό μου! Δε με διδάσκει μόνο στα στρώματα το άθλημα μας, αλλά και έξω από αυτά, ήθος, ποιότητα και αξίες! Και φυσικά θα μου επιτρέψετε να τον ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά ξανά και ξανά!

 

Ο επόμενος μεγάλος στόχος είναι το Λος Άντζελες. Τι θέλεις να ζήσεις εκεί και ποιες είναι οι σκέψεις σου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2028;

Πράγματι, ο μεγάλος στόχος είναι το Los Angeles! Η τρίτη μου ολυμπιάδα και σίγουρα αυτή τη φορά θέλουμε και στοχεύουμε στο χρυσό μετάλλιο! Από εκεί και πέρα θα ήθελα πολύ να ζήσω τη μοναδική εμπειρία, την χαρά και τις μοναδικές στιγμές που έχουν πάντα οι ολυμπιακοί αγώνες!

Η μεγαλύτερη γιορτή του αθλητισμού! Το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός του κόσμου! Θέλω να απολαύσω την κάθε στιγμή εκεί όπως κάναμε και στο Παρίσι! Ονειρεύομαι ξανά να είμαι η σημαιοφόρος αν και ξέρω πως αυτό δεν είναι τόσο εύκολο! Εύχομαι και θέλω να έχουμε καλούς αγώνες, καλά αποτελέσματα και η Ελλάδα μας να φτάσει ψηλά! Θέλω με όλη μου την καρδιά για όλους τους συναθλητές μου όλων των αθλημάτων να τα πάμε υπέροχα!

Με τον προπονητή μου έχουμε δουλέψει πολύ και θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε ακόμα περισσότερο για αυτόν το μεγάλο στόχο! Για αυτήν την υπέροχη, μοναδική και ανεκτίμητη εμπειρία των ολυμπιακών αγώνων!

 

Πηγή: https://parallaximag.gr