Κεφάλαιο 8ο: Ανάλυση δεδομένων
Συμπεράσματα πίνακα 2
Για τις περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου, της Αγγλίας και της Ουαλίας τα συνολικά εγκλήματα μίσους ήταν περισσότερα την περίοδο του 2021-2022 με 155.841 εγκλήματα (Home Office, 2021). Ακολουθούν οι χρονιές 2022-2023 και 2023-2024, με περίπου 12.000 εγκλήματα μίσους(Home Office, 2023). Παρατηρείται μείωση το 2020-2021, αφού τα συνολικά εγκλήματα μίσους ανέρχονται στα 9.208 (Home Office, 2021). Το 2017-2018 φτάνουν τα 7.226, ενώ το το 2016-2017 μειώνονται ξανά στα 5.558 (O’Neill, 2017). Τέλος, την πρώτη πενταετία σημειώθηκαν 156 περιπτώσεις, ενώ τα λιγότερα σε ποσοστά εγκλήματα μίσους αναπηρίας διεκπεραιώθηκαν το 2017-2019, με 50 περιπτώσεις. Συνεπώς, παρατηρείται σημαντική αύξηση των εγκλημάτων μίσους αναπηρίας την τελευταία πενταετία. Η αύξηση αυτή θα μπορούσε να οφείλεται στην γενικότερη αύξηση της βίας και της εγκληματικότητας που ακολούθησε μετά την περίοδο της πανδημίας του covid-19 (Home Office, 2024).
Επιπλέον, τα θύματα ήταν κυρίως ανάπηροι άνδρες, αν και δεν υπάρχει μεγάλη απόκλιση και στο δείγμα για τις γυναίκες. Η βλάβη των θυμάτων είχε τις εξής μορφές: νοητική, σωματική, ψυχική, φυσική, λεκτική και κινητική. Ο τόπος του εγκλήματος ήταν κατά βάση η κατοικία των θυμάτων και η γειτονιά τους, δημόσιοι χώροι, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ενώ συμπεριλαμβάνονται και κάποιες διαδικτυακές επιθέσεις. Ας μην ξεχνάμε πως οι χώροι αποκτούν τον χαρακτηρισμό των περιθωριακών ή πιο ελευθεριακών, με ή χωρίς αποκλεισμούς. Όλα αυτά εξαρτώνται φυσικά από το πλαίσιο. Υπάρχουν ενδείξεις πως διαπράττονται περισσότερα εγκλήματα σε περιοχές υψηλής στέρησης (Hall, 2019).
Μέσα από την σχέση των αναπήρων με τους μη ανάπηρους αναδύονται κοινωνικές σχέσεις σε μικρο-χώρους και χρόνους, αλλά και σχέσεις που εντάσσονται σε ευρύτερα πλαίσια κοινωνικού-χωρικού αποκλεισμού και πολιτισμικής εξαθλίωσης (Hall, 2019). Η χαρτογράφηση των συναντήσεων στους εκάστοτε χώρους θα μπορούσε να συμβάλλει στην εμφάνιση πιθανών αιτιών παρενόχλησης και βίας, αντιμετωπίζοντας με κάποιον τρόπο τους περιορισμούς για τα τρέχοντα δεδομένα των μισαναπηρικών εγκλημάτων. Αυτό θα βοηθούσε στην καλύτερη και αξιόπιστη καταγραφή των εγκλημάτων μίσους, την πρόληψη, αλλά και τον εντοπισμό των σχέσεων εξουσίας μεταξύ θύτη και θύματος (Hall, 2019).Η γεωγραφία του χώρου και του τόπου συμβάλλει σημαντικά στην δημιουργία συναντήσεων μεταξύ θυμάτων και δραστών. Μεσολαβεί μεταξύ του διαρθρωτικού πλαισίου των εγκλημάτων μίσους και του πρώτου πλάνου της παραβατικότητας και της θυματοποίησης (Hall, 2019).
Οι δράστες ήταν γνωστοί, φίλοι, μέλη της οικογένειας, άνδρες και γυναίκες διαφόρων ηλικιών, γείτονες, αλλά και άγνωστα στα θύματα πρόσωπα. Το είδος εγκλήματος περιλαμβάνει σε μεγαλύτερα ποσοστά λεκτική βία και εγκλήματα δημόσιας τάξης. Επίσης, περιλαμβάνει σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική κακοποίηση, εκφοβισμό, οικονομική εκμετάλλευση, καταστροφή ατομικής περιουσίας. Τα ποσοστά καταγραφής των μισαναπηρικών εγκλημάτων είναι πολύ χαμηλά για τις περισσότερες χρονιές. Μόνο για τις χρονιές 2017-2018 παρατηρείται μεγαλύτερο ποσοστό καταγραφής (55%), έναντι της μη καταγραφής (45%). Πολλά από αυτά τα περιστατικά αφορούσαν συστηματική παρενόχληση, γεγονός που μας επιτρέπει να φανταστούμε πως τα ζητήματα δεν εξετάστηκαν επαρκώς ή θεωρήθηκαν χαμηλής βαρύτητας (O’Neill, 2017).
Και το 2020-2021 τα ποσοστά καταγραφής ανέρχονται στο (56%), έναντι έναντι του 44% που δεν καταγράφηκε. Τα μισαναπηρικά εγκλήματα που δεν καταγράφηκαν ως τέτοια θεωρήθηκε ότι υποκινήθηκαν σε μεγαλύτερο βαθμό από ρατσιστικά κίνητρα (68%). Συγχρόνως καταγράφηκαν ως φυλετικά (33%) και υποκινούμενα σε αρκετές περιπτώσεις από κοινωνικά στερεότυπα και προκαταλήψεις. Όλα αυτά αποδεικνύουν πως ο μισαναπηρισμός είναι βαθιά ριζωμένος στις δομές της κοινωνίας, αφού δεν παρέχεται η κατάλληλη μέριμνα, ώστε τα μισαναπηρικά εγκλήματα να εξαλειφθούν ή έστω να περιοριστούν. Είναι επιτακτικό να αναφερθεί πως τα ποσοστά μη αναφοράς είναι έντονα, είτε γιατί τα θύματα θεωρούν πως οι επιθέσεις σε βάρος τους θα παραβλεφθούν, λόγω της βλάβης τους ή φοβούνται πως οι δράστες για να τους τιμωρήσουν θα επαναλάβουν αντίστοιχες συμπεριφορές και έτσι επιλέγουν την σιωπή (Home Office, 2021).
Παράλληλα, το σύστημα καταγραφής δεν λειτουργεί σωστά ή οι χώροι όπως αστυνομικά τμήματα και δικαστήρια δεν είναι πάντοτε προσβάσιμα. Επομένως, συχνά τα θύματα θεωρούν πως δεν θα αλλάξει κάτι, ακόμα και αν αναφερθούν τα περιστατικά ή θεωρούν μη κατάλληλους και αδιάφορους τους φορείς που θα εξετάσουν τις υποθέσεις τους (Burch, 2023). Τέλος, τα ποσοστά δείχνουν πως τα περισσότερα θύματα είναι άνδρες, ενώ ειδικά σήμερα, οι γυναικοκτονίες ή εγκλήματα συντρόφου είναι ζητήματα που βρίσκονται διαρκώς στην επικαιρότητα. Ας μην ξεχνάμε πως οι πολλαπλές ταυτότητες μιας ανάπηρης γυναίκας διαρκώς συγκρούονται, συνεπώς, δεν είναι περίεργο να επιλέγουν να μην αναφέρουν τα περιστατικά, όταν οι συνέπειες βαραίνουν περισσότερο το θύμα, αφού δίνεται έμφαση στην βλάβης τους και όχι τους δράστες (Chowdhurry, 2022).