Κεφάλαιο 5ο :Η οικιακή ασφάλεια των αναπήρων: Υφιστάμενες προκλήσεις και παράγοντες κινδύνου
5.1. Γεωγραφία του χώρου. (Α’ μέρος)
Σε αυτό το σημείο είναι επιτακτικό να εξετασθούν οι καθημερινές εμπειρίες των αναπήρων μέσα στα σπίτια τους και γύρω από αυτά. Σύμφωνα με την Burch (2023), τόσο τα εσωτερικά, όσο και τα εξωτερικά χαρακτηριστικά ενός σπιτιού το καθιστούν έναν ενδιαφέροντα χώρο-τόπο για συζήτηση και ανάλυση. Πιο συγκεκριμένα, ένα σπίτι μπορεί να λειτουργεί σαν καταφύγιο, ειδικά για την μερίδα των αναπήρων που πιθανώς βιώνει τον αποκλεισμό και την καταπίεση σε άλλους κοινωνικούς χώρους. Αντίθετα, ένα σπίτι μπορεί να λειτουργήσει ως τόπος ελέγχου και περιορισμού, αποφυγής και αντίστασης ή ακόμα και τον τόπο του εγκλήματος. Όλα αυτά φυσικά εξαρτώνται από τις συναντήσεις που πραγματοποιούνται στο εκάστοτε σπίτι. Μπορεί επίσης να λειτουργεί ως τόπος στον οποίο υφίσταται επαναλαμβανόμενη βία, η οποία ουσιαστικά διαμορφώνει και τον τρόπο με τον οποίο τα διάφορα σώματα καταλαμβάνουν τον χώρο των αναπήρων (Burch, 2023).
Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα της καθημερινής και οικείας φύσης των εγκλημάτων μίσους, σε βάρος των αναπήρων αποτελεί η περίπτωση της Fiona Tarkington. Η Fiona και τα δυο παιδιά της βίωσαν πολλαπλές φορές τον εκφοβισμό μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μια τοπική συμμορία του Leicestershine τους έκανε τακτικές επιθέσεις. Τα περιστατικά περιελάμβαναν λεκτική παρενόχληση, που συνοδεύονταν από ρίψη πετρών στα παράθυρα του σπιτιού τους, ούρηση στον κήπο τους, καταπάτηση της ιδιωτικότητας τους, προσβάλλοντας τον προσωπικό τους χώρο, πηδώντας τον φράχτη του σπιτιού τους, καταστρέφοντας το αυτοκίνητο τους και φωνάζοντας έξω από το σπίτι τους αργά την νύχτα (Quarmby, 2011). Ενώ η Fiona Pilkington (2009) έκανε συνολικά 33 επισκέψεις στις αστυνομικές αρχές, ώστε να τους ενημερώσει για την βίαιη καθημερινότητα της ίδιας και της κόρης της, οι αστυνομικές αρχές κατέγραψαν όλες τις αναφορές ως πράξεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς ή επιθέσεων (IPCC, 2009). Η αποτυχία αναγνώρισης αυτών των περιστατικών ως επαναλαμβανόμενα μοτίβα βίας, οδήγησε τελικά την Fiona Pilkington στο να αφαιρέσει την ζωή της ίδιας και της κόρης της (Burch, 2023).
Η παραπάνω υπόθεση αποδεικνύει την δυσάρεστη πραγματικότητα που επικρατεί γύρω από τα μισαναπηρικά εγκλήματα. Τα περιστατικά «χαμηλού επιπέδου» μπορούν πολύ εύκολα να κλιμακωθούν σε σοβαρά εγκλήματα (Quarmby, 2008). Τα επαναλαμβανόμενα αδικήματα είναι εύκολο να γίνουν αντιληπτά, όταν προέρχονται από δράστες που μένουν σε κοντινές περιοχές ή μπορεί να προέρχονται και από μέλη της ίδιας της οικογένειας. Παρόλα αυτά, όταν τα εγκλήματα μίσους καταχωρούνται ως πράξεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς, δεν τους δίνεται η σημασία που θα έπρεπε, ώστε να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα για την αποφυγή τους και φυσικά υποβιβάζεται με αυτόν τον τρόπο η ανθρώπινη αξία (Burch, 2023).
Το σπίτι αποτελεί έναν ενδιαφέροντα χώρο για «εξερεύνηση», αφού, περισσότερο από ένα φυσικό περιβάλλον, κατασκευάζεται μέσα από μια ποικιλία χαρακτηριστικών, σχέσεων και συναισθημάτων. Επίσης, οι κανόνες του σπιτιού είναι διαφορετικοί από αυτούς που ισχύουν στην «δημόσια θέα». Έτσι, το σπίτι γίνεται «ο χώρος μας», το μέρος στο οποίο μπορεί κανείς να νιώσει άνεση και ασφάλεια. Τότε το σπίτι λειτουργεί σαν καταφύγιο, σε αντίθεση με τον έξω κόσμο (Kidd & Evans, 2011; Sa, 2017). Συγχρόνως, μπορεί να προσφέρει έναν χώρο, απαλλαγμένο από τους κινδύνους και τις αβεβαιότητες που έρχονται να καθορίσουν τους κοινωνικούς χώρους(Burch, 2023).
