«Δεν είναι λίγες οι φορές που μισαναπηρικά εγκλήματα έλαβαν χώρα μέσα σε ιδρύματα, με την μορφή της ιδρυματικής βίας. Ο όρος ιδρυματική βία περιλαμβάνει όλες τις πρακτικές ταπείνωσης, εξευτελισμού, παραμέλησης και κακοποίησης, οι οποίες λαμβάνουν χώρα στο πλαίσιο ενός ιδρύματος, ανεξάρτητα από την πρόθεση ή την περίσταση» (Rossiter & Rinaldi, 2019, στο Καραγιάννη, Κουτσοκλένης, σελ. 86). Σύμφωνα με τους Rossiter & Rinaldi (2019, σελ.28) η ιδρυματική βία έχει πάρει τις εξής μορφές: κλωτσιές, γροθιές, σφαλιάρες εναντίον των τροφίμων, χτυπήματα με αντικείμενα, ύπουλα χτυπήματα με την βοήθεια μέσων σωματικού περιορισμού, απομόνωσης και της χρήσης φαρμάκων, σεξουαλικές επιθέσεις και σεξουαλική κακοποίηση, εξαναγκασμός σε γύμνια, στέρηση τροφής ή και νερού, εξαναγκασμός για την λήψη τροφής, λεκτική κακοποίηση και ταπείνωση, ομαδικό μπάνιο με το λάστιχο στον προαύλιο χώρο τον ιδρυμάτων. Εκτέλεση θεραπειών, χωρίς την συναίνεση των τροφίμων, χωρίς να δίνεται σημασία στον σωματικό πόνο και την ταπείνωση που τις συνόδευε και φυσικά, χωρίς καμία επιστημονική απόδειξη για την αποτελεσματικότητα τους» (Καραγιάννη& Κουτσοκλένης, 2023, σελ. 86 ).

«Η ιδρυματική βία εμφανίζεται με «πολλά πρόσωπα»… Πέρα από την σωματική βία, υπάρχει και η οικονομική εκμετάλλευση, όπως κλοπή χρημάτων, «δανεισμός χρημάτων», ή και στέρηση προσωπικών αντικειμένων ή παραμέληση (Sherry, 2010) «Τα φαινόμενα της ιδρυματικής βίας δεν πρέπει με τίποτα να μεταφράζονται ως μεμονωμένα περιστατικά ατομικής διαστροφής, αλλά ως απόρροια της συλλογικής, ηθικής παραίτησης, η οποία οδηγεί σε διάφορες μορφές βίας. Η ιδρυματική βία ευδοκιμεί μέσω του τρόπου με τον οποίο είναι οργανωμένα τα ιδρύματα, αλλά και στην εκ των πραγμάτων βίαιη λειτουργία που επιτελούν» (Καραγιάννη & Κουτσοκλένης, 2023, σελ. 86). « Μερικά παραδείγματα αποτελούν η παράνομη παρακολούθηση των τροφίμων, ο περιορισμός και όλες οι συνέπειες που επιφέρει, η απομάκρυνση από την κοινότητα και από αγαπημένους ανθρώπους ή αγαπημένους συν-τροφίμους τους» (Καραγιάννη & Κουτσοκλένης, 2023, σελ. 88).

Επομένως, όλα τα εγκλήματα και η άσκηση κάθε τύπου σωματικής, λεκτικής, ψυχολογικής και σεξουαλικής κακοποίησης που συμβαίνουν στα ιδρύματα, ανήκουν στην ευρύτερη κατηγορία των μισαναπηρικών εγκλημάτων, αν σκεφτεί κανείς ότι οι ανάπηροι ζουν σε αυτά, λόγω του αναπηρικού τους στάτους (Καραγιάννη& Κουτσοκλένης, 2023). Όπως επισημαίνει η Steele (2017), τα ιδρύματα νομιμοποιούν τις παραπάνω βίαιες πρακτικές (έννομη ιδρυματική βία), όπως είναι για παράδειγμα ο σωματικός περιορισμός και η απομόνωση. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι περιοριστικές πρακτικές ως μισαναπηρικές συνθήκες (Καραγιάννη, Κουτσοκλένης, 2023)