Η έρευνα των Bromley, Matthews και Thomas (2007) αναδεικνύει σοβαρά ζητήματα σχετικά με την προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρία, ιδιαίτερα αυτών που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο, στα αστικά κέντρα. Τα αποτελέσματα της έρευνας είναι αποκαλυπτικά, καθώς δείχνουν ότι ένα σημαντικό ποσοστό των ατόμων (61%) αισθάνεται την αναπηρία τους λόγω των κακώς σχεδιασμένων δημόσιων χώρων. Ειδικότερα, το 80% των συμμετεχόντων εκφράζει δυσκολία στην πρόσβαση σε δημόσιους χώρους, γεγονός που καθιστά την καθημερινότητά τους ιδιαίτερα δύσκολη και περιορίζει τις δυνατότητές τους για πλήρη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή.
Η έλλειψη προσβασιμότητας στις υποδομές, όπως οι είσοδοι, οι εγκαταστάσεις και οι χώροι υγιεινής, εντοπίζεται ως ένα από τα πιο κρίσιμα προβλήματα για την συμμετοχή των ΑμεΑ στον αθλητισμό και σε άλλες δραστηριότητες. Οι ελλείψεις αυτές θα πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη κατά το σχεδιασμό και την κατασκευή αθλητικών χώρων, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ισότιμη συμμετοχή όλων. Επιπλέον, τα ΑμεΑ θα πρέπει να έχουν ίση πρόσβαση στις τουριστικές δραστηριότητες και την ψυχαγωγία, καθώς η συμμετοχή τους σε αυτές ενισχύει την ευημερία τους και προσφέρει αμέτρητα οφέλη για την κοινωνική τους ένταξη (Oladokun, Ololajulo & Oladele, 2014). Επομένως, η βελτίωση της προσβασιμότητας σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής είναι κρίσιμη για την εξασφάλιση της ισότιμης συμμετοχής και των δικαιωμάτων των ΑμεΑ.
Η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ) προσδιορίζει την προσβασιμότητα ως το χαρακτηριστικό που καθιστά το περιβάλλον, τις υπηρεσίες και τα αγαθά διαθέσιμα και εύκολα προσβάσιμα σε όλους, χωρίς περιορισμούς, ανεξαρτήτως ηλικίας, αναπηρίας ή φυσικών χαρακτηριστικών. Η προσβασιμότητα, επομένως, δεν αφορά μόνο τα άτομα με αναπηρία ή συγκεκριμένες ομάδες, αλλά όλο τον πληθυσμό. Αυτή η έννοια επικεντρώνεται στην εξασφάλιση της αυτόνομης και ισότιμης πρόσβασης για όλους τους πολίτες, περιλαμβάνοντας άτομα με λιγότερο ορατές καταστάσεις υγείας ή μειωμένη κινητικότητα, όπως άτομα με ασθένειες, ηλικιωμένοι, γονείς με μικρά παιδιά και άλλες ευπαθείς ομάδες.
Η προσβασιμότητα, λοιπόν, δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων. Αντιθέτως, η προσβασιμότητα ωφελεί όλο τον πληθυσμό, προσφέροντας περισσότερη ποιότητα, άνεση και ασφάλεια. Σύμφωνα με το ΕΝΑΤ (2007), η προσβασιμότητα αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα που πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους, ενισχύοντας την έννοια της ισότητας και της ενσωμάτωσης στον κοινωνικό και δημόσιο βίο.
Η θέση του ΕΝΑΤ (2007) είναι σαφής και υπογραμμίζει την ανάγκη να αντιμετωπιστεί η προσβασιμότητα ως κοινωνικό δικαίωμα που αφορά όχι μόνο τα άτομα με αναπηρίες, αλλά όλο τον πληθυσμό. Η προσβασιμότητα δεν πρέπει να περιορίζεται σε άτομα με αμαξίδιο ή σε συγκεκριμένες κατηγορίες αναπηριών, όπως η κώφωση ή η αναπηρία όρασης. Αφορά επίσης άτομα με λιγότερο ορατές καταστάσεις υγείας, όπως τα άτομα με άσθμα, αλλεργίες, χρόνιες ασθένειες και άλλες παθήσεις.
