Η αθλητική δραστηριότητα, ως οργανωμένη πολιτική πρωτοβουλία, λειτουργεί ως καταλύτης μιας νέας σχέσης μεταξύ των ΑμεΑ και της δημόσιας σφαίρας. Μέσω αυτής, αναπτύσσεται ένα νέο υπόδειγμα πολιτότητας, όπου η συμμετοχή δεν περιορίζεται σε καταναλωτικούς ή ψυχαγωγικούς όρους, αλλά εγγράφεται στο ευρύτερο πλαίσιο της κοινωνικής δικαιοσύνης και της συμπεριληπτικής ανάπτυξης. Η πολιτειακή αναγνώριση της σημασίας του αθλητισμού για την κοινωνική ενσωμάτωση, συνοδευόμενη από στοχευμένες δράσεις και επιδοτούμενα προγράμματα, συγκροτεί έναν δίαυλο για την ενεργή, ισότιμη και παραγωγική παρουσία των ΑμεΑ στον κοινωνικό ιστό (Van der Veken et al., 2020).

Συνοψίζοντας, ο αθλητισμός αποτελεί πολυδιάστατο εργαλείο ένταξης για τα Άτομα με Αναπηρία, προσφέροντας όχι μόνο σωματικά και ψυχολογικά οφέλη, αλλά και κοινωνική δικαίωση, ισότητα ευκαιριών και πολιτική αναγνώριση (Kamberidou et al., 2019). Όταν εντάσσεται σε ένα δικαιωματικό και συμπεριληπτικό πλαίσιο, δύναται να μεταμορφώσει τον τρόπο που η κοινωνία αντιλαμβάνεται την αναπηρία και τα ίδια τα ΑμεΑ να επαναδιαπραγματευθούν ενεργά τη θέση τους στο κοινωνικό σύνολο.