2.2      Ο εξευρωπαϊσμός στην αθλητική πολιτική (Β’ ΜΕΡΟΣ)

Μετά την Διακήρυξη του Άμστερνταμ για τον Αθλητισμό, στην Γενική Διεύθυνση Εκπαίδευσης και Πολιτισμού της Επιτροπής, σχεδιάστηκε η Αθλητική Επιτροπή και ορίστηκε ως βασικός φορέας εξισορρόπησης της εμπορικής φύσης και της ιδιαιτερότητας του αθλητισμού (García, 2007). Ο διάλογος ανάμεσα στους αθλητικούς φορείς και τα θεσμικά όργανα εντάθηκε και ο αθλητισμός ανέβηκε στην θεσμική ατζέντα, καθώς τόσο τα κράτη-μέλη όσο και τα υπερεθνικά όργανα συνειδητοποίησαν πως ο αθλητισμός δεν είναι μόνο ένα οικονομικό εργαλείο αλλά και ένα κοινωνικό εργαλείο που μπορεί να βελτιώσει τους τομείς της υγείας και της κοινωνικής ένταξης αλλά και την ευρωπαϊκή κοινότητα στο σύνολό της (García, 2007).

Ο αθλητισμός, λοιπόν, δεν σχετίζεται μόνο με την οικονομική δραστηριότητα, καθώς είναι ένας τομέας πολιτικής που διαθέτει και έντονη κοινωνική και πολιτιστική σημασία (Sakka & Chatzigianni, 2012). Πιο συγκεκριμένα, ο αθλητισμός μπορεί να βελτιώσει την δημόσια υγεία και την εκπαίδευση των ευρωπαίων πολιτών, να ενισχύσει τον εθελοντισμό και την ενεργό συμμετοχή, να καταπολεμήσει την βία και τις διακρίσεις αλλά και να συνδράμει στην κοινωνική ένταξη, στην παροχή ίσων ευκαιριών και γενικότερα στην επίτευξη της βιώσιμης ανάπτυξης (Sakka and Chatzigianni, 2012). Παράλληλα, όλες αυτές οι αθλητικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες μπορούν να φέρουν κοντά τον ευρωπαϊκό λαό και να καλλιεργήσουν την ευρωπαϊκή ταυτότητα (García, 2007; Sakka & Chatzigianni, 2012).

Συμπερασματικά, η αθλητική πολιτική της ΕΕ έχει διττό ρόλο (García, 2007; Yilmaz, 2018). Αφενός, η ΕΕ προσπαθεί να διορθώσει τις αδυναμίες στην αθλητική διοίκηση και να πετύχει τους στόχους που σχετίζονται με την ενιαία αγορά και αφετέρου προσπαθεί να προωθήσει την ξεχωριστή φύση του αθλητισμού και τις κοινωνικές και πολιτιστικές του αξίες, με απώτερο στόχο την ενδυνάμωση του κοινωνικού της χαρακτήρα στην Ευρώπη (Yilmaz, 2018).