Στην ίδια λογική βρίσκεται και ο Saurugger (2006), ο οποίος απέρριψε εξίσου την γραμμική διαδικασία και υποστήριξε την κυκλική προσέγγιση. Κατά την άποψή του λοιπόν, οι εγχώριοι παράγοντες (θεσμοί, δομές, πολιτικοί, ιδέες, ομάδες συμφερόντων) συνδράμουν στην επίτευξη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και εκείνη στην πορεία αντικατοπτρίζεται στις τροποποιήσεις που συντελούνται στο εσωτερικό των κρατών- μελών (Saurugger, 2006). Αν και εύκολα θα έλεγε κανείς πως η διαδικασία του εξευρωπαϊσμού ταυτίζεται με την ΕΕ, ο Manners (2002) εξηγεί πως δεν είναι το ίδιο πράγμα, τονίζοντας πως η ΕΕ είναι απλά ο μοναδικός οργανισμός που έχει την δυνατότητα να προσφέρει ανταμοιβές ή να επιβάλει κυρώσεις για τον εξευρωπαϊσμό ή αντίστοιχα για την έλλειψη αυτού.
Αξίζει να σημειωθεί, πως η διεύρυνση της ΕΕ καθώς και οι αλλαγές που προκλήθηκαν από αυτή, είχαν ως αποτέλεσμα να μεταβληθεί και η έννοια του εξευρωπαϊσμού ως «μία διαδικασία α) οικοδόμησης β) διάχυσης και γ) θεσμοθέτησης τυπικών και άτυπων κανόνων, διαδικασιών, παραδειγμάτων πολιτικής, στυλ, «τρόπων να γίνονται τα πράγματα», κοινών πιστεύω και νορμών, που πρώτα ορίζονται και παγιώνονται κατά την δημιουργία πολιτικής της ΕΕ και έπειτα ενσωματώνονται στη λογική του εσωτερικού (εθνικού και υποεθνικού) λόγου, των πολιτικών δομών και των δημόσιων πολιτικών» (Radaelli, 2004; Alpan, 2014)). Αναμφισβήτητα πρόκειται για έναν εξαιρετικά χρήσιμο ορισμό μιας και υποστηρίζει πως η θεσμική και πολιτική μεταβολή δύναται να πραγματοποιηθεί τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο εθνικό και υποεθνικό επίπεδο ενώ παράλληλα τονίζει την σημασία της διάχυσης στην πολιτική αλλαγή.
Σύμφωνα όμως με τις ερευνήτριες Sakka και Chatzigianni (2012), το κυριότερο είναι πως ο παραπάνω ορισμός είναι ο καταλληλότερος για την ανάλυση της αθλητικής πολιτικής, αφού ο πρώτος λόγος παραμένει στα κράτη-μέλη ενώ τα υπερεθνικά όργανα, έχοντας περιορισμένη ισχύ, ασκούν κυρίως συντονιστικό και υποστηρικτικό ρόλο. Αυτό έχει ως απόρροια οι αλλαγές στον αθλητικό χώρο να στηρίζονται σε ήπιους μηχανισμούς, όπως στην ανταλλαγή και την προώθηση ιδεών, πεποιθήσεων και πρωτοβουλιών, αλλά και στις συστάσεις της ένωσης για την χάραξη της αθλητικής πολιτικής, οι οποίες έχουν μη δεσμευτικό χαρακτήρα (Sakka & Chatzigianni, 2012). Χαρακτηριστικό παράδειγμα μάλιστα στο πεδίο του αθλητισμού αποτελούν οι συστάσεις της ΕΕ αλλά και η διάδοση βέλτιστων πρακτικών μέσω της ανοιχτής μεθόδου συντονισμού, με απώτερο στόχο την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής αθλητικής διάστασης (Sakka & Chatzigianni, 2012).
Όπως αντανακλάται από τα παραπάνω, ο εξευρωπαϊσμός παρουσιάζει πολλαπλές διαστάσεις και δύναται να εξεταστεί είτε κάθετα (top-down approach, δηλαδή προσέγγιση «από πάνω προς τα κάτω» ή bottom-up approach, δηλαδή προσέγγιση «από κάτω προς τα πάνω») είτε οριζόντια (horizontal approach) (Featherstone & Radaelli, 2003, Bulmer & Radaelli, 2004). Αναλυτικότερα, το top-down έχει να κάνει με το «κατέβασμα» πολιτικών από την ΕΕ προς τα κράτη-μέλη, το bottom-up με το «ανέβασμα» ιδεών και πολιτικών προτιμήσεων από το εθνικό στο ευρωπαϊκό επίπεδο -συνεισφέροντας έτσι στην διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης (Hang, 2011; Brand et al., 2013). Αντίθετα, η οριζόντια προσέγγιση έχει να κάνει με την ανταλλαγή-μεταφορά εννοιών, ιδεών, αξιών και πολιτικών ανάμεσα στην ευρωζώνη και τα κράτη μέσω μηχανισμών μάθησης και δανεισμού (Bache, 2005; Hang, 2011). Μάλιστα, στην τελευταία, η εναρμόνιση των πολιτικών ανάμεσα στα κράτη μπορεί να προκαλέσει εθνικές πιέσεις μεταξύ ομότιμων, χωρίς να αναμειχθούν καθόλου τα υπερεθνικά όργανα (Hang, 2011).
Εκτός των δύο αυτών βασικών προσεγγίσεων, υπάρχει πιθανότητα η καταλληλότερη προσέγγιση να είναι η «κυκλική» ή αλλιώς «αμφίδρομη αλληλεπίδραση», όπου κατά τον Bache (2005) οι παράγοντες των δύο επιπέδων βρίσκονται σε μια συνεχή αλληλεπίδραση, προκειμένου να ενισχύσουν και να διαμορφώσουν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Βέβαια, ο συγγραφέας τονίζει πως μπορεί τα κράτη να προσαρμόζονται στις πολιτικές της ΕΕ, όμως στην ουσία είναι εκείνα που διαμορφώνουν την Ένωση, ανατροφοδοτώντας και επηρεάζοντας την χάραξη της ευρωπαϊκής πολιτικής ανάλογα με τις δικές τους εθνικές προτεραιότητες και τα δικά τους εθνικά μοντέλα (Bache, 2005).
