Από τον Αποκλεισμό στην Ένταξη: Εκπαίδευση, Αναπηρία και Βιοηθική στον 21ο αιώνα – ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ της ΦΩΚΙΑΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ – ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ, Π.Μ.Σ. ΒΙΟΗΘΙΚΗΣ – Μέρος 38ο
6.3 Ο ρόλος και η ευθύνη των εκπαιδευτικών vs ελλιπής κατάρτιση – επιμόρφωση
Είναι ευρέως γνωστό πως για τα θετικά αποτελέσματα των μαθητών η μεγαλύτερη ευθύνη επιρρίπτεται στους εκπαιδευτικούς χωρίς να υπολογίζονται άλλα ζητήματα θεσμικού πλαισίου (Mockler, 2014). Ειδικότερα, σε θέματα εκπαίδευσης, που σχετίζονται με ανάπηρους μαθητές, αποτελεί επιτακτική ανάγκη η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, που αρκετές φορές είναι ελλιπής ως ανύπαρκτη. Σύμφωνα με τις Παντελιάδου και Νικολαραϊζη (2000), αρκετοί εκπαιδευτικοί γενικής αγωγής νιώθουν πως δεν είναι σε θέση να διδάσκουν, καθώς θεωρούν ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις εκπαιδευτικές ανάγκες. Η συνθήκη αυτή ενισχύεται και από τη γενικότερη δυσλειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος.
Επιπλέον, πολλοί εκπαιδευτικοί μετά την ολοκλήρωση των σπουδών δεν είχαν αποκτήσει την κατάλληλη κατάρτιση και εξειδίκευση αναφορικά με την ειδική αγωγή, ώστε να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της διδασκαλίας σε μαθητές με αναπηρία (Gately & Hammer, 2005; Ξωχέλλης, 1984; Χατζηδήμου, 2003). Η κατάσταση αυτή δημιουργεί στους εκπαιδευτικούς γενικής αγωγής ένα έντονο συναίσθημα ανασφάλειας και άγχους σχετικά με τις ικανότητες προς τους ανάπηρους μαθητές τους (Avramidis & Norwich, 2020). Το ηθικό δίλημμα που προκύπτει είναι αν κατά πόσο είναι σωστό η ευθύνη να μεταφέρεται στους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι δεν λαμβάνουν καμία ενίσχυση σε θεσμικό και επιστημονικό επίπεδο. Η ελλιπής επιμόρφωση αλλά και η απουσία πόρων και συνεργατικής διάθεσης μεταξύ των επιστημόνων οδηγούν σε μια επαγγελματική εξόντωση και σε μια ακούσια απομόνωση των μαθητών με αναπηρία (Norwich, 2014). Η επιμόρφωση ουσιαστικά εξασφαλίζει ως ένα βαθμό την ισορροπία ανάμεσα στην θεωρητική γνώση της βασικής τους εκπαίδευσης και στην ελλιπή πρακτική εξάσκηση, σχετικά με τις δυσκολίες που μπορεί να συναντήσουν μέσα στην τάξη (Παπακωνσταντίνου, 1996). Τέλος, απαιτείται η αντικατάσταση των απαρχαιωμένων μεθόδων, που χρησιμοποιούνταν για την αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών δυσχερειών, από νέες εκπαιδευτικές πρακτικές που θα συμβάλλουν στη μάθηση όλων των μαθητών (Ζώνιου-Σιδέρη, 1998).
