Η αξίωση του νεαρού ποιητή Αλέξανδρου Δαμουλιάνου στην μεταξύ μας διαδικτυακή συνομιλία ήταν επιτακτική: “Κρίνετε την ποίησή μου αυστηρά, όχι με κριτήριο την αναπηρία μου”. Παρά το “απόμακρο”της διαδικτυακής επαφής ήταν κάτι παραπάνω απο σαφές μέσα μου ότι εννοούσε τα λόγια του. Στα 23 χρόνια του, και έχοντας ήδη γευτεί την ιδιαίτερη εμπειρία της “απορριπτικής αποθέωσης” από την πρώτη του “εμφάνιση” στη λογοτεχνική “σκηνή” του τόπου μας όταν ήταν ολίγον νεαρότερος από 18 χρόνων, ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος αξιώνει να “περπατήσει” πλέον τον δύσκολο δρόμο της αληθινής αναγνώρισης.
Ο “Θεός στον ορίζοντα”, η πρώτη ποιητική συλλογή με την υπογραφή του Δαμουλιάνου, είχε την επιμέλεια της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης – Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας (ΓΓΕ – ΓΓΕ) και κυκλοφόρησε πριν από πέντε και κάτι χρόνια. Ηταν η περίοδος των απανωτών (τρία ετήσια στη σειρά εάν δεν απατώμαι) συνεδρίων της ΓΓΕ – ΓΓΕ με θέμα “Αναπηρία και ΜΜΕ”, που όπως απεδείχθη αποσκοπούσαν στην δημιουργία ευνοϊκού κλίματος ώστε να διασπαθιστούν με άλλοθι την πρόσβαση των αναπήρων στα ΜΜΕ μερικά εκατομμύρια ευρώ από τους ευνοούμενους του λεγόμενου “συστήματος Ρουσόπουλου”. Ηταν, παράλληλα, η περίοδος που διοργανώθηκε το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Emotion Pictures κατορθώνοντας μέσα στα τρία συνεχόμενα χρόνια παρουσίας του να συγκεντρώσει μιά “περιουσία” εκατοντάδων ταινιών από όλο τον κόσμο με θέμα την αναπηρία αλλά και έντονο – κοινωνικό, πολιτισμικό, καλλιτεχνικό – ενδιαφέρον. Στα πλαίσια του Emotion Pictures, λοιπόν, πιό συγκεκριμένα σε Εργαστήρι δημιουργικού κινηματογράφου που πραγματοποιήθηκε υπό την επιμέλεια της σκηνοθέτιδος Λένας Βουδούρη με μετέχοντες τους μαθητές του Ειδικού Σχολείου Ιλίου, ανακαλύφτηκε η “περίπτωση” Αλέξανδρου Δαμουλιάνου. Θεωρήθηκε ο πιό εμπνευσμένος και χαρισματικός όλων των συμμαθητών του, ο άτυπος καθοδηγητής τους στα μονοπάτια της εκφραστικής αναζήτησης, λειτούργησε ως ο ιδανικός σεναριογράφος αλλά και βασικός πρωταγωνιστής του ντοκιμαντέρ “Θεός στον ορίζοντα” που αποτέλεσε το τελικό προϊόν του Εργαστηρίου.
Η ξεχωριστή “περίπτωση” Δαμουλιάνου – τότε – έθελξε το πολιτικό προσωπικό του συστήματος Ρουσόπουλου που αναγνώρισε σε αυτήν τη δυνατότητα ανάδειξης μιάς πρόσθετης (επικουρικής των οικονομικών επιδιώξεων και συμφερόντων του “συστήματος”) διάστασης: Ενα άφθαρτο απολύτως μέχρι τότε “αόρατο” στη δημόσια σφαίρα πρόσωπο, ένας νέος μαθητής με βαριά κινητική αναπηρία, τον οποίον η εξουσία αναδεικνύει αναπαριστώντας στο όνομά του επιτηδευμένα συνθήκες κεκτημένου – δημόσιου λογοτεχνικού εκτοπίσματος. Οπερ και εγένετο. Ο δεκαοκτάχρονος μαθητής – τότε – εραστής της ποίησης, αποθεώθηκε μέσω της συμβολικής διάστασης που η ανάδειξη της παρουσίας του συμπύκνωνε, η ομότιτλη του ντοκιμαντέρ που τον “αποκάλυψε” ποιητική συλλογή του αξιολογήθηκε με την πρέπουσα για τις περιστάσεις συγκινησιακή φόρτιση ως “μοναδική”, με όρους εντιμότητας και ισοτιμίας σαν αυτούς που σήμερα ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος αξιώνει υποτιμήθηκε και απορρίφτηκε.
Η εξουσία γρήγορα “ξέχασε” τον Αλέξανδρο Δαμουλιάνο και την μοναδικότητα που διέκρινε σε αυτόν. Το ίδιο, άλλωστε, συνέβη και με το φεστιβάλ Emotion Pictures, το οποίο ενάντια στη δυναμική που μέσ’ τα χρόνια δημιούργησε έπαψε να χρηματοδοτείται και ανέστειλε τη λειτουργία του. Οταν η “μεγάλη δουλειά” έγινε και τα εκατομμύρια (μέσω του σταθμισμένης περιορισμένης διάρκειας δημόσιου ψηφιακού σταθμού PRISMA+) διαμοιράστηκαν, όλα τα “προϊόντα” που επικοινωνιακά την προστάτευσαν και καθαγίασαν απώλεσαν τον λόγο ύπαρξής τους. Τόσο το φεστιβάλ Emotion Pictures όσο και ο νεαρός ποιητής θα πρεπε πλέον να παλέψουν μονάχοι. Και εάν για το πρώτο ο χαρακτηρισμός “μοναδικό” θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και κεκτημένος ελέω της διεθνούς του εμβέλειας και του διεθνούς απόηχου των διαμαρτυριών που ακολούθησαν την παύση του, για τον Αλέξανδρο Δαμουλιάνο της “μίας και μοναδικής” ποιητικής συλλογής υπό εξουσιαστική προστασία τα πράγματα ήταν πολύ πιό δύσκολα. Ο δρόμος αναγνώρισης της μοναδικότητας θα πρεπε να διανυθεί από την αρχή…
Ο Δαμουλιάνος κρίθηκε και αναδείχτηκε – πριν πέντε και πλέον χρόνια – ως μοναδικός, πριν διεκδικήσει – σήμερα – να κριθεί και αναδειχτεί ως ποιητής. Αυτό είναι το ουσιώδες περιεχόμενο της εισαγωγικής φράσης μας “απορριπτική αποθέωση”, αυτή ταυτόχρονα είναι και η παγίδα του εξουσιαστικού πατερναλιστικού εναγκαλισμού στον οποίον εξαναγκάστηκε πριν ακόμα ενηλικιωθεί (τυπικά και ουσιαστικά), αυτό εντέλει είναι και το στίγμα του ανηφορικού δρόμου που καλείται πλέον να βαδίσει για την αληθή αναγνώριση της μοναδικότητάς του. Σήμερα δεν είναι ένας “αόρατος” δεκαοκτάχρονος μαθητής του Ειδικού Σχολείου με ορατό ποιητικό οίστρο, είναι πλέον ένας εικοσιτριάχρονος φοιτητής της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών που διεκδικεί πλήρη ορατότητα σε αυτού του κόσμου του μικρού του μέγα τα βαθύτερα σημαίνοντα. Μπορεί να την κατακτήσει και να την ποιήσει σε δημόσιο μοναδικό τρόπο και λόγο; Αν κρίνουμε από την καθετότητα της αξίωσής του – “κρίνετε την ποίησή μου αυστηρά, όχι με κριτήριο την αναπηρία μου” – βρίσκεται στον ορθό δρόμο…
62 ΧΑΪΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΝΑ τιτλοφορείται η νέα ποιητική συλλογή του Αλέξανδρου Δαμουλιάνου. Ένας στίχος από το ποίημα με τίτλο “Διανυχτέρευση στο αύριο”, στον δικό μας νου μοιάζει ιδιαίτερα αποκαλυπτικός της απελευθερωτικής πορείας προς την χειραφέτηση που ακολουθεί συνειδητοποιημένος ο νεαρός ποιητής. Γράφει: “Λίγα παραμύθια έχουν τη μαγκιά να αυτοκτονήσουν”. Ανεξαρτήτως τι έχει κατά νου ποιώντας στίχους ο Α. Δαμουλιάνος, ωραιότερος στον δικό μας νου στίχος για να αποδώσει την ώριμη απόρριψη του πατερναλιστικού εναγκαλισμού του εξουσιαστικού μύθου δεν υπάρχει. Υπό το ίδιο πνεύμα εσωτερικεύουμε και έναν ακόμα στίχο ποιήματός του: “Δεν μας φτάνει η νύχτα για να πεθάνουμε, θέλουμε το μερτικό μας από το ξημέρωμα”. Αυτό το μερτικό της αναγνώρισης, της υπέρτερης ματαιότητας αλλά και αξίας που συνδέει ζωή και θάνατο, αυτό που γεννά την ποίηση και την ανάγκη της ποίησης, ο (όποιος) νεαρός ποιητής δεν αποδέχεται ως κεκτημένο (νυχτωμένο) δικαίωμα αλλά ως ζωντανή διαρκή (σαν την αναμονή του φωτός) αναζήτηση. Ο Δαμουλιάνος πλέον – πιθανώς ενσυνείδητα, πιθανώς διαισθητικά, ουδεμία έχει σημασία – αρνείται την ψευδή (άρα απορριπτική) αποθέωση.
Θα συνεχίσει να βαδίζει τον εξαιρετικά ανηφορικό δρόμο άρνησης της εύκολης μοναδικότητας για να συναντηθεί με την μοναδική δική του ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος; Η γνωριμία του πριν καν την ενηλικίωση με τον αποθεωτικό κυνισμό της εξουσίας μοιάζει να του τον έχει επιβάλλει. Θα αποπροσανατολιστεί, θα λοξοδρομήσει; Εάν όχι, τα συστατικά για την ανάδειξη ενός νέου μοναδικού ποιητή διατίθενται σε επάρκεια. Ο πάλαι ποτέ ποιητικός “Θεός στον Ορίζοντα” μοιάζει να αναγνωρίζεται στους “καθρέφτες” μέσα του ολοένα πιό ώριμα…
Πηγή: http://www.truerespect.com.cy/