Γονείς και Εκπαίδευση: Η σημαντικότητα της εμπλοκής στην ανάπτυξη των παιδιών με οπτική αναπηρία – Στρατηγικές για την ενίσχυση της αποτελεσματικής συμμετοχής των γονέων – Διπλωματική Εργασία της ΕΛΕΝΗΣ-ΣΑΜΠΡΙΝΑΣ ΦΕΪΖΟ – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ «Επιστήμες της Αγωγής: Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 16ο

Ψυχολογικοί παράγοντες

Οι ψυχολογικές διαστάσεις της γονεϊκής εμπλοκής αφορούν τόσο τις εσωτερικές πεποιθήσεις όσο και τις συναισθηματικές καταστάσεις των γονέων. Ένας από τους κεντρικούς παράγοντες είναι η γονεϊκή αυτο-αποτελεσματικότητα: η πεποίθηση των γονέων ότι οι ενέργειές τους μπορούν να έχουν θετικό αντίκτυπο στη μάθηση του παιδιού (Bandura, 1997). Όσο υψηλότερη είναι αυτή η αυτοπεποίθηση, τόσο πιο ενεργά εμπλέκονται οι γονείς (Hoover-Dempsey & Sandler, 1997).

Επιπλέον, το επίπεδο άγχους, η κατάθλιψη ή η ψυχολογική πίεση που μπορεί να βιώνουν οι γονείς επηρεάζει την ικανότητά τους να συμμετέχουν ενεργά στη μαθησιακή διαδικασία (Pomerantz, Moorman, & Litwack, 2007). Στην περίπτωση των παιδιών με αναπηρίες, η χρόνια κόπωση και οι συναισθηματικές προκλήσεις που συνδέονται με τις αυξημένες φροντίδες συχνά λειτουργούν ως ανασταλτικοί παράγοντες (Seligman & Darling, 2007). Αντίθετα, η ύπαρξη υποστηρικτικών δομών, όπως ομάδες γονέων ή υπηρεσίες συμβουλευτικής, μπορεί να ενισχύσει σημαντικά την ψυχολογική ανθεκτικότητα και, κατ’ επέκταση, την εμπλοκή.

Τέλος, οι αντιλήψεις των γονέων για τον ρόλο τους στην εκπαίδευση είναι κρίσιμες. Εάν οι γονείς θεωρούν ότι η εκπαίδευση αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα του σχολείου, είναι λιγότερο  πιθανό  να  συμμετάσχουν  (Hornby  &  Lafaele,  2011).  Αντίθετα,  όταν αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως συνεταίρους στη μαθησιακή πορεία του παιδιού, αναλαμβάνουν πιο ενεργούς και ποικίλους ρόλους.