Η επίδραση του χορού στην υποκειμενική ευημερία των αναπήρων: μια συστηματική ανάλυση των ποιοτικών ερευνών – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Νατάσας Τζήκα – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Π.Μ.Σ. «ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ» – Μέρος 47ο

Επίλογος

Όλο αυτό το εγχείρημα βέβαια προϋποθέτει την κατάρρευση των ήδη υπαρχόντων σχολικών πρακτικών που είναι ισχυρά εδραιωμένες στο εκπαιδευτικό σύστημα και την ενσωμάτωση νέων, που είναι πολύ δύσκολο να γίνει και απαιτεί χρόνο. Η επιμονή σε αναχρονιστικές πρακτικές και η απαίτηση να μαθαίνουν όλοι οι μαθητές με τον ίδιο τρόπο είναι ουτοπική και στερεί από τους μαθητές τη δίοδο στη γνώση. Ο Oliver (2009) τονίζει σωστά ότι το αναπηρικό καλλιτεχνικό κίνημα πρέπει «να αγωνιστεί για να απαλλαγεί από την κυριαρχία των σωματικά ικανών επαγγελματιών που ορίζουν την τέχνη ως θεραπευτικό μέσο» (σ. 149). Αυτές οι μελέτες υπογραμμίζουν συλλογικά τη σημασία της ενδυνάμωσης των ατόμων να εκφράζουν τις μοναδικές τους αντιλήψεις και εμπειρίες, αντί να βασίζονται σε εξωτερικές ερμηνείες που μπορεί να ενισχύουν τα στερεότυπα ή να υπονομεύουν την προσωπική τους δράση. Οι μελέτες συνηγορούν τελικά στο ότι η εκπαίδευση των αναπήρων μέσω των τεχνών καταλήγει σε μεγαλύτερα αποτελέσματα σε μικρότερο χρονικό διάστημα, και οι μαθητές απολαμβάνουν την διαδικασία πολύ περισσότερο. Αυτό άλλωστε, δεν είναι και το νόημα της εκπαίδευσης εν γένει;