Η επίδραση του χορού στην υποκειμενική ευημερία των αναπήρων: μια συστηματική ανάλυση των ποιοτικών ερευνών – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Νατάσας Τζήκα – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Π.Μ.Σ. «ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ» – Μέρος 33ο

Νοέ 5, 2025 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η επίδραση του χορού στην υποκειμενική ευημερία των αναπήρων: μια συστηματική ανάλυση των ποιοτικών ερευνών – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Νατάσας Τζήκα – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Π.Μ.Σ. «ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ» – Μέρος 33ο

 

5.6.        Άλλοι παράγοντες που συντελούν στην υποκειμενική ευημερία – Ευρήματα άρθρων

5.6.1      Πώς η υποκειμενική ευημερία προέρχεται μέσα από την αποδοχή από το περιβάλλον

 

Επιπρόσθετα, η αίσθηση αυθεντικής αποδοχής από τους εκπαιδευτές και τους οργανισμούς που διοργανώνουν τέτοια προγράμματα είναι καθοριστική για την ευημερία των αναπήρων. Η αίσθηση της «αυθεντικής» αποδοχής από το προσωπικό και τους άλλους συμμετέχοντες ενισχύει την εμπειρία τους, κάνοντάς τους να αισθάνονται ότι ανήκουν σε μια κοινότητα (Anderson, 2020; Aujla et al, 2020; Millard et al, 2021). Οι συμμετέχοντες βιώνουν μια αίσθηση αποδοχής, ενδυνάμωσης και κοινωνικής σύνδεσης, που συμβάλλει στην ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης και της αυτοπεποίθησής τους. Εξάλλου, μέσω της συμμετοχής σε κοινοτικές δραστηριότητες, προκύπτει και η σύνδεση με το κοινωνικό περιβάλλον (Amonkar et al, 2021; Delattre et al, 2024; Moula et al, 2022; Son & Kwon, 2024; Pontone, 2021; Takahashi et al, 2023; Taskin, 2023;

Thomopoulou, 2021).

Η βελτίωση της αυτοεκτίμησης και η ανάπτυξη θετικών σχέσεων αναδεικνύονται μέσα από την αναγνώριση και την αποδοχή της αναπηρίας ως μέρος της ταυτότητας του ατόμου. Αυτές οι παρεμβάσεις ενθαρρύνουν την αλληλεπίδραση και την έκφραση, βοηθώντας τους συμμετέχοντες να αναπτύξουν καλύτερες σχέσεις με τους άλλους (Aithal et al, 2021; Berthiaume et al, 2024; Son & Kwon, 2024; Taskin, 2023). Η ανάγκη για δημιουργία χώρου για την κουλτούρα και την ταυτότητα των αναπήρων μέσα στον χορό υπογραμμίζει τη σημασία της παραγωγής χορού από τους ίδιους (αυτοσχεδιασμός, ιδιοπαραγωγή χορογραφιών) και της αυτοέκφρασης. Αυτή η διαδικασία μπορεί να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση, καθώς οι χορευτές με αναπηρία αναγνωρίζονται ως δημιουργοί και όχι απλώς αντικείμενα συμπόνιας ή θεραπείας.

Δεν θα έπρεπε να παραλειφθεί πως η ένταξη όλων των ατόμων, ανεξαρτήτως ικανοτήτων, στις τέχνες και τον πολιτισμό αποτελεί έναν τρόπο προώθησης της κοινωνικής ισότητας και ευημερίας (Χρήστου, 2022). Οι στρατηγικές που εστιάζουν στη μείωση της εξάρτησης από γονείς και στην ενίσχυση της ανεξαρτησίας έχουν θετική επίδραση στη σωματική και ψυχολογική ταυτότητα των συμμετεχόντων (Anderson, 2020; Byczkowska, 2020; Son & Kwon, 2024). Η δημιουργία μιας ισχυρής θεραπευτικής σχέσης μεταξύ του θεραπευτή και του παιδιού είναι κρίσιμη (Moda et al, 2020; Power et al, 2023; Machado, 2023). Αυτή η σχέση λειτουργεί ως «μεταβατικό αντικείμενο» που προσφέρει ασφάλεια και υποστήριξη, επιτρέποντας στο παιδί να αποδεσμευτεί από τη μητέρα και να αναπτύξει την αυτονομία του.

Μετάβαση στο περιεχόμενο