Η επίδραση του χορού στην υποκειμενική ευημερία των αναπήρων: μια συστηματική ανάλυση των ποιοτικών ερευνών – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Νατάσας Τζήκα – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Π.Μ.Σ. «ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ» – Μέρος 3ο
Α Μέρος. Θεωρία
Κεφάλαιο 1. Υποκειμενική Ευημερία
Η υποκειμενική ευημερία (Subjective WellBeing, SWB) είναι ένας αυξανόμενος τομέας ενδιαφέροντος στην ψυχολογία, ο οποίος επικεντρώνεται στις σκέψεις και τα συναισθήματα των ατόμων για τη ζωή τους (Diener, 1984). Περιλαμβάνει την ευτυχία, την ικανοποίηση, τη θετική επίδραση και τις συνολικές κρίσεις ικανοποίησης από τη ζωή (Diener, 1984; Diener, 2000). Η υποκειμενική ευημερία θεωρείται βασικός δείκτης της ποιότητας ζωής, αντανακλώντας επιθυμητές κοινωνικές συνθήκες, όπως οι καλές κοινωνικές σχέσεις, η οικονομική ευημερία και η υγεία. Έρευνες έχουν δείξει ότι η ευτυχία δεν προκύπτει μόνο από θετικές συνθήκες, αλλά συμβάλλει επίσης σε καλύτερα αποτελέσματα σε διάφορους τομείς της ζωής, όπως η υγεία, η παραγωγικότητα της εργασίας και οι κοινωνικές σχέσεις (Diener & Tay, 2012). Επιπλέον, τα ευτυχισμένα άτομα τείνουν να είναι καλύτεροι πολίτες και συμβάλλουν σε υψηλότερο κοινωνικό κεφάλαιο σε κοινωνικό επίπεδο (Diener & Tay, 2012). Δεδομένης της σημασίας της, οι ερευνητές προτείνουν την ανάπτυξη εθνικών δεικτών ευτυχίας με τη χρήση μεθοδολογικών βελτιώσεων, όπως η αντιπροσωπευτική δειγματοληψία και τα μέτρα δειγματοληψίας φυσικών εμπειριών (Diener, 2000).
Η υποκειμενική ευημερία (Subjective WellBeingSWB) περιλαμβάνει διάφορες πτυχές του τρόπου με τον οποίο τα άτομα αξιολογούν τη ζωή τους, συμπεριλαμβανομένης της ικανοποίησης από τη ζωή, των θετικών συναισθημάτων και της απουσίας αρνητικών εμπειριών. Ενώ η υποκειμενική ευημερία θεωρείται βασικό συστατικό μιας καλής ζωής, δεν είναι ο μοναδικός καθοριστικός παράγοντας της ποιότητάς της. Οι ερευνητές έχουν διερευνήσει τους παράγοντες που συμβάλλουν στις θετικές αξιολογήσεις της ζωής και τα πιθανά αποτελέσματα της υποκειμενικής ευημερίας, όπως η επιτυχία στις κοινωνικές σχέσεις και οι δυνατότητες κέρδους (Diener & Scollon, 2003). Η έννοια της υποκειμενικής ευημερίας έχει αποκτήσει σημασία τις τελευταίες δεκαετίες, καθώς οι μελετητές έχουν στραφεί σε εμπειρικές μεθόδους για να μελετήσουν την
«καλή ζωή» (Diener, 2009). Ωστόσο, η αποκλειστική εστίαση στην ατομική προοπτική για τη μέτρηση της ευημερίας, παρά τη σημασία της, εγκυμονεί ορισμένους κινδύνους. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται εννοιολογικά ζητήματα που απορρέουν από διάφορους δυϊσμούς, όπως η διάκριση μεταξύ υποκειμενικής και αντικειμενικής ευημερίας, καθώς και μεταξύ ατομικής και κοινοτικής ευημερίας. (Maggino, 2015). Παρ’ όλα αυτά, η κατανόηση της υποκειμενικής ευημερίας παραμένει ζωτικής σημασίας για την ενημέρωση των διαδικασιών χάραξης πολιτικής και την αξιολόγηση της συνολικής κοινωνικής προόδου.
