«Η ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΤΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ στις ΔΟΜΕΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ» – Διπλωματική Εργασία της Βιλντάν Γιουσούφ – ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ, Π.Μ.Σ. Κοινωνική Εργασία στην Εκπαίδευση – Ένταξη Ετεροτήτων – Μέρος 8ο

Σεπ 23, 2025 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

«Η ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΤΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ στις ΔΟΜΕΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ» – Διπλωματική Εργασία της Βιλντάν Γιουσούφ – ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ, Π.Μ.Σ. Κοινωνική Εργασία στην Εκπαίδευση – Ένταξη Ετεροτήτων – Μέρος 8ο

 

3.1         ΙΑΤΡΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ

 

Το ΙατρΙκό μοντέλο της αναπηρίας αναγνωρίζει την αναπηρία ως αποτέλεσμα επίδρασης βιολογικών αιτιών ή ατυχήματος, στη φυσική κατάσταση του ατόμου (Kimberlin, 2009· Llewellyn & Hogan, 2000). Κάθε τύπος αναπηρίας εκδηλώνεται με συγκεκριμένες ενδείξεις και συμπτώματα που πρέπει να αναζητούνται μέσω διαγνωστικών διαδικασιών και η διαχείριση της αναπηρίας στοχεύει στη σωματική αποκατάσταση, την ανάπτυξη φαρμακευτικών σκευασμάτων και τη χειρουργική παρέμβαση (Priestley, 1998). Σύμφωνα με το εν λόγω μοντέλο, η αναπηρία αντιμετωπίζεται ως ασθένεια η οποία χρήζει ιατροφαρμακευτική διαχείριση και βοήθειας από ειδικούς (Llewellyn & Hogan, 2000· Oliver, 1999) . Απέναντι στην αναπηρία, το άτομο είναι παθητικός δέκτης, ενώ καλείται να προσαρμόσει τον τρόπο ζωής του στην κατάσταση αυτή.

Οι υποστηρικτές του μοντέλου αυτού θεωρούν ότι η αναπηρία δεν θεραπεύεται αλλά αντιμετωπίζεται (Reindal, 1995). Πρόκειται για ένα προσωπικό πρόβλημα όπου το άτομο με αναπηρία έχει ανάγκη από ιατρική αντιμετώπιση και αγνοείται η αλληλεπίδραση που υπάρχει ανάμεσα στο άτομο και στο περιβάλλον. Στο συγκεκριμένο μοντέλο η ιατρική παρουσιάζεται ως ο “μοναδικός” επιστημονικός κλάδος που μπορεί να διαχειριστεί την αναπηρία. Δίνεται προτεραιότητα στον εντοπισμό της ανεπάρκειας, ώστε να ακολουθήσει μία κατάλληλη ιατρική και εκπαιδευτική παρέμβαση (Κουτάντος, 2000).

Οι διάφοροι ορισμοί που έχουν δοθεί στον όρο αναπηρία έχουν στηριχθεί και αναπτυχθεί με βάση το ιατρικό μοντέλο όπου αυτοί εστιάζονται κυρίως στη λειτουργία του σώματος και δεν παίρνουν υπόψη τις μη ιατρικές αιτίες της αναπηρίας. Επίσης υποδηλώνεται ότι όταν το άτομο δεν εμπίπτει στην ίδια κατηγορία με την πλειονότητα, τότε έχει κάποια «ανωμαλία» (Thomas & Woods, 2008).

Μετάβαση στο περιεχόμενο