Διερεύνηση απόψεων ανώτερων Ιεραρχικά στελεχών επιχειρήσεων του Ιδιωτικού τομέα ως προς την επαγγελματική συνεργασία με άτομα με οπτική αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ του Νικόλαου Τάκη – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 23ο

Αυγ 22, 2025 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

4ο Κεφάλαιο: Συζήτηση (Β Μέρος)

 

Εκτός από την παραγωγικότητα, αξίζει επιπλέον να αναφερθεί ότι σημαντικός αριθμός από τους συμμετέχοντες της παρούσας έρευνας αμφισβητεί ιδιαίτερα την ικανότητα των ατόμων με οπτική αναπηρία να αναλάβουν εποπτικό ρόλο σε μια επιχείρηση. Ειδικότερα, αυτοί εκφράζουν την πεποίθηση πως θα είναι εξαιρετικά δύσκολο γι’ αυτά να επιβλέπουν τους υπόλοιπους υπαλλήλους της επιχείρησής τους, ενδεχομένως επειδή θεωρούν ότι η όραση διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο για την επίτευξη του συγκεκριμένου έργου. Μια μόνο μελέτη έχει βρεθεί να προσεγγίζει το συγκεκριμένο ζήτημα, η οποία μάλιστα έρχεται σε αντίθεση με το παρόν εύρημα. Σύμφωνα λοιπόν με τους McDonnall & Cmar (2022), οι εργοδότες εκδηλώνουν ουδέτερη και ελαφρώς θετική άποψη σχετικά με τη δυνατότητα που εμφανίζουν τα άτομα με οπτική αναπηρία να αναλαμβάνουν τον ρόλο ενός επιβλέποντα, πιστεύοντας ότι θα είναι μέτριας δυσκολίας γι’ αυτά να εποπτεύουν τους υπαλλήλους της επιχείρησής τους.

Σχετικά με τη βοήθεια που θα χρειαστεί να παρασχεθεί σε έναν υπάλληλο με οπτική αναπηρία, η πλειοψηφία των συμμετεχόντων συμφωνεί ότι σε περίπτωση που προχωρήσουν στην πρόσληψη ενός ατόμου με οπτική αναπηρία, οι υπόλοιποι υπάλληλοι της επιχείρησής τους θα χρειαστεί να του παρέχουν αυξημένη υποστήριξη κατά τη διάρκεια της εργασίας του. Η πεποίθησή τους αυτή ενδεχομένως να συνδέεται με τις προαναφερθείσες απόψεις που διατηρούν αναφορικά με την εργασιακή απόδοση των ατόμων με οπτική αναπηρία, δηλαδή την ποσότητα και την ποιότητα εργασίας που μπορούν αυτά να προσφέρουν σε μια εταιρεία. Το εύρημα αυτό έρχεται σε συμφωνία με την έρευνα των Makondo et al. (2024), βάσει της οποίας οι εργοδότες πιστεύουν ότι ένας εργαζόμενος με οπτική αναπηρία θα χρειαστεί αυξημένη επίβλεψη και υποστήριξη από τους συναδέλφους του, δεδομένου ότι μόνος του δε θα μπορεί να εκπληρώσει ακόμη και τα πιο εύκολα εργασιακά καθήκοντα. Γι’ αυτόν τον λόγο θεωρούν μάλιστα πως το προσωπικό τους δε θα μπορεί να παραμείνει συγκεντρωμένο στα εργασιακά του καθήκοντα, καθώς όπως προβλέπουν θα αφιερώνεται πολύτιμος χρόνος για την παροχή βοήθειας στους υπαλλήλους με οπτική αναπηρία (Makondo et al., 2024). Έτσι, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και αν κάποιοι εργοδότες προχωρήσουν στην πρόσληψη αυτών των ατόμων, συνηθίζουν να μην επιτρέπουν στους υπάλληλους της επιχείρησής τους να τους παρέχουν οποιουδήποτε είδους βοήθεια ή υποστήριξη (Crudden & Steverson, 2022). Το εύρημα της παρούσας μελέτης επιβεβαιώνεται και από αρκετές ακόμη έρευνες, κατά τις οποίες οι εργοδότες θεωρούν πως εάν προσλάβουν ένα άτομο με οποιασδήποτε μορφή αναπηρίας, οι υπάλληλοί τους θα πρέπει να το επιβλέπουν και να το βοηθούν συνεχώς με τα εργασιακά του καθήκοντα (Abed et al., 2024; Piramanayagam & Seal, 2020; Kaye et al., 2011; Hernandez et al., 2008; Chi & Qu, 2003).

Επιπροσθέτως, από τα ευρήματα της παρούσας έρευνας προέκυψε ότι τα ανώτερα στελέχη των ιδιωτικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα θεωρούν πως η παροχή εξυπηρέτησης από έναν υπάλληλο με οπτική αναπηρία δε θα θέσει τους πελάτες της επιχείρησής τους σε άβολη ή αμήχανη θέση. Αντίθετα μάλιστα, έχουν την πεποίθηση πως οι πελάτες τους θα νιώθουν ευχάριστα να τους εξυπηρετεί ένα άτομο με οπτική αναπηρία. Το συγκεκριμένο εύρημα έρχεται σε απόλυτη ταύτιση με την έρευνα των McDonnall & Cmar (2022), όπου ανώτερα στελέχη επιχειρήσεων εκφράζουν παρόμοια άποψη. Η ίδια άποψη φαίνεται να επικρατεί εξίσου σε αρκετούς Έλληνες εργοδότες και υπευθύνους ανθρωπίνου δυναμικού, οι οποίοι πιστεύουν ακράδαντα πως θα υπάρξει θετική αντίδραση από πλευράς των πελατών τους στο ενδεχόμενο η επιχείρησή τους να διαθέτει υπαλλήλους με οπτική αναπηρία (Papakonstantinou & Papadopoulos, 2017). Ωστόσο, υπάρχουν και μερικές έρευνες οι οποίες υποστηρίζουν το αντίθετο, αναφέροντας ότι θα προκύψουν αρνητικές αντιδράσεις από τους πελάτες. Συγκεκριμένα, αρκετοί εργοδότες φοβούνται ότι εάν προχωρήσουν στην πρόσληψη ενός ατόμου με οπτική αναπηρία αρκετοί πελάτες δε θα προτιμήσουν να εξυπηρετηθούν ξανά από την επιχείρησή τους, γεγονός το οποίο θα έχει σαν αποτέλεσμα να ζημιωθεί οικονομικά η εταιρεία τους (Eckhaus & Krisi, 2022). Η ανησυχία για ενδεχόμενες αρνητικές αντιδράσεις από τους πελάτες εκδηλώνεται εξίσου και από ορισμένους εργοδότες στην Ελλάδα (Papakonstantinou & Papadopoulos, 2020).

Μετάβαση στο περιεχόμενο