Λόγος και αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑΣ – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Π.Μ.Σ. «ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ» ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ: ΣΠΟΥΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΗΡΙΑ – Μέρος 11ο
3.9 Ευφημισμοί
Ο ευφημισμός είναι ένα σχήμα λογου στο οποίο μια αρνητικά φορτισμένη λέξη αντικαθίσταται με μια άλλη που έχει διαφορετική, θετική σημασία. Οι ευφημισμοί είναι μια προσπάθεια να κάνουμε κάτι να ακούγεται ωραιότερο ωστόσο τις περισσότερες φορές έχουν την ακριβώς αντίθετη επίδραση. Ο Adams (1985) υποστηρίζει ότι η προσπάθεια που καταβάλλεται για να ωραιοποιηθεί ένας όρος δεν δραματοποιεί μόνο την εκλαμβανόμενη αρνητικότητα του όρου αλλά και την εκλαμβανόμενη αρνητικότητα του ευφημισμού που τον αντικαθιστά. Στην ελληνική βιβλιογραφία χαρακτηριστικοί ευφημισμοί είναι η φράση «επάρατη νόσος» που χρησιμοποιείται αντί του καρκίνου, όπως επίσης ο όρος «ειδικές ανάγκες» ή «άτομα με ειδικές ικανότητες» ή «παιδιά με ιδιαίτερες δεξιότητες» που εντοπίζονται σε τίτλους ακαδημαϊκών συγγραμμάτων, σε ενημερωτικά κείμενα, σε ονόματα συλλόγων και οργανισμών ακόμη και σε προπτυχιακά, μεταπτυχιακά προγράμματα και σεμινάρια (Καραγιάννη & Κουτσοκλένης, 2023). Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως οι απόφοιτοι παιδαγωγικών σχολών καθ’όλη τη διάρκεια των σπουδών τους γνωρίζουν και χρησιμοποιούν μόνο τον συγκεκριμένο όρο για να περιγράψουν τα ανάπηρα άτομα. Συμπερασματικά ο όρος «ειδικές ανάγκες» είναι δυσφημιστικός καθώς είναι ανακριβής, υπαινίσσεται τον διαχωρισμό και τα ειδικά δικαιώματα που έχουν τα ανάπηρα άτομα σε σχέση με τα μη ανάπηρα άτομα, υποδηλώνει ότι το να μιλάει κανείς για την βλάβη του είναι ακατάλληλο και ντροπιαστικό.