Η Ειδική Αγωγή στη Διαπολιτισμική Εκπαίδευση: Προκλήσεις και Δυνατότητες – Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία της Χασεκίδου Σοφίας – Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Διατμηματικό Π.Μ.Σ.«Διαχείριση της Μαζικής Μετανάστευσης και Πληθυσμών σε Κίνηση» – Μέρος 8ο

Μάι 29, 2025 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η Ειδική Αγωγή στη Διαπολιτισμική Εκπαίδευση: Προκλήσεις και Δυνατότητες – Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία της Χασεκίδου Σοφίας – Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Διατμηματικό Π.Μ.Σ.«Διαχείριση της Μαζικής Μετανάστευσης και Πληθυσμών σε Κίνηση» – Μέρος 8ο

 

1.4         Στρατηγικές για την υποστήριξη των μαθητών/τριών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες σε σχολικές μονάδες

 

Οι εκπαιδευτικές πολιτικές αφορούν το σύνολο των δράσεων που αναλαμβάνει το εκπαιδευτικό σύστημα μιας χώρας προκειμένου να επιτύχει συγκεκριμένους στόχους (Στεφανίδου & Κωφίδου, 2021). Κατά τα τελευταία τριάντα χρόνια, κύριος στόχος των περισσότερων εκπαιδευτικών συστημάτων διεθνώς είναι η εφαρμογή συμπεριληπτικών πρακτικών και η συνεκπαίδευση. Και στην Ελλάδα η πορεία της Ειδικής Αγωγής οδεύει προς μια περισσότερο ενιαία εκπαίδευση. Η συμπεριληπτική εκπαίδευση τονίζει ότι τα σχολεία πρέπει να φιλοξενούν όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από τις φυσικές, πνευματικές, κοινωνικές, συναισθηματικές, γλωσσικές ή άλλες τους καταστάσεις. Με άλλα λόγια, η συμπεριληπτική εκπαίδευση δέχεται όλα τα παιδιά, χωρίς διακρίσεις, στο σχολείο της γειτονιάς τους, ανεξάρτητα από τη φύση των αναπηριών τους (Mahapatra, Nanda, & Mohanty, 2017·Memisevic & Hodzic, 2011). Στην Ελλάδα, έχουν γίνει σημαντικές προσπάθειες ώστε τα παιδιά με αναπηρίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες να ενταχθούν και να φοιτούν σε γενικά σχολεία. Αυτή η εξέλιξη αποτελεί ένα καθοριστικό βήμα για την προώθηση της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης (Καλύβας, 2015). Συγκεκριμένα, κάθε παιδί με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, σύμφωνα με τη διάγνωση που έχει λάβει από διεπιστημονική ομάδα, μπορεί είτε να φοιτά σε τάξη γενικής εκπαίδευσης υποστηριζόμενο από έναν εκπαιδευτικό ειδικής αγωγής (παράλληλη στήριξη), είτε να παρακολουθεί κάποια από τα διδασκόμενα μαθήματα σε τμήμα ένταξης, είτε να φοιτά σε αυτοτελή σχολική μονάδα Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης (ΣΜΕΑΕ) (Κουκουβέτσου, 2021).

Η τελική απόφαση σχετικά με αυτές τις τρεις επιλογές ανήκει στους γονείς των μαθητών/τριών (Vasileiadis & Doikou-Avlidou, 2018). Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο (Νόμος 3699/2008), το γενικό σχολείο έχει την ευθύνη να προβεί σε όσες προσαρμογές είναι εφικτό, ώστε να υποστηρίξει τη φοίτηση των μαθητών/τριών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Επιπλέον, εφόσον το γενικό σχολείο διαθέτει τμήμα ένταξης, οι μαθητές/τριες μπορούν να συνεργάζονται με τις εκπαιδευτικούς του τμήματος ένταξης (Μουταβελής, 2015). Εναλλακτικά, κάποιοι μαθητές/τριες με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες μπορεί να υποστηρίζονται μέσω του μοντέλου της παράλληλης στήριξης, υπό την προϋπόθεση ότι θα εγκριθεί το αίτημα από το ΥΠΑΙΘ (Koutsoklenis & Papadimitriou, 2021). Ταυτόχρονα, η νομοθεσία αφήνει πάντα ανοιχτό το ενδεχόμενο φοίτησης στα ειδικά σχολεία για όσους μαθητές/τριες δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των γενικών σχολείων (Νόμος 3699/2008). Παρακάτω θα εστιάσουμε στις πολιτικές που εφαρμόζονται στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα για την υποστήριξη των μαθητών/τριών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Μετάβαση στο περιεχόμενο