ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΛΟΓΩ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΡΝΗΣΗ ΕΥΛΟΓΩΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΩΝ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΙΔΙΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ – Διπλωματική Εργασία Της ΚΑΝΑΤΑ ΑΝΘΗΣ – ΔΙΙΔΡΥΜΑΤΙΚΟ Π.Μ.Σ. «ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ» – Μέρος 9ο

Μάι 20, 2025 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΛΟΓΩ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΡΝΗΣΗ ΕΥΛΟΓΩΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΩΝ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΙΔΙΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ – Διπλωματική Εργασία Της ΚΑΝΑΤΑ ΑΝΘΗΣ – ΔΙΙΔΡΥΜΑΤΙΚΟ Π.Μ.Σ. «ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ» – Μέρος 9ο

 

2.1.α. Πότε η παχυσαρκία συνιστά αναπηρία κατά το δίκαιο της Ένωσης.

 

Ενώπιον του Δ.Ε.Ε. τέθηκε, μέσω δύο σημαντικών υποθέσεων, το ερώτημα αν η παχυσαρκία αποτελεί ειδική μορφή αναπηρίας και συνεπώς εμπίπτει στο προστατευτικό πεδίο της Οδηγίας 2000/78 περί απαγόρευσης των διακρίσεων λόγω αναπηρίας. Επί του ανωτέρου προδικαστικού ερωτήματος αποκρίθηκε στις αποφάσεις επί των υποθέσεων Kaltoft (C-354/13)136 και Ruiz Conejero (C- 270/16)137 πως κατ’ αρχάς στο πεδίο εφαρμογής της επίμαχης Οδηγίας εμπίπτουν οι λόγοι διάκρισης που περιοριστικά απαριθμούνται σε αυτήν και δεν επιτρέπεται επέκταση του προστατευτικού της πεδίου σε νέους λόγους. Επομένως, η παχυσαρκία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αυτοτελώς προστατευόμενο χαρακτηριστικό της Οδηγίας.138 Συνέχισε το σκεπτικό του αναφέροντας πως αρχικά η παχυσαρκία δεν αποτελεί αναπηρία κατά την έννοια του ενωσιακού δικαίου, καθώς δεν συνιστά κατ’ ανάγκη μειονεκτικότητα που επηρεάζει την ισότιμη πρόσβαση του ατόμου στον εργασία σε σχέση με τους λοιπούς του συναδέλφους.139 Ωστόσο, στην περίπτωση που η παχυσαρκία έχει ως επακόλουθο μακροχρόνια μειονεκτικότητα με συνέπεια την παρακώληση της πλήρους και αποτελεσματικής συμμετοχής του στην εργασία, παραδείγματος χάρη λόγω μειωμένης κινητικότητας ή λόγω έτερων παθολογικών καταστάσεων που εμποδίζουν είτε πλήρως τη συμμετοχή στην εργασία είτε του προκαλούν δυσχέρειες στην εκτέλεση της, τότε η εν λόγω παχυσαρκία αποτελεί αναπηρία, όπως αυτή προστατεύεται από το ενωσιακό δίκαιο. Το Δικαστήριο φαίνεται να εμμένει στο ιατρικό μοντέλο της αναπηρίας, καθώς θεωρεί δομικό στοιχείο της έννοιας της αναπηρίας τη «μακροχρόνια» μειονεκτικότητα και μόνο σε περίπτωση που συντρέχει η τελευταία, μπορεί η παχυσαρκία να θεωρηθεί αναπηρία. Σημειώνεται πως στην υπόθεση Ruiz Conejero, το Υπουργείο Υγείας της Ισπανίας χορήγησε στον εργαζόμενο συνολικό ποσοστό αναπηρίας 37% εκ του οποίου το ποσοστό 32% αντιστοιχούσε σε σωματικούς περιορισμούς λόγω πάθησης του ενδοκρινικού μεταβολικού συστήματος, ήτοι παχυσαρκία και περιορισμένης λειτουργίας της σπονδυλικής στήλης λόγω αυτής. Κατά τη σκέψη 32 της απόφασης, επισημάνθηκε πως η έννοια της αναπηρίας εξετάζεται βάσει της Οδηγίας, γεγονός που σημαίνει ότι η αναγνώριση αναπηρίας στο πλαίσιο του εθνικού δικαίου δεν την τοποθετεί αυτόματα στην έννοια της αναπηρίας του ενωσιακού δικαίου.

 

136 ΔΕΕ, 18.12.2014, Υπόθ. C- 354/13, FOA (Kaltoft), δημοσιευμένη σε ΕΕργΔ 2015, 435, με σχόλια Ν. Γαβαλά, ΕΕργΔ 2015, 432.

137 Βλ. υποσημείωση 123.

138 ΔΕΕ, 18.12.2014, FOA (Kaltoft), ό.π., σκ.36-37.

139 ΔΕΕ, 18.12.2014, FOA (Kaltoft), ό.π., σκ.53 και 58.

Μετάβαση στο περιεχόμενο