3.4. Το χρώμα
Έχει αποδειχθεί πως η χρήση κάποιου χρώματος ή χρωματικών συνδυασμών είναι πιθανό να αποτελεί συναισθηματική προβολή. Οι πρώτες ψυχολογικές μελέτες που ερεύνησαν την συναισθηματική επιρροή των χρωμάτων διεξήχθησαν από τον Γκαίτε. Το 1810 ξεκίνησε να προσδιορίζει θετικά σημαινόμενα στα ζεστά χρώματα και αρνητικά στα ψυχρά. Τον ακολούθησαν καλλιτέχνες όπως ο Καντίνσκι και ψυχολόγοι, οι οποίοι μελέτησαν τις χρωματικές προτιμήσεις στις νηπιακές και στις σχολικές ηλικίες, στους ενήλικες και σε παιδιά που νοσηλεύονταν με καρκίνο, (η αχρωματοψία στα παιδιά διαγιγνώσκεται συνήθως μεταξύ των 4 και των 5 χρόνων). Παραδείγματος χάριν η κατάχρηση του κόκκινου χρώματος είναι συνηθέστερη στα πιο επιθετικά παιδιά και η υπερβολική χρήση του μπλε μπορεί να αναπαριστά την ψυχραμένη, απόμακρη και συγκρατημένη επικοινωνία (Wimmer, 2012). Ο Καντίνσκι συνέδεε το μαύρο με την αιώνια, ανέλπιδη σιωπή. Αξιοσημείωτο είναι ότι μια έρευνα που διεξήχθη σε παιδιά με μαθησιακές διαταραχές και προβλήματα στην αντίληψη και την όραση, διαπίστωσε ότι το μαύρο χαρτί τα διευκόλυνε για να σχεδιάσουν ένα ευρύτερο φάσμα από σχήματα και λεπτομέρειες, μάλλον χάρη στην έντονη αντίθεση που δημιουργούσε (Uhlin, 1979).
Είτε πρόκειται για ακουαρέλα, τέμπερα, ακρυλικό, αφρό, δάχτυλο ή υφή, το χρώμα μπορεί να δώσει ένα θαυμάσιο φάσμα εκφραστικών ευκαιριών στην καλλιτεχνική δημιουργία, προσφέρεται για τολμηρές κινήσεις, την έκφραση συναισθημάτων, την ανάμειξη μοναδικών χρωμάτων και την εξερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η υφή, η πινελιά και η πίεση επηρεάζουν τα οπτικά αποτελέσματα. Οι μαθητές με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ), που δεν απωθούνται από τις υφές στα χέρια τους συχνά απολαμβάνουν να βουτούν τα χέρια τους στο χρώμα, να το σφίγγουν ανάμεσα στα δάχτυλα τους και να το επεξεργάζονται. Τέτοιες στιγμές θα πρέπει να γιορτάζονται, να παρακολουθούνται και να αξιοποιούνται παρά να περιορίζονται, καθώς υποδηλώνουν τη βαθιά εμπλοκή του μαθητή στη διαδικασία εξερεύνησης του υλικού. Για τον ίδιο παίρνει χρόνο για να κατανοήσει τις αισθητηριακές και οπτικές ιδιότητες του μέσου και μπορεί επίσης να προκαλέσει απογοήτευση και φόβο καθώς απλώνεται εύκολα (Newman-Godfrey & Stichter, 2017). Γενικότερα, όταν ένα χρώμα χρησιμοποιείται με λογικό και ισορροπημένο τρόπο, μπορούμε με επιφυλακτικότητα να πούμε πως πρόκειται για ένα πνευματικά ισορροπημένο παιδί (Wimmer, 2012).