Τα εικαστικά ως εργαλείο διαφοροποιημένης εκπαίδευσης και θεραπείας-Μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία του Σέργιου Παππά, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Δ.Π.Μ.Σ. Επιστήμες της Αγωγής μέσω Καινοτόμων Τεχνολογιών και Βιοϊατρικών Προσεγγίσεων– Μέρος 5ο

Απρ 23, 2025 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Τα εικαστικά ως εργαλείο διαφοροποιημένης εκπαίδευσης και θεραπείας-Μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία του Σέργιου Παππά, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Δ.Π.Μ.Σ. Επιστήμες της Αγωγής μέσω Καινοτόμων Τεχνολογιών και Βιοϊατρικών Προσεγγίσεων– Μέρος 5ο

1.4.         Σχολείο για όλους

Ο λόγος της κριτικής δημοκρατίας τονίζει τις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ποικιλομορφίας, της ισότητας και της διαβουλευτικής δημοκρατίας (όπως είναι παρούσα στα έργα του Γιούργκεν Χάμπερμας, για παράδειγμα). Όπως τονίζουν οι (Camicia & Franklin, 2011, p. 314), η κριτική δημοκρατία «βασίζεται σε μια βαθιά δέσμευση στην πολυπολιτισμικότητα, στην κριτική συνειδητοποίηση των παγκόσμιων ασυμμετριών εξουσίας, στη χειραφέτηση και στην κοινωνική δικαιοσύνη». Σε αντίθεση με την απροβλημάτιστη προσέγγιση του κόσμου που πρεσβεύει ο νεοφιλελευθερισμός, η κριτική δημοκρατία προϋποθέτει μια κριτική ενασχόληση με τον κόσμο.

Είναι παραδεκτό το ότι οι δύο καλύτεροι προγνωστικοί παράγοντες για τους μελλοντικούς ενεργούς πολίτες, βρίσκονται στο σχολείο και είναι οι εξής: (α) η συμμετοχή στη σχολική δημοκρατία και (β) η εμπειρία από την εκτέλεση κάποιας μορφής κοινωφελούς εργασίας (Davies L. , 2004). «Δεδομένου, όπως είδαμε, ότι οι περισσότερες περιγραφές της εκπαίδευσης για την παγκόσμια ιθαγένεια τονίζουν τη σημασία της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αν οι μαθητές πρόκειται να εκπαιδευτούν στην παγκόσμια ιθαγένεια και για την παγκόσμια ιθαγένεια, θα πρέπει όχι απλώς να διδάσκονται αλλά να βιώνουν τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στην καθημερινή τους ζωή στο σχολείο. Αυτό σημαίνει ότι οι μαθητές πρέπει να έχουν κάποιο ρόλο στις δομές λήψης αποφάσεων του σχολείου», (Davies L. , 2006, p. 27). Η έκθεση Crick το αναγνώρισε αυτό: «Αναγνωρίζεται ολοένα και περισσότερο ότι το ήθος, η οργάνωση, οι δομές και οι καθημερινές πρακτικές των σχολείων, συμπεριλαμβανομένων των σχολικών δραστηριοτήτων και των συνελεύσεων, έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην αποτελεσματικότητα της αγωγής του πολίτη» (QCA, 1998).

Η Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε το 2015 την πρώτη παιδαγωγική της καθοδήγηση για την εκπαίδευση του παγκόσμιου πολίτη κατά την οποία προσφέρεται καθοδήγηση για να βοηθηθούν τα κράτη μέλη να διασφαλίσουν ότι οι μαθητές όλων των ηλικιών και υπόβαθρων μπορούν να εξελιχθούν σε ενημερωμένους, κριτικά εγγράμματους, κοινωνικά συνδεδεμένους, ηθικούς και αφοσιωμένους παγκόσμιους πολίτες. «Η εκπαίδευση της παγκόσμιας ιθαγένειας έχει ως στόχο να είναι μετασχηματιστική, δημιουργώντας τις γνώσεις, τις δεξιότητες, τις αξίες και τις στάσεις που χρειάζονται οι μαθητές για να μπορέσουν να συμβάλουν σε έναν κόσμο χωρίς αποκλεισμούς, δίκαιο και ειρηνικό» (UNESCO, 2015, p. 15). Πιο συγκεκριμένα το κείμενο ορίζει τις εννοιολογικές διαστάσεις της εκπαίδευσης της παγκόσμιας πολιτότητας ως εξής: Οι νεαροί πολίτες να μάθουν να ενεργούν αποτελεσματικά και υπεύθυνα σε τοπικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο για έναν πιο ειρηνικό και βιώσιμο κόσμο. Να έχουν την αίσθηση ότι ανήκουν σε μια κοινή ανθρωπότητα, να μοιράζονται αξίες και ευθύνες, ενσυναίσθηση, αλληλεγγύη και σεβασμό στις διαφορές και την ποικιλομορφία. Να αποκτήσουν γνώσεις κατανόηση και κριτική σκέψη σχετικά με παγκόσμια περιφερειακά εθνικά και τοπικά ζητήματα και την διασύνδεση και αλληλεξάρτηση των διαφόρων χωρών και πληθυσμών. Δίνει προτεραιότητα στην ισότητα των φύλων προκειμένου οι νέοι να μάθουν να αμφισβητούν κριτικά τους έμφυλους ρόλους και τις προσδοκίες που είναι επιβλαβείς και/ή ενθαρρύνουν τις διακρίσεις και τα στερεότυπα που βασίζονται στο φύλο. (UNESCO, 2015). Και όλα αυτά υπό ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον το οποίο να διασφαλίζει ότι «[…]όλοι οι μαθητές αισθάνονται ότι εκτιμώνται και ότι συμπεριλαμβάνονται και προάγουν τη συνεργασία, την υγιή αλληλεπίδραση, τον σεβασμό, την πολιτισμική ευαισθησία και άλλες αξίες και δεξιότητες που απαιτούνται για να ζει κανείς σε έναν ποικιλόμορφο κόσμο», (UNESCO, 2015, p. 75).

Μετάβαση στο περιεχόμενο