Το 3D Modeling και το 3D Printing ως βοηθητική τεχνολογία στον εκπαιδευτικό σχεδιασμό σε μαθητές με προβλήματα όρασης – Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία της Γεωργία Κορωναίου – Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Π.Μ.Σ. “Animation Δισδιάστατο και Τρισδιάστατο Κινούμενο Σχέδιο” – Μέρος 33ο
7 Δημιουργία 3D Μοντέλων στον Εκπαιδευτικό σχεδιασμό
Η δημιουργία 3D μοντέλων ως εκπαιδευτικό υλικό αποτέλεσε σημαντικό μέρος της εκπαιδευτικής προσέγγισης, καθώς επιτρέπει στα παιδιά με προβλήματα όρασης να αποκτήσουν μια απτική εμπειρία από γνωστές ιστορίες και παραμύθια (Santos et al., 2018). Στην παρούσα μελέτη, τα 3D μοντέλα που σχεδιάστηκαν ήταν ο λύκος και τα τρία γουρουνάκια, βασισμένα στο δημοφιλές παραμύθι “Ο Λύκος και τα Τρία Γουρουνάκια”. Ο λόγος που επιλέχθηκαν αυτοί οι χαρακτήρες είναι η αναγνωρισιμότητά τους και η ευελιξία στη χρήση τους, καθώς μπορούν να αξιοποιηθούν και σε άλλα παραμύθια, όπως για παράδειγμα, ο λύκος στην ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας.
Η επιλογή των συγκεκριμένων μοντέλων εξυπηρετεί πολλαπλούς εκπαιδευτικούς στόχους. Αφενός, οι τρισδιάστατοι χαρακτήρες επιτρέπουν στα παιδιά να αγγίζουν και να αντιλαμβάνονται τις μορφές των ζώων που σχετίζονται με το παραμύθι, ενισχύοντας την απτική τους μάθηση και συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της φαντασίας τους. Αφετέρου, η δυνατότητα χρήσης του λύκου και των γουρουνιών σε πολλαπλά παραμύθια βοηθά τα παιδιά να συσχετίζουν τις ιστορίες και να δημιουργούν συνδέσεις μεταξύ διαφορετικών αφηγήσεων. Αυτή η προσέγγιση καθιστά τη μάθηση πιο διαδραστική και ευχάριστη, δίνοντας στα παιδιά την ευκαιρία να συμμετέχουν ενεργά στην αφήγηση και να αναπτύσσουν τις δεξιότητές τους (Sequeira, 2020).
Ο σχεδιασμός των μοντέλων έγινε με γνώμονα την απλότητα και την αναγνωρισιμότητα των μορφών, έτσι ώστε τα παιδιά να μπορούν εύκολα να αναγνωρίζουν τους χαρακτήρες μέσω της αφής (Santos et al., 2018). Ο λύκος σχεδιάστηκε με χαρακτηριστικά στοιχεία, όπως το μακρύ ρύγχος και τα αυτιά, που διευκολύνουν τα παιδιά να κατανοήσουν τη μορφή του. Τα γουρουνάκια σχεδιάστηκαν με απλές και στρογγυλεμένες γραμμές, ενώ κάθε ένα από τα τρία είχε μικρές διαφοροποιήσεις ώστε να μπορούν τα παιδιά να αντιληφθούν τις διαφορές μεταξύ τους.
Τα 3D μοντέλα εκτυπώθηκαν σε ειδικούς 3D printers και βάφτηκαν με ακρυλικά χρώματα, έτσι ώστε να έχουν ευδιάκριτα χαρακτηριστικά που τα παιδιά μπορούν να αγγίζουν. Αν και η αίσθηση της αφής είναι το βασικό μέσο με το οποίο τα παιδιά προσλαμβάνουν τις πληροφορίες (Sequeira, 2020), η προσθήκη χρωμάτων ήταν επίσης σημαντική για τη δημιουργία ενός ζωντανού εκπαιδευτικού περιβάλλοντος, ειδικά για παιδιά με μερική όραση. Έτσι, τα μοντέλα χρησιμοποιήθηκαν στη διδασκαλία διαφόρων παραμυθιών, ενισχύοντας την αφήγηση και καθιστώντας την πιο διαδραστική και κατανοητή για τα παιδιά.
Η χρήση αυτών των 3D μοντέλων δεν περιορίζεται σε μία μόνο ιστορία, αλλά επιτρέπει την επαναλαμβανόμενη χρήση τους σε διαφορετικά εκπαιδευτικά σενάρια και δραστηριότητες. Οι εκπαιδευτικοί μπορούν να αξιοποιούν τους ίδιους χαρακτήρες για να αναπαραστήσουν διάφορες ιστορίες, διευκολύνοντας τα παιδιά να εξοικειωθούν με τα πρόσωπα και τις καταστάσεις. Συνολικά, η δημιουργία και η χρήση αυτών των 3D χαρακτήρων προσφέρει μια πολύτιμη προσέγγιση στην απτική μάθηση και την ενσωμάτωση παιδιών με προβλήματα όρασης στην αφήγηση και την εκπαιδευτική διαδικασία (Santos et al., 2018).