Ανάπτυξη τεχνολογιών για τη βελτίωση της πρόσβασης των ατόμων με αναπηρία σε πληροφορίες και υπηρεσίες: μια βιβλιογραφική ανασκόπηση – Διπλωματική Εργασία της Ράπτη Αικατερίνης – Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 28ο
3.3.3. Προκλήσεις και εμπόδια στην υιοθέτηση των τεχνολογιών προσβασιμότητας
Είναι γεγονός ότι παρά τα αναρίθμητα πλεονεκτήματα των τεχνολογιών προσβασιμότητας το οικονομικό κόστος παραμένει ένα από τα πολύ σημαντικά εμπόδια στην υιοθέτησή τους. Πολλές από αυτές τις τεχνολογίες όπως τα προσαρμοσμένα υπολογιστικά συστήματα και τα εξειδικευμένα λογισμικά καθίστανται ιδιαίτερα δαπανηρά κάνοντάς τα προσιτά για τα άτομα με αναπηρία αλλά και για τους ίδιους τους οργανισμούς(Foley&Ferri, 2012).Επιπλέον η έλλειψη χρηματοδότησης από τις κυβερνήσεις και τις ΜΚΟ συμβάλλει στην περιορισμένη διάδοση και τη χρήση αυτών των τεχνολογιών.
Επιπλέον ένα πολύ σημαντικό εμπόδιο μπορεί να αποτελέσουν και οι τεχνολογικές ελλείψεις όπως και η έλλειψη τεχνολογικής υποστήριξης καθώς οι ραγδαίες εξελίξεις στον τομέα της τεχνολογίας απαιτούν συνεχείς ενημερώσεις και συντήρηση των εργαλείων κάτι που μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα δυσχερές τόσο για τα άτομα με αναπηρία όσο και για τους φροντιστές τους (Clemente et al, 2022).
Για παράδειγμα, στον εργασιακό τομέα, ένας σημαντικός αριθμός ατόμων με σοβαρές αναπηρίες εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τα τυπικά εργαλεία που χρησιμοποιεί κάθε επιχείρηση χωρίς καμία τροποποίηση, ακόμη και όταν υπάρχει διαθέσιμη υποστηρικτική τεχνολογία (Inge. 2006: O’Day, 1999). Αυτό οφείλεται σε διάφορους παράγοντες, όπως η άγνοια των εργοδοτών για την υπάρχουσα τεχνολογία, η έλλειψη συνεργασίας μεταξύ των βασικών φορέων όσον αφορά την επιλογή και την εφαρμογή του κατάλληλου εξοπλισμού και η ανεπαρκής χρηματοδότηση για τέτοιου είδους συσκευές (Inge. 2006).Το επίπεδο πολυπλοκότητας μιας συσκευής και τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή της καθορίζουν αν θεωρείται βοηθητική τεχνολογία «χαμηλής τεχνολογίας» ή «υψηλής τεχνολογίας». Οι βοηθητικές συσκευές χαμηλής τεχνολογίας είναι απλές στη ρύθμιση και τη χρήση, οπότε δεν χρειάζονται πάντα την παρέμβαση ενός επαγγελματία. Από την άλλη πλευρά, ο εξοπλισμός υψηλής τεχνολογίας χρειάζεται τη συμμετοχή ειδικού τόσο για την επιλογή των κατάλληλων συσκευών όσο και για την επακόλουθη εγκατάσταση και λειτουργία τους (Inge. 2006).
Παράλληλα, οι εργοδότες ανησυχούν για το υψηλό και αβέβαιο κόστος των εύλογων προσαρμογών που απαιτούνται για να βοηθηθούν τα άτομα με αναπηρία στους χώρους εργασίας τους (Peck&Kirkbride. 2001- Schartz, Hendricks, &Blanck. 2006). (Wolffe&Candela. 2002).Επιπλέον, οι εταιρείες ανησυχούν για το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την απόκτηση υποστηρικτικής τεχνολογίας, δεδομένου ότι οι καθυστερήσεις πλήττουν τα κέρδη τους (Crudden, Williams, McBroom, &Moore, 2002).
Η βοηθητική τεχνολογία αποτελεί απόδειξη ότι βελτιώνει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ατόμων με σωματική αναπηρία, επιτρέποντας σε αυτά τα άτομα να είναι πιο ενεργά στις κοινωνικές και εκπαιδευτικές πτυχές της ζωής. Wan Abdul Rahman Wan Ali et al. (2024), στην ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, δηλώνουν ότι τα τεχνολογικά εργαλεία επιτρέπουν στους μαθητές με αναπηρίες να βελτιώσουν την απόκτηση δεξιοτήτων και τη λειτουργικότητα στην καθημερινή ζωή. Εκτός αυτού, η αποτελεσματική χρήση του AT απαιτεί εκπαίδευση και δεξιότητες από τους ίδιους τους χρήστες για να εφαρμοστούν οι τεχνολογίες στο έπακρο και αποτελεσματικά.
Ειδικότερα, η έρευνα υπογραμμίζει ότι η ύπαρξη κατάλληλης υποστηρικτικής τεχνολογίας είναι απαραίτητη για την απόκτηση υψηλής ποιότητας εκπαίδευσης και την καθημερινή ζωή υψηλής ποιότητας. Η ατομική ικανότητα και οι στόχοι του ατόμου που σχετίζονται με τη χρήση ΑΤ είναι οι βασικοί παράγοντες για την αποτελεσματικότητά του, η οποία απαιτεί τη διαδικασία ενημέρωσης συνεχώς με υποστήριξη και εκπαίδευση για άτομα με αναπηρίες.
Παρόλο που διεξάγονται πολλές έρευνες σχετικά με τις τεχνολογίες διαβίωσης, έχει τεκμηριωθεί ότι βελτιώνουν την ικανότητα των συμμετεχόντων, την ανεξαρτησία στις καθημερινές δραστηριότητες και τους κάνουν να αισθάνονται πιο ασφαλείς. Υπάρχει επίσης βιβλιογραφία που δηλώνει ότι η χρήση του ALTs επιτρέπει στους συμμετέχοντες να είναι ικανοί και να διασφαλίζουν ότι γίνονται επιλογές καθώς και τον έλεγχο. Αυτό τοποθετεί τους συμμετέχοντες σε μια άποψη με την οποία αισθάνονται ασφαλείς. Οι Συμμετέχοντες δηλώνουν επίσης ότι η χρήση αυτών των τεχνολογιών τους επέτρεψε να συμμετάσχουν ενεργά στην οικογένεια και την κοινότητά τους, ανακτώντας ρόλους που δεν μπορούσαν να εκτελέσουν λόγω της ύπαρξης αναπηρίας(Van Dam et al. 2023).
Τέτοιες δραστηριότητες που επιτρέπονται από την τεχνολογία περιλαμβάνουν την επικοινωνία ή την εξυπηρέτηση του εαυτού μας, και αυτές θεωρούνται ότι μειώνουν την εξάρτηση από τους άλλους, βελτιώνοντας έτσι τη γενική ευημερία τους. Αυτή η αυτονομία που προσφέρεται από αυτές τις τεχνολογίες αναφέρεται συχνά ως ζωτικής σημασίας για τα άτομα με σωματικές αναπηρίες για την αίσθηση της ανεξαρτησίας και της ποιότητας ζωής τους(VanDametal. 2023).