Εργασία και Άτομα με Οπτική Αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Μανάργια Ευθυμίας – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 21ο
4.2 Εργασιακή Απασχόληση και Συναισθηματικές – Ψυχολογικές Επιδράσεις στα Άτομα με Οπτική Αναπηρία
Η έρευνα έχει δείξει ότι τα άτομα με οπτική αναπηρία, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο κατάθλιψης ή καταθλιπτικών συμπτωμάτων, συγκριτικά με τα άτομα χωρίς οπτική αναπηρία (Rees et al., 2011). Μάλιστα, η κατάθλιψη αναφέρεται ως μια κοινή νόσος, μεταξύ των ατόμων με οπτική αναπηρία (Rees et al., 2011). Παράλληλα, το να μην εργάζεται κάποιος ή να μην εργάζεται σε μια εργασία για την οποία έχει τα προσόντα, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την αυτοεκτίμησή του, να αυξήσει τα αισθήματα εχθρότητας και να προκαλέσει σχέσεις εξάρτησης (Shaw et al., 2007). Οι ψυχολογικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα άτομα με οπτική αναπηρία θα μπορούσαν να τους εμποδίσουν να εκπληρώσουν πλήρως τις δυνατότητες αυτοεκτίμησής τους (Rees et al., 2011).
Το άρθρο του Wahl (2013) επικεντρώθηκε στις ψυχολογικές συνέπειες της οπτικής αναπηρίας που σχετίζονται με την ηλικία και στο πώς οι συνέπειες αυτές μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό συστατικό της αποτελεσματικής θεραπείας και αποκατάστασης. Ο συγγραφέας εισήγαγε το πεδίο της Ηλικιακής Ψυχο- Οφθαλμολογίας (APO) και συζήτησε σημαντικές έννοιες και θεωρίες για την καλύτερη κατανόηση των διαδικασιών προσαρμογής, όπως η καθημερινή ικανότητα, η γνωστική λειτουργία, η κοινωνική λειτουργία και η κατάθλιψη. Τόνισε, επίσης, πως η γνωστική κατάσταση διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο για την οπτική λειτουργία. Παράλληλα, συζητήθηκαν λεπτομερώς μερικές από τις κύριες έννοιες, μοντέλα και θεωρίες για την ψυχο-οφθαλμολογία που σχετίζονται με την ηλικία, όπως ο προσανατολισμός στην ανάπτυξη της διάρκειας ζωής, οι ικανότητες αυτορρύθμισης, οι διαδραστικές απόψεις ατόμου-περιβάλλοντος και η διατήρηση και οι προκλήσεις που σχετίζονται με την ευημερία και τη γνωστική λειτουργία. Η ψυχο-οφθαλμολογία επικεντρώθηκε στα ψυχολογικά ζητήματα που εμπλέκονται με την εμπειρία, τη συμπεριφορά και τις συναισθηματικές πτυχές της σχετιζόμενης με την ηλικία οπτικής αναπηρίας (Wahl, 2013).
Επιπλέον, ο συγγραφέας ανέφερε ότι η απώλεια όρασης αυξάνεται με την ηλικία και η σοβαρή και διαρκής απώλεια όρασης, μπορεί να αποτελεί έκπληξη για πολλά άτομα. Οι ικανότητες αυτορρύθμισης, επιτρέπουν στα άτομα με οπτική αναπηρία να προσαρμοστούν σε κρίσιμες καταστάσεις της ζωής τους και να επιτύχουν σημαντικούς στόχους. Οι διαδραστικές απόψεις ατόμου-περιβάλλοντος, βοηθούν τα άτομα να κατανοήσουν τις καθημερινές συνέπειες της οπτικής αναπηρίας, καθώς μπορούν να φέρουν προκλήσεις στην αλληλεπίδραση κάποιου με το περιβάλλον του (Wahl, 2013). Τέλος, οι προκλήσεις που σχετίζονται με την ευεξία και τη γνωστική λειτουργία, επικεντρώνονται στη δυναμική προσαρμογής σε άτομα με οπτική αναπηρία και καθοδηγούνται από το ανθρώπινο δυναμικό για εξοικείωση και αντοχή. Το άρθρο φανερώνει πως η έλλειψη εκπαίδευσης, υποστήριξης, καθοδήγησης και αυτοπεποίθησης μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την ικανότητα κάποιου να επιτύχει τους στόχους της ζωής. Παρουσίασε επίσης χρήσιμα και σημαντικά μοντέλα και θεωρίες για την κατανόηση των διαδικασιών προσαρμογής των ατόμων με οπτική αναπηρία. Εντούτοις, ενώ τα μοντέλα και οι θεωρίες φάνηκαν να είναι ωφέλιμες, ο συγγραφέας πίστευε ότι μεγάλες υποομάδες των ενηλίκων με οπτική αναπηρία πρέπει να βελτιώσουν την ψυχοκοινωνική τους προσαρμογή (Wahl, 2013).
Μια ακόμα μελέτη, αυτή του Thurston (2010), διερεύνησε τέσσερις παράγοντες που έχουν συναισθηματικό αντίκτυπο στα άτομα που χάνουν την όρασή τους, οι οποίοι είναι η διάθεση, η αντίληψη του εαυτού, η κοινωνική σύνδεση και η απώλεια. Επιπλέον, αυτή η μελέτη μεικτής μεθόδου είχε ως στόχο να διερευνήσει τις συμβουλευτικές εμπειρίες και τις ανάγκες των ατόμων με οπτική αναπηρία. Περιελάμβανε 18 συμμετέχοντες, εκ των οποίων οι 11 ήταν γυναίκες και 7 άνδρες, με μέση ηλικία τα 64 έτη. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν, χρησιμοποιώντας υποκλίμακες ψυχικής υγείας και κοινωνικής λειτουργικότητας του National Eye Institute Visual Functioning Questionaire-25 και ημιδομημένες συνεντεύξεις, οι οποίες μεταγράφτηκαν και αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας τη θεμελιωμένη θεωρία. Οι συνεντεύξεις πραγματοποιήθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο ή τηλεφωνικά και είχαν διάρκεια από 60 έως 90 λεπτά. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα άτομα μοιράζονταν μια κοινή φάση μετάβασης από την κανονική όραση στην τύφλωση σε τομείς, όπως η διάγνωση, η επιδείνωση της όρασης και η απώλεια σε διαφορετικές περιοχές. Επίσης, τα άτομα ανέφεραν αρνητικές αντιλήψεις για τη συμβουλευτική και απώλεια της ποιότητας ζωής τους (Thurston, 2010).
Ομοίως, οι Crewe et al. (2011) ολοκλήρωσαν μια συγχρονική μελέτη που διερεύνησε την αλληλεπίδραση μεταξύ της οπτικής αναπηρίας, της αντιληπτής απώλειας ποιότητας ζωής και της προθυμίας να ανταλλάξουν την υπόλοιπη ζωή τους με κέρδος την όραση. Η μελέτη χρησιμοποίησε δύο μέτρα έκβασης, τα οποία είναι ο αντίκτυπος της αξιολόγησης ποιότητας ζωής του προφίλ οπτικής αναπηρίας και η αξιολόγηση της χρονικής ανταλλαγής. Η μελέτη περιελάμβανε 156 συμμετέχοντες (κυρίως γυναίκες), ηλικίας 19 έως 97 ετών, οι οποίοι επιλέχθηκαν τυχαία από την Ένωση Τυφλών της Δυτικής Αυστραλίας. Τα αποτελέσματα του ερωτηματολογίου για την επίδραση της οπτικής αναπηρίας (IVI) έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες βίωσαν υψηλά συναισθήματα (95% cl-30 έως -3,8, p = 0,012) σχετικά με τις αξίες χρησιμότητας του χρόνου ανταλλαγής (TTO-UVS), που σημαίνει ότι οι συμμετέχοντες θα αντάλλαζαν το υπόλοιπο της ζωής τους για να κερδίσουν πάλι την όρασή τους. Επίσης, οι συμμετέχοντες έδειξαν ένα σημαντικά υψηλό ποσοστό αντιστάθμισης χρόνου για νεότερες ηλικιακές ομάδες, συγκεκριμένα ηλικίας 40 ετών και κάτω (TTOUVS, 95% cl 0,03 έως 0,58, p = 0,03). Το συνολικό αποτέλεσμα φανέρωσε ότι οι περισσότεροι συμμετέχοντες / συμμετέχουσες ανέφεραν ότι είχαν κλινική κατάθλιψη (95% cl- 11,2 έως -1,8, p = 0,007) (Crewe et al., 2011).
Σύμφωνα με τους Southall & Wittich (2012), τα άτομα με οπτική αναπηρία μπορεί να πάθουν κατάθλιψη και αυτό μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ικανότητά τους να αποκτήσουν και να διατηρήσουν μια εργασία. Επίσης, οι Senra et al. (2013) διεξήγαγαν μια πιλοτική μελέτη μεικτών μεθόδων για να διερευνήσουν, εάν υπάρχουν σημαντικές διαφορές στο επίπεδο της κατάθλιψης μεταξύ ενηλίκων με διαφορετικές εμπειρίες απώλειας όρασης. Το δείγμα αποτελούνταν από 38 συμμετέχοντες, ηλικίας από 20 έως 65 ετών, οι οποίοι προσλήφθηκαν από δύο κέντρα αποκατάστασης για άτομα με οπτική αναπηρία. Το ποιοτικό μέρος της μελέτης επικεντρώθηκε στις εμπειρίες των ενηλίκων από την απώλεια της όρασης, ενώ το ποσοτικό τμήμα επικεντρώθηκε στο επίπεδο της κατάθλιψης και στα κλινικά δεδομένα. Οι πληροφορίες συλλέχθηκαν ταυτόχρονα, αναλύθηκαν ξεχωριστά και στη συνέχεια συγχωνεύθηκαν (Senra et al., 2013).
Πιο αναλυτικά, διεξήχθησαν ημιδομημένες συνεντεύξεις με ερωτήσεις ανοιχτού τύπου, με σκοπό να διερευνηθούν οι εμπειρίες των συμμετεχόντων σχετικά με την απώλεια όρασης. Η κλίμακα κατάθλιψης του Κέντρου Επιδημιολογικών Μελετών (CES-D), η οποία είναι μια κλίμακα αυτοαξιολόγησης με τελική βαθμολογία που κυμαίνεται από 0 έως 60, χρησιμοποιήθηκε για την αξιολόγηση των καταθλιπτικών επιπέδων. Εντοπίστηκαν σημαντικές διαφορές στα επίπεδα κατάθλιψης μεταξύ των συμμετεχόντων με διαφορετικά επίπεδα αυτογνωσίας (p<0,05, d=0,73) και των συμμετεχόντων με διαφορετικές αντιλήψεις για την κοινωνική υποστήριξη (p<0,01, d=1,099). Μάλιστα, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υψηλότερο επίπεδο κατάθλιψης (p<0,05) εντοπίστηκε στους συμμετέχοντες που αποκάλυψαν μεγαλύτερη αυτογνωσία για την αναπηρία και ανεπαρκή κοινωνική υποστήριξη. Ωστόσο, δεν βρέθηκαν σημαντικές διαφορές στα επίπεδα κατάθλιψης μεταξύ των συμμετεχόντων με διαφορετικούς τύπους οπτικής αναπηρίας (p>0,05, d-0,17) (Senra et al., 2013).
Στην έρευνα των Nyman et al. (2012) διαπιστώθηκε ότι τα άτομα με οπτική αναπηρία, είναι πιο πιθανό να αναφέρουν μειωμένη λειτουργικότητα, χαμηλότερα επίπεδα συμμετοχής σε καθημερινές δραστηριότητες όπως απασχόληση, κοινωνικές δραστηριότητες, χαμηλότερα επίπεδα ποιότητας ζωής, άγχος, συναισθηματική δυσφορία και συμπτώματα κατάθλιψης, απ’ ότι τα άτομα με κανονική όραση. Οι Ballemans et al. (2012) διεξήγαγαν μια ποσοτική μελέτη για να εξετάσουν τον αντίκτυπο της χαμηλής όρασης στην ποιότητα ζωής των ατόμων, συμπεριλαμβανομένου του αισθήματος άγχους, της κατάθλιψης και της αναζήτησης υπηρεσιών αποκατάστασης. Η μελέτη περιελάμβανε 148 συμμετέχοντες, ηλικίας 55 ετών και άνω, που είχαν οπτική αναπηρία και είχαν κάνει αίτηση σε υπηρεσίες αποκατάστασης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα άτομα με οπτική αναπηρία, ανέφεραν χαμηλότερα επίπεδα λειτουργικότητας σε δραστηριότητες της καθημερινής ζωής, συμπτώματα κατάθλιψης και συναισθήματα άγχους (p<.001). Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η οπτική αναπηρία έχει σημαντικό αρνητικό αντίκτυπο στις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής, στα συμπτώματα της κατάθλιψης και στα συναισθήματα των δραστηριοτήτων (Ballemans et al., 2012).
Παρομοίως, η Berger (2012) στη μελέτη της είχε στόχο να κατανοήσει τη σημασία που έχει για τα άτομα με οπτική αναπηρία να συμμετέχουν σε δραστηριότητες εργασίας και αναψυχής. Η μελέτη περιελάμβανε 26 ενήλικες με οπτική αναπηρία, ηλικίας 70 ετών και άνω, που θεωρούσαν ότι έχουν καλή έως εξαιρετική υγεία. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων και παρατήρησης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες είχαν προκλήσεις, τόσο λόγω προσωπικών όσο και περιβαλλοντικών παραγόντων, στη συμμετοχή τους σε δραστηριότητες αναψυχής. Μερικές από τις προκλήσεις περιλάμβαναν τα αισθήματα ευαλωτότητας, τη μεγάλη καταβολή προσπάθειας, την έλλειψη αυτοπεποίθησης, τη μειωμένη ενέργεια και το αίσθημα άγχους (Berger, 2012).
Μια ποιοτική συγχρονική μελέτη διεξήχθη από τους Boerner et al. (2006) για να διερευνήσει την έκταση, τη φύση και τις επιπτώσεις των αλλαγών στη ζωή που σχετίζονται με τη λειτουργική απώλεια για τα άτομα με οπτική αναπηρία στους ακόλουθους τέσσερις τομείς: τους στόχους, τις αυτο-απόψεις, τις κοσμοθεωρίες και τις σχέσεις με άλλους. Η μελέτη περιλάμβανε 53 συμμετέχοντες / συμμετέχουσες που στρατολογήθηκαν από μια ομάδα 126 ενηλίκων με οπτική αναπηρία, μεταξύ 22 και 65 ετών. Οι συμμετέχοντες / συμμετέχουσες επιλέχθηκαν από μια υπηρεσία αποκατάστασης όρασης που εξυπηρετούσε την ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης. Χρησιμοποιήθηκε ένα ερωτηματολόγιο λειτουργικής όρασης 15 σημείων, με σκοπό να υποδείξει εάν υπάρχει δυσκολία ή όχι σε συγκεκριμένους λειτουργικούς τομείς, όπως η ανάγνωση έντυπων εφημερίδων ή η αναγνώριση προσώπων σε ένα δωμάτιο. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από εκπαιδευμένους ερευνητές μέσω τηλεφωνικών συνεντεύξεων που διήρκεσαν περίπου 30 λεπτά. Η ανάλυση δεδομένων περιελάμβανε κωδικοποίηση περιεχομένου με βάση κάποια κοινά θέματα που προέκυψαν. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τόσο θετικοί, όσο και αρνητικοί τύποι αλλαγών συνέβησαν και στους τέσσερις τομείς που μελετήθηκαν. Ωστόσο, οι αρνητικές αλλαγές ήταν πιο διαδεδομένες από τις θετικές αλλαγές (Boerner et al., 2006).
Παρομοίως, οι Boerner & Wang (2012) διεξήγαγαν μια άλλη ποιοτική μελέτη για να εξετάσουν τον αντίκτυπο της απώλειας όρασης στους ίδιους τομείς ζωής των στόχων, των αυτοπροβολών, των κοσμοθεωριών και των σχέσεων με τους άλλους, συγκρίνοντας δύο ομάδες ατόμων με οπτική αναπηρία (ενήλικες μέσης ηλικίας και ηλικιωμένοι). Η ομάδα μέσης ηλικίας αποτελούνταν από 44 συμμετέχοντες ηλικίας μεταξύ 42 και 64 ετών. Αυτοί οι συμμετέχοντες προέρχονται από μια μελέτη για την απώλεια όρασης μεταξύ ενηλίκων σε ηλικία εργασίας. Η ομάδα ηλικιωμένων ενηλίκων αποτελούνταν από 107 συμμετέχοντες, μεταξύ 65 και 94 ετών, και επιλέχθηκαν από μια συνεχιζόμενη διαχρονική μελέτη για την αντιμετώπιση της απώλειας όρασης που σχετίζεται με την ηλικία στα τέλη της ζωής. Όλοι οι συμμετέχοντες / συμμετέχουσες και από τις δύο ομάδες, ήταν αιτούντες σε μια υπηρεσία αποκατάστασης όρασης που εξυπηρετούσε την ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης. Η ομάδα ενηλίκων μέσης ηλικίας έλαβε συνέντευξη για περίπου 30 λεπτά και η ομάδα ηλικιωμένων ενηλίκων για περίπου 90 λεπτά. Η ανάλυση δεδομένων χρησιμοποίησε κώδικες περιεχομένου, βασισμένους σε κοινά θέματα που προέκυψαν από τις αφηγήσεις. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα μεσήλικα άτομα παρουσίασαν πιο αρνητική αλλαγή στους τέσσερις προαναφερθέντες τομείς και οι αλλαγές φάνηκαν να είναι πιο έντονες (p = 0,001) (Boerner & Wang, 2012).
Ο Cimarolli (2006) διεξήγαγε μια μελέτη με στόχο να προσδιορίσει τη σχέση μεταξύ της σοβαρότητας της απώλειας όρασης, της λειτουργικής αναπηρίας, της αντιληπτής κοινωνικής υποστήριξης, της αντιληπτής υπερπροστασίας και της αγωνίας. Η μελέτη περιελάμβανε 114 συμμετέχοντες, εκ των οποίων οι 74 ήταν γυναίκες και οι 40 άνδρες. Οι ηλικίες των συμμετεχόντων / συμμετεχουσών κυμαίνονταν από 24 έως 64 έτη. Το πλαίσιο της μελέτης ήταν σε μια υπηρεσία αποκατάστασης όρασης που εξυπηρετεί την ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης. Οι συμμετέχοντες
/ συμμετέχουσες σε αυτή τη συγχρονική μελέτη, επιλέχθηκαν από μια ομάδα 227 ενηλίκων με οπτική αναπηρία. Οι συμμετέχοντες / συμμετέχουσες έλαβαν τηλεφωνική συνέντευξη από εκπαιδευμένους ερευνητές για 40 λεπτά κατά μέσο όρο (Cimarolli, 2006).
Η μελέτη χρησιμοποίησε μια κλίμακα υπερπροστασίας 18 στοιχείων για ενήλικες, μια κλίμακα κέντρου επιδημιολογικών μελετών 20 στοιχείων για την κατάθλιψη και μια κλίμακα 21 στοιχείων του Beck Anxiety Inventory (Cimarolli, 2006). Τα αποτελέσματα της ιεραρχικής ανάλυσης πολλαπλής παλινδρόμησης, έδειξαν ότι τα υψηλότερα επίπεδα αντιληπτής υπερπροστασίας συσχετίστηκαν με υψηλότερα επίπεδα καταθλιπτικής συμπτωματολογίας, καθώς και υψηλότερα επίπεδα άγχους ακόμη και μετά τον έλεγχο της σοβαρότητας της απώλειας όρασης, της λειτουργικής αναπηρίας και της αντιληπτής κοινωνικής υποστήριξης. Αυτή η μελέτη απεικονίζει τη σχέση μεταξύ της κατάθλιψης, της υπερπροστασίας και της απασχόλησης. Η μελέτη αυτή οδήγει στο συμπέρασμα ότι τα προγράμματα αποκατάστασης της όρασης θα πρέπει να αντιμετωπίζουν ζητήματα σχετικά με την αντιληπτή υπερπροστασία (Cimarolli, 2006).
Μια ποσοτική μελέτη που διεξήχθη από τους Grant et al. (2011) διερεύνησε τη σχέση μεταξύ της κατάθλιψης και των ποσοτικών μετρήσεων της οπτικής λειτουργίας. Η μελέτη περιελάμβανε 18 συμμετέχοντες / συμμετέχουσες που εντάχθηκαν σε πρόγραμμα αποκατάστασης ανάγνωσης και συγκεκριμένα αποτελούνταν από 8 γυναίκες και 10 άνδρες και οι ηλικίες τους κυμαίνονταν από 54 έως 87 έτη. Η μελέτη χρησιμοποίησε το διάγραμμα Minnesota Low Vision Reading Acuity Chart (MNREAD) για τη μέτρηση της οξύτητας ανάγνωσης, της μέγιστης ταχύτητας ανάγνωσης και του κρίσιμου μεγέθους εκτύπωσης, που είναι το μικρότερο μέγεθος εκτύπωσης που μπορούν να διαβάσουν πλησιέστερα στο μέγιστο ρυθμό ανάγνωσης (Grant et al., 2011). Χρησιμοποιήθηκε, επίσης, η κλίμακα κατάθλιψης του Κέντρου Επιδημιολογικών Μελετών (CES-D), με σκοπό την αξιολόγηση των επιπέδων κατάθλιψης των συμμετεχόντων / συμμετεχουσών και η κλίμακα προσαρμογής στην απώλεια όρασης που σχετίζεται με την ηλικία (AVL), με σκοπό την αξιολόγηση των επιπέδων προσαρμογής των συμμετεχόντων στην οπτική τους αναπηρία (Grant et al., 2011).
Κατά τη διαδικασία ανάλυσης χρησιμοποιήθηκε η ανάλυση συσχέτισης Pearson. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπήρχε σημαντική σχέση μεταξύ των επιπέδων κατάθλιψης και της αλλαγής στα επίπεδα προσαρμογής στην οπτική αναπηρία (r(16)=0,62,p=0,01), γεγονός που έδειξε ότι οι συμμετέχοντες / συμμετέχουσες που ανέφεραν μεγαλύτερη κατάθλιψη στην αρχή της αποκατάστασης ανέφεραν επίσης μεγαλύτερη θετική αλλαγή στην προσαρμογή μετά την αποκατάσταση. Επιπλέον, τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική σχέση μεταξύ των επιπέδων κατάθλιψης και της αλλαγής στο MNREAD (r(16) = 0,54, p = 0,02). Η συσχέτιση έδειξε ότι οι συμμετέχοντες / συμμετέχουσες που ανέφεραν λιγότερη κατάθλιψη, παρουσίασαν μεγαλύτερη βελτίωση μετά την εκπαίδευση αποκατάστασης (Grant et al., 2011).
Τα παραπάνω συμπεράσματα δείχνουν ότι η κατάθλιψη μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ικανότητα των ατόμων με οπτική αναπηρία να συμμετάσχουν σε υπηρεσίες αποκατάστασης και ως εκ τούτου να μειώσει τη συμμετοχή τους στο εργατικό δυναμικό (Grant et al., 2011). Ωστόσο, οι ερευνητές ανέφεραν ότι απαιτείται μεγαλύτερο μέγεθος δείγματος για περισσότερη ανάλυση. Το ποσοστό επιτυχίας για την απόκτηση και τη διατήρηση της απασχόλησης με τις προαναφερθείσες προκλήσεις/αρνητικές επιπτώσεις θα χρειαστεί επιτυχημένες στρατηγικές αντιμετώπισης, προκειμένου αυτός ο πληθυσμός να καλύψει τις ανάγκες του, να αξιοποιήσει πλήρως τις δυνατότητές του και να γίνει επιτυχημένος εργαζόμενος. Οι επιτυχημένες στρατηγικές αντιμετώπισης περιλαμβάνουν καταλύματα, βοηθητικές συσκευές, υπηρεσίες αποκατάστασης και υποστήριξη οικογένειας και φίλων (Grant et al., 2011).
Σύμφωνα με τα παραπάνω, επομένως, υπάρχει μια άμεση σχέση μεταξύ της οπτικής αναπηρίας και των συναισθηματικών και ψυχολογικών επιδράσεων, συμπεριλαμβανομένης της κατάθλιψης. Αυτές οι μελέτες έχουν υποδείξει ότι η κατάθλιψη μετά από την απώλεια της όρασης, μπορεί να σχετίζεται με τις συναισθηματικές εμπειρίες της εξασθένησης και τα ζητήματα προσαρμογής και αντιμετώπισης. Οι περισσότερες μελέτες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα άτομα με οπτική αναπηρία αντιμετωπίζουν ψυχολογικές προκλήσεις και η φάση μετάβασης από την όραση στην τύφλωση, είναι κοινή μεταξύ αυτών των ατόμων. Άλλα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτές τις μελέτες είναι ότι μεγάλος αριθμός ατόμων με οπτική αναπηρία, πάσχει από κατάθλιψη, αφού παρατηρήθηκαν διαφορετικά επίπεδα κατάθλιψης μεταξύ αυτών των ατόμων, τα οποία αντιμετωπίζουν τόσο προσωπικές, όσο και εργασιακές προκλήσεις και βιώνουν αλλαγές στην εργασιακή, αλλά και την κοινωνική τους ζωή. Τα αποτελέσματα αυτών των μελετών, αποκάλυψαν, επίσης, ότι ο προαναφερόμενος αντίκτυπος έχει αρνητική επίδραση στην ποιότητα ζωής τους, συμπεριλαμβανομένης της απόκτησης και της διατήρησης της εργασιακής απασχόλησης.