Εργασία και Άτομα με Οπτική Αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Μανάργια Ευθυμίας – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 2ο
Εισαγωγή
Το Πρόβλημα της Εργασιακής Απασχόλησης των Ατόμων με Οπτική Αναπηρία
Αποτελεί γεγονός πως η σύγχρονη δυτική κοινωνία έχει συμβάλει σημαντικά στη δημιουργία ενός ευνοϊκού περιβάλλοντος χωρίς αποκλεισμούς, για τα άτομα με αναπηρία. Για παράδειγμα, οι κυβερνήσεις των δυτικών χωρών στοχεύουν συνεχώς στην αύξηση του ποσοστού απασχόλησης των ατόμων με αναπηρία στην αγορά εργασίας (Moody et al., 2017). Παρόλο που έχουν γίνει πολλά βήματα και οι χώροι εργασίας έχουν γίνει πιο περιεκτικοί, εξακολουθούν να υπάρχουν διάφορα εμπόδια στην απασχόληση αυτών των ανθρώπων (Steverson, 2020). Ωστόσο, κατά την εξέταση αυτών των εμποδίων και των ανασταλτικών παραγόντων, είναι σημαντικό να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στον τύπο της φυσικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται ο συγκεκριμένος πληθυσμός ατόμων, προκειμένου να εντοπιστούν οι ακριβείς προκλήσεις και τα εμπόδια που πρέπει να αντιμετωπίσουν στην καθημερινή τους ζωή. Για το λόγο αυτό, πολλοί είναι εκείνοι που αναφέρουν πως οι χώροι εργασίας πρέπει να λειτουργούν, σύμφωνα με τις ανάγκες του κάθε ατόμου με αναπηρία (Moody et al., 2017).
Είναι ευρέως γνωστό ότι έως και το 70% των ατόμων με οπτική αναπηρία στις μέρες μας, είναι άνεργοι, αν και αυτά τα στατιστικά στοιχεία είναι μάλλον ανακριβή (McDonnall, 2019). Ωστόσο, έχει αποδειχθεί ότι η πλειονότητα αυτών των ανθρώπων είναι όντως άνεργη και μερικά από τα σημαντικά ζητήματα που αντιμετωπίζουν σχετίζονται με τη μεταφορά, τις καθημερινές δυσκολίες διαβίωσης, την πρόσβαση στην τεχνολογία, καθώς και στον χώρο εργασίας (McDonnall, 2019). Από την άλλη πλευρά, η εργασιακή απασχόληση είναι ένας δείκτης επιτυχίας για τους ενήλικες και διασφαλίζει την επιβίωσή τους (Zhou et al., 2013). Τα άτομα με οπτική αναπηρία, ωστόσο, εμφανίζουν υψηλότερο ποσοστό ανεργίας και υποαπασχόλησης, σε σύγκριση με άτομα χωρίς οπτική αναπηρία (Zhou et al., 2013).
Επιπλέον, η οπτική αναπηρία μπορεί να έχει μια βαθιά επίδραση στην ποιότητα ζωής αυτών των ατόμων, επηρεάζοντάς τους σωματικά και ψυχολογικά και παρεμποδίζοντάς τους από άλλες καθημερινές δραστηριότητες. Παράλληλα, μπορεί να έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ικανότητα αυτών των ατόμων να συμμετέχουν στο επάγγελμα της επιλογής τους και μπορεί να δημιουργήσει σημαντικά εμπόδια στην απασχόλησή τους (Kaldenberg, 2011). Το ποσοστό ανεργίας των ατόμων με αναπηρία, συμπεριλαμβανομένης της οπτικής αναπηρίας, είναι δυσανάλογο με τη γενική κοινότητα, παρά τους στόχους κάθε χώρας, με απώτερο σκοπό τη βελτίωση του συγκεκριμένου προβλήματος (Strobel et al., 2006). Επίσης, η κατανόηση των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν τα άτομα με οπτική αναπηρία για την απόκτηση και τη διατήρηση της εργασιακής απασχόλησης, είναι απαραίτητη, καθώς μπορεί να ευαισθητοποιήσει τους συμβούλους, τους εκπαιδευτικούς, τους εργοδότες και άλλους ενδιαφερόμενους φορείς (Kaldenberg, 2011). Αυτή η ευαισθητοποίηση μπορεί να προσφέρει μια σημαντική ώθηση στις κατάλληλες διατάξεις για τα άτομα με οπτική αναπηρία, ώστε να αποκτήσουν και να διατηρήσουν με επιτυχία την εργασιακή τους απασχόληση και ταυτόχρονα να συμβάλει στη αύξηση του ποσοστού απασχόλησης του πληθυσμού αυτού.