ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΤΥΦΛΩΝ

Αθλητές με αναπηρία: η έλλειψη αθλητικών χώρων και η αισιοδοξία για το μέλλον

Ιαν 2, 2025 | ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Ο Τύπος έγραψε

Μετά από κάθε Παραολυμπιάδα, το ενδιαφέρον των ατόμων με αναπηρία για άθληση αυξάνεται, οι ανάγκες όμως που πρέπει να καλυφθούν, εξακολουθούν να υφίστανται.

Όταν το καλοκαίρι, στην υποδειγματική Παραολυμπιάδα του Παρισιού, οι Έλληνες αθλητές γέμισαν τις βαλίτσες τους με μετάλλια, τα έντυπα και τα ψηφιακά μέσα στην Ελλάδα γέμισαν με αφιερώματα. Οι τίτλοι ενθουσιώδεις, τα ρεπορτάζ πολλά, τα συναισθήματα στα ύψη. Υπερηφάνεια, δύναμη, συγκίνηση, ήταν οι λέξεις κλειδιά. Και δικαίως. Οι αθλητές μας, είτε τυπικοί είτε με αναπηρία, αξίζουν και με το παραπάνω τον θαυμασμό μας, εκτός από όλα τα άλλα και γιατί συνήθως προπονούνται σε συνθήκες δύσκολες, με στήριξη πολύ λιγότερη σε σχέση με άλλους διεθνείς συμμετέχοντες σε τέτοιες μεγάλες διοργανώσεις.

Αυτή την στιγμή στην Ελλάδα, οι εγγεγραμμένοι στα μητρώα αθλητές με αναπηρία ξεπερνούν τις 3.000 άτομα. Όμως, αυτοί οι αθλητές, από το ξεκίνημά τους, έως ότου, εάν το επιθυμούν και τα καταφέρουν, φτάσουν στον πρωταθλητισμό (με συχνές και σκληρές προπονήσεις και σε κάποιες περιπτώσεις ranking list που προκύπτει από την συμμετοχή σε τρία ή τέσσερα τουρνουά στο εξωτερικό), έχουν να αντιμετωπίσουν πολλά εμπόδια.

 

Ένας μόνιμος πονοκέφαλος

 

Σε σχετικό ρεπορτάζ του περιοδικού «Κ» το καλοκαίρι, στελέχη του χώρου σχολίαζαν πως τα περισσότερα αθλητικά κέντρα, τυπικά υποτίθεται ότι είναι προσβάσιμα, αλλιώς δεν θα είχαν άδεια, ενώ ουσιαστικά δεν είναι. Μιας και δεν υπάρχει ειδικό προπονητήριο για παραολυμπιακά αθλήματα, οι αθλητές με αναπηρία βασίζονται σε αυτά τα κέντρα για την προπόνησή τους, όμως, ακόμη και σε όσα είναι προσβάσιμα, ο αγώνας για να δοθεί χρόνος για προπόνηση στους αθλητές με αναπηρία, είτε για την προπόνηση είτε για την διοργάνωση των απαραίτητων πρωταθλημάτων, είναι ένας μόνιμος πονοκέφαλος.  «Όταν έχεις επιτυχίες, τα έχεις όλα στα πόδια σου», παρατηρεί ο Νέστορας Κολοβός, προπονητής του δυο φορές χρυσού Ολυμπιονίκη Νάσου Γκαβέλα. «Μέχρι να φτάσεις εκεί είναι που δεν έχεις ευκολίες και βοήθεια».

«Χρειαζόμαστε γήπεδα για προπόνηση, αυτό ακούγεται αυτονόητο αλλά δεν είναι», εξηγεί η πρωταθλήτρια του Μπότσια Χρυσή Μόρφη-Μέτζου. «Αν μας τα δίνουν, μας τα δίνουν καθημερινές και πολύ πρωινές ώρες, οπότε φανταστείτε,  κάποιος που εργάζεται η οικογένεια του δεν μπορεί να πηγαίνει να προπονείται σε γήπεδο. Για πολλά χρόνια έκανα προπόνηση σε ένα δωμάτιο σε ένα σαλόνι. Έπαιζα τρία χρόνια μπότσια και δεν είχα δει γήπεδο», προσθέτοντας πως οι αθλητές με πιο μεγάλες κινητικές αναπηρίες είναι πιθανόν να μην είναι αυτοεξυπηρετούμενοι και να μην έχουν τρόπο να φτάσουν στο γήπεδο.

Στην ίδια κατεύθυνση είναι και ο σχολιασμός του Γιώργου Καπελάκη, παραολυμπιονίκη και προέδρου της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής, ο οποίος παρατηρεί επίσης πως ένα βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι αθλητές με αναπηρία είναι η η προσβασιμότητα στους αθλητικούς χώρους, αλλά και ο χώρος και ο χρόνος που δίνεται για την άθλησή τους στα προπονητήρια αυτά. Ακόμη, σημαντικός παράγοντας είναι η έλλειψη πόρων, αφού οι αθλητές με αναπηρία συνήθως δεν έχουν χορηγούς και χρειάζονται οικονομική στήριξη από την πολιτεία. Σε αυτή την περίπτωση, παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται, ο κ. Καπελάκης τονίζει πως η στήριξη από εταιρείες μέσω χορηγιών (είτε θεσμικών, είτε ατομικών) είναι απαραίτητη.

 

Αισιοδοξία για το μέλλον

Το αισιόδοξο γεγονός που αναγνωρίζουν όλοι οι άνθρωποι του χώρου είναι πως, από παραολυμπιάδα σε παραολυμπιάδα, με την προβολή της διοργάνωσης και των αθλητών, αυξάνεται η αναγνωρισιμότητα των αθλητών αλλά και το ενδιαφέρον για συμμετοχή στον αθλητισμό. Η Ιωάννα Καρυοφύλλη, τέως πρόεδρος της Εθνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρίες, η οποία έχει διατελέσει ακόμη Διευθύντρια των Παραολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004 αλλά και Πρόεδρος της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής, παρατηρεί και εκείνη πως πολλά έχουν βελτιωθεί στον κλάδο τα τελευταία χρόνια. Η ορατότητα των αθλητών καθώς και η συμμετοχή ατόμων με αναπηρία στον αθλητισμό έχει αυξηθεί. Έχουν παγιωθεί συνεργασίες με θεσμούς όπως το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, πολλοί φοιτητές του οποίου γίνονται εθελοντές στις διοργανώσεις. Ακόμη, έχει γίνει προσπάθεια για αποκέντρωση σε πανελλήνια πρωταθλήματα σε συνεργασία με τις εκάστοτε περιφέρειες (π.χ., το Παρά-Μπάντμιντον στη Δυτική Μακεδονία ή διάφορα αθλήματα στην Περιφέρεια Κρήτης), και έτσι σιγά σιγά τα πρωταθλήματα εξαπλώνονται σε όλη την Ελλάδα και έτσι διαδίδεται ο παραολυμπιακός αθλητισμός.

Παράλληλα, ο κ. Κολοβός παρατηρεί με ικανοποίηση πως, παρά την γενικότερη έλλειψη προπονητικών σταδίων για προπόνηση, το τελευταίο διάστημα οι προπονήσεις των αθλητών του στίβου έχουν βελτιωθεί, καθώς το κλειστό προπονητήριο του ΟΑΚΑ, όπου προπονείται ο αθλητής του, έχει επισκευαστεί σε εντυπωσιακό βαθμό και η κατάσταση έχει βελτιωθεί αισθητά.  Η κ. Καρυοφύλλη, παρατηρώντας χρόνια τις εξελίξεις στον αθλητισμό ατόμων με αναπηρία, είναι αισιόδοξη. Όπως λέει, «Πάντοτε η δυσκολία βρίσκεται στα οικονομικά αλλά εμείς έχουμε καταβάλει κάθε προσπάθεια ώστε να κοιτάζουμε μπροστά, να μπορούμε να εξελισσόμαστε και να παρακολουθούμε θετικά πρότυπα του εξωτερικού προσπαθώντας να τα προσεγγίζουμε. Αλλάζουν πολλά στο διεθνές αθλητικό στερέωμα, και στον παρα-αθλητισμό και στους αρτιμελείς, και εμείς πρέπει να είμαστε ενεργοί και να το παρακολουθούμε», σχολιάζει, και καταλήγει πως, «αν υπάρχει βούληση, τα πράγματα θα γίνονται όλο και καλύτερα».

 

Πηγή: www.kathimerini.gr

Μετάβαση στο περιεχόμενο