ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟ- ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ Η ΤΗ ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΟΥΣ ΣΕ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΣΚΗΣΗΣ – Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία του Μιχαήλ Τζούρτζου – Μ.Π.Σ. «Οργάνωση και Διαχείριση Αθλητικών Δραστηριοτήτων για Άτομα με Αναπηρίες (Α.με.Α.)» Πανεπιστημίου Πελοποννήσου – Μέρος 6o
1.5 Περιορισμοί Της Έρευνας
Η παρούσα έρευνα έχει ως κοινό χαρακτηριστικό του δείγματος την φοίτηση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση και την συμμετοχή σε οργανωμένα προγράμματα άσκησης των
συνεντευξιαζόμενων . Πιθανοί περιορισμοί που μπορούν να προκύψουν όπως στις περισσότερες έρευνες με την μέθοδο των συνεντεύξεων είναι η πιθανή μεροληψία , η εξάρτηση στην μεταφορά των δεδομένων , και ο χρονοβόρος χαρακτήρας. Επίσης το μικρό πληθυσμιακά δείγμα ( 10 άτομα) .
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ
2.1 Τα οφέλη της συμμετοχής σε οργανωμένα προγράμματα άσκησης σε άτομα με αναπηρία
2.1.1. ΑΝΑΠΗΡΙΑ
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), (WHO, 2007) άτομα με αναπηρία ονομάζονται αυτά τα οποία αντιμετωπίζουν κινητική αναπηρία (παραπληγία, τετραπληγία, σκλήρυνση κατά πλάκας), αισθητηριακή (κώφωση, τύφλωση) αλλά και διανοητική (προβλήματα αντίληψης και νοημοσύνης). Η διεθνής Κατηγοριοποίηση Λειτουργικότητας, Αναπηρίας και Υγείας (International Classification of Functioning, Disability, and Health) (WHO,2007) προσδιορίζει τον όρο αναπηρία ως μια ευρεία έννοια που αναφέρεται σε κάθε περιορισμό δραστηριοποίησης και συμμετοχής. Η αναπηρία δηλαδή, αποτελεί μια κατάσταση η οποία προσωρινά ή μόνιμα προκαλεί βλάβη στη ζωή ενός ατόμου και με το πέρασμα των χρόνων αυξανόμενες δυσκολίες στη λειτουργικότητα (Kostanjsek, 2011).
Σύμφωνα με τη Σύμβαση για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες (Guide, 2014) η σύγχρονη αντίληψη της αναπηρίας περιγράφει την αναπηρία ως μια διάδραση μεταξύ των ατομικών και των περιβαλλοντικών παραγόντων. Οι ατομικοί παράγοντες περιλαμβάνουν τα σωματικά χαρακτηριστικά του ατόμου και την κοινωνικοοικονομική του κατάσταση ενώ στους περιβαλλοντικούς παράγοντες ανήκουν η προσβασιμότητα, η νομοθεσία, οι κανόνες συνύπαρξης των ατόμων μέσα σε μια κοινωνία, το κοινωνικοοικονομικό προφίλ της
κοινωνίας και οι υπηρεσίες. Τόσο οι ατομικοί όσο και οι περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορούν να περιορίσουν ή να οξύνουν το πρόβλημα της αναπηρίας. Έχουν διατυπωθεί πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις σε σχέση με τον όρο αναπηρία.
Α.Η φιλανθρωπική προσέγγιση αντιμετωπίζει τα άτομα με αναπηρία περισσότερο ως παθητικά αντικείμενα παρά ως δυναμικές προσωπικότητες που κατέχουν το δικαίωμα της συμμετοχής στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Θεωρούνται ανίκανα να προσφέρουν στην κοινωνία λόγω της αναπηρίας τους και αντιθέτως πρέπει η κοινωνία να προσφέρει σε αυτά. Δεν συνυπολογίζονται καθόλου οι περιβαλλοντικοί παράγοντες σε αυτή την προσέγγιση , η αναπηρία θεωρείται πρόβλημα ατομικό το οποίο προκαλεί τον οίκτο των ευαισθητοποιημένων πολιτών και οργανώσεων προς υποστήριξή τους. Συνεπώς η φιλανθρωπική προσέγγιση δεν προωθεί την ισότητα και τη συμπερίληψη (Guide, 2014).
Β.Η ιατρική προσέγγιση εστιάζει στην αναπηρία ως βλάβη, η οποία υποστηρίζεται με τη ανάλογη ιατρική θεραπεία.Οι ασθενείς αυτοί θα πρέπει να επανενταχθούν στην κοινωνία με τη βοήθεια της ιατρικής ή της αποκατάστασης. Και σε αυτή την προσέγγιση η αναπηρία εκλαμβάνεται ως ατομικό πρόβλημα και δεν αξιολογούνται οι περιβαλλοντικοί παράγοντες. Επομένως και σε αυτή την προσέγγιση οι ασθενείς αποθαρρύνονται και δεν θεωρούνται ικανοί να ανακτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους. (Guide, 2014).
Γ.Η κοινωνική προσέγγιση αναγνωρίζει την αναπηρία ως το αποτέλεσμα της διάδρασης μεταξύ του ατόμου και του περιβάλλοντος, το οποίο δεν αποδέχεται στις ιδιαιτερότητες του ατόμου με αναπηρία οπότε δημιουργείται η αίσθηση της ανισότητας λόγω της βλάβης. Η προσέγγιση αυτή τοποθετεί το άτομο στο κέντρο και αναγνωρίζει τα δικαιώματά του ως ένα ισότιμο μέλος της κοινωνίας. Η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η εμπιστοσύνη αποτελούν τις βασικές αξίες της κοινωνικής προσέγγισης. (Guide, 2014).
Δ.Η προσέγγιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία είναι και η πιο αποδεκτή στη σύγχρονη εποχή, υποστηρίζει τα δικαιώματα που έχουν τα ανάπηρα άτομα και το κράτος έχει την υποχρέωση να τα σεβαστεί και να διασφαλίσει ότι δεν θα υπάρξει διαχωρισμός και περιορισμοί για αυτή την κατηγορία πολιτών. Η διαφορετικότητα γίνεται αποδεκτή και αναζητούνται τρόποι για τη συμμετοχή τους στην κοινωνία, την εκπαίδευση, την πολιτική και την πολιτιστική ζωή αλλά και τη δικαιοσύνη. Η συμμετοχή, η παραδοχή της διαφορετικότητας, η συμπερίληψη, ο σεβασμός, η ισότητα ευκαιριών, η προσβασιμότητα αποτελούν βασικές αρχές της προσέγγισης αυτής αλλά και γενικότερα του σύγχρονου κόσμου. (Guide, 2014).