Νεανική επιχειρηµατικότητα στην Ελλάδα. Η συµβολή της εκπαίδευσης µε σκοπό την ένταξη των ΑµεΑ στον τοµέα της επιχειρηµατικότητας µέσω καλών πρακτικών από το 2000 έως και σήµερα – Διπλωματική εργασία του Νεκτάριου Κανακάρη – Πανεπιστήµιο Μακεδονίας, ΠΜΣ: Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας Επιχειρηµατικότητας, Εκπαίδευσης και Πολιτισµού – Μέρος 10o

Νοέ 11, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

2.4.3      Θεωρία ανθρώπινου κεφαλαίου

 

Αυτή η µελέτη υιοθετεί τη θεωρία του ανθρώπινου κεφαλαίου για να κατανοήσει πώς η επιχειρηµατική µάθηση συνδέεται µε την επιχειρηµατικότητα των νέων. Η θεωρία του ανθρώπινου κεφαλαίου αναπτύχθηκε από τον Becker (1964) ο οποίος τόνισε τη σηµασία της επένδυσης στην εκπαίδευση και την κατάρτιση για τη βελτίωση της παραγωγικότητας. Η θεωρία χρησιµοποιήθηκε για την εκτίµηση της κατανοµής του εισοδήµατος των εργαζοµένων από την επένδυση σε ανθρώπινο κεφάλαιο (Unger et al., 2011). Σύµφωνα µε τον Becker (1964), οι κοινωνικές και οικονοµικές αποδόσεις των ατόµων συσχετίζονται άµεσα µε την εκπαίδευση και την κατάρτιση. Το ανθρώπινο κεφάλαιο αποτελείται από γνώσεις και δεξιότητες που αποκτώνται µέσω της επίσηµης εκπαίδευσης και της επαγγελµατικής εµπειρίας.

Οι Unger et al. (2011) προσδιορίζουν µια σειρά από µεταβλητές που σχετίζονται µε το ανθρώπινο κεφάλαιο, όπως η επίσηµη εκπαίδευση, η κατάρτιση, η εργασιακή εµπειρία, η εµπειρία εκκίνησης, η εµπειρία ιδιοκτήτη, το υπόβαθρο των γονέων, οι δεξιότητες και οι γνώσεις. Αρχικά, η θεωρία εφαρµόστηκε τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην οικονοµία της εργασίας, όπου οι ειδικοί µέτρησαν την επένδυση στην εκπαίδευση και την κατάρτιση µε βάση την απόκτηση γνώσεων και δεξιοτήτων σε σχέση µε την αύξηση της παραγωγικότητας και της απασχολησιµότητας του ατόµου (Bruce et al., 2013). Στη δεκαετία του 1990, η θεωρία του ανθρώπινου κεφαλαίου υιοθετήθηκε στην έρευνα για την επιχειρηµατικότητα για να εξηγήσει τη σχέση µεταξύ µάθησης και επιχειρηµατικών αποτελεσµάτων όπως η δηµιουργία νέων επιχειρήσεων, η απόδοση και η επιβίωση (Dimov, 2017).

Ως εκ τούτου, η θεωρία του ανθρώπινου κεφαλαίου χρησιµοποιήθηκε για να διαφοροποιήσει την απόδοση των ατόµων µε βάση τα επίπεδα γνώσεων, δεξιοτήτων και άλλων ικανοτήτων. Αυτά τα άτοµα που έχουν µεγαλύτερα επίπεδα γνώσεων, δεξιοτήτων και άλλων ικανοτήτων θα έχουν καλύτερες επιδόσεις από εκείνα που έχουν χαµηλότερα επίπεδα (Ployhart & Moliterno, 2011) και έχουν περισσότερες επιλογές σταδιοδροµίας (Aliaga-Isla, 2015). Η θεωρία έχει χρησιµοποιηθεί για να δείξει τη σχέση µεταξύ του ανθρώπινου κεφαλαίου και της επιχειρηµατικής απόδοσης σε ατοµικά, οµαδικά και επιχειρηµατικά (Colombo & Grilli, 2005) επίπεδα ανάλυσης. Η θεωρία του ανθρώπινου κεφαλαίου προήλθε από µια άποψη που βασίζεται σε πόρους επειδή, κατ’ αρχήν, η επιχειρηµατικότητα απαιτεί πόρους σε ατοµικό επίπεδο (Brieger & Clercq, 2019).

Η θεωρία του ανθρώπινου κεφαλαίου προήλθε από µια άποψη που βασίζεται σε πόρους είναι η θεωρία µε επιρροή στον τοµέα της στρατηγικής διαχείρισης, η οποία ξεκίνησε την προέλευσή της από τον Penrose (1959), ο οποίος εξήγησε τον ρόλο των πόρων ως ανταγωνιστικό πλεονέκτηµα στην ανάπτυξη του οργανισµού (Kellermanns et al., 2016). Στην αρχή, το ανθρώπινο κεφάλαιο έγινε αντιληπτό στατικό, που σχετίζεται µε τη συσσωρευµένη εκπαίδευση και εµπειρία µε διάφορες µορφές επιτυχίας. Η θεωρία δεν επεξηγεί τη διαδικασία µεταφοράς του ανθρώπινου κεφαλαίου. Πρόσφατα, οι µελετητές συνέστησαν µια δυναµική άποψη του ανθρώπινου κεφαλαίου στην επιχειρηµατικότητα (Bruce et al., 2013).

Οι Bruce et al., (2013) κάνουν διαφοροποίηση µεταξύ επένδυσης του ανθρώπινου κεφαλαίου και περιουσιακού στοιχείου του ανθρώπινου κεφαλαίου Το πρώτο αφορούσε εισροές, όπως ο χρόνος και τα χρήµατα που χρησιµοποιούνται στη διαδικασία της επιχειρηµατικότητας λαµβάνοντας υπόψη ότι τα περιουσιακά στοιχεία του ανθρώπινου κεφαλαίου που αντιπροσωπεύουν την ικανότητα προέρχεται από τις επενδύσεις, όπως γνώσεις, δεξιότητες και επιχειρηµατικά αποτελέσµατα. Οι µελετητές διαφοροποίησαν το γενικό ανθρώπινο κεφάλαιο από το σχετικό ή το ειδικό ανθρώπινο κεφάλαιο. Η ανασκόπηση που έγινε από τους Unger et al. (2011) δείχνει ότι τα περιουσιακά στοιχεία του ανθρώπινου κεφαλαίου ειδικά για την επιχειρηµατικότητα δείχνουν µια ισχυρότερη σχέση µε θετικές επιδόσεις νέων επιχειρηµατικών δραστηριοτήτων. Αντίθετα, το γενικό ανθρώπινο κεφάλαιο όπως η εκπαίδευση δεν ήταν σηµαντικό για την αντίληψη των επιχειρηµατικών ευκαιριών όσο και για την αύξηση της επιχειρηµατικής απόδοσης (Lee, 2019).

Μετάβαση στο περιεχόμενο