2.2 Επιχειρηματική δημιουργικότητα
Σύµφωνα µε τους Fillis και Rentschler (2009) η δηµιουργικότητα σε άτοµα και οµάδες είναι συχνά η πηγή για την καινοτοµία. Η καινοτοµία και η δηµιουργικότητα έχουν µελετηθεί µαζί γιατί θεωρείται δεδοµένο ότι χρειάζονται δηµιουργικές ιδέες για την καινοτοµία. Ωστόσο, και οι δύο έννοιες διαφέρουν ως προς τους ορισµούς και την εφαρµογή τους. Οι Amabile et al. (1996) ορίζουν τη δηµιουργικότητα ως την παραγωγή καινοτόµων και χρήσιµων ιδεών σε ένα πεδίο, ενώ η καινοτοµία θεωρείται ως η επιτυχής εφαρµογή αυτών των δηµιουργικών ιδεών σε έναν οργανισµό (Fillis & Rentschler, 2009). Σύµφωνα µε τον Manimala (2009), το επίπεδο κινήτρων για δηµιουργικότητα εξαρτάται από την προσωπικότητα των επιχειρηµατιών.
Η επιχειρηµατική δηµιουργικότητα µπορεί να περιλαµβάνει διάφορα στάδια όπως εύρεση προβληµάτων και αξιολόγηση, τα οποία αλληλεπιδρούν µεταξύ τους µε τη γνώση και το κίνητρο ενός ατόµου να παράγει δηµιουργικές ιδέες. Η γνώση είναι ένα σηµαντικό βήµα της διαδικασίας και συνδέεται µε την εµπειρία. Πράγµατι, η εµπειρία είναι η πρωταρχική πηγή γνώσης και, σύµφωνα µε τον Kolb (1984), χωρίζεται σε τέσσερα στάδια: βίωµα, αναστοχασµός, εννοιοποίηση και πειραµατισµός (Manimala, 2009). Η εµπειρία είναι ένα σηµαντικό κίνητρο για τον επιχειρηµατία ώστε να εφαρµόσει δηµιουργικές ιδέες, αλλά και να εντοπίσει τα κενά της αγοράς, τους πόρους, να παρέχει πληροφορίες για τους τρόπους µε τους οποίους λειτουργεί η επιχείρηση και να ενισχύσει το οικονοµικό και κοινωνικό κεφάλαιο που είναι απαραίτητο για την εφαρµογή νέων ιδεών (Manimala, 2009).
Συνοψίζοντας, η επιχειρηµατική δηµιουργικότητα είναι η αλληλεπίδραση µεταξύ της γνώσης που βασίζεται στην εµπειρία, τις ικανότητες, την εµπιστοσύνη και τις στάσεις ενός ατόµου µε τις δυναµικές αλλαγές στο περιβάλλον (Manimala, 2009). Παρόλο που η επιχειρηµατική δηµιουργικότητα συνδέεται µε την εµπειρία, συµβαίνει επίσης χωρίς συνειδητή προσπάθεια από την πλευρά του ατόµου (Manimala, 2009). Υπάρχουν επίσης κάποια οφέλη από τη χρήση επίσηµων τεχνικών δηµιουργικότητας για τη δηµιουργία επιχειρηµατικών ιδεών και τον εντοπισµό ευκαιριών. Οι Ward et al. (2004) έχουν εντοπίσει τρεις τεχνικές: εννοιολογικό συνδυασµό, αναλογία και ορισµό προβλήµατος (Manimala, 2009).
Οι επιχειρηµατικές ιδέες µπορούν επίσης να προκύψουν από την καθηµερινή ρουτίνα και µπορούν να αναπτυχθούν σκόπιµα και συστηµατικά. Έτσι, η βάση είναι ότι κάθε άτοµο πρέπει να έχει την αίσθηση του ελέγχου της ζωής και της εργασίας του, αλλά και να έχει ελευθερία να αναπτύξει τις δικές του ιδέες (Manimala, 2009). Η αυτονοµία και η ενδυνάµωση είναι τα κλειδιά για το κίνητρο και εποµένως συνεπάγoνται δηµιουργικότητα και καινοτοµία. Ολοένα και περισσότερες εταιρείες αναπτύσσουν την ενδυνάµωση και αυτονοµία των εργαζοµένων.
Η επιχειρηµατικότητα από µόνη της δίνει αυτονοµία και ανεξαρτησία στο να είναι κάποιος δηµιουργικός και καινοτόµος, κάτι που προσελκύει τους νέους πτυχιούχους. Σύµφωνα µε τους Bjerke και Hultman (2002) µεγάλο µέρος της έρευνας για την επιχειρηµατικότητα προσπάθησε να ορίσει το πλαίσιο που ευνοεί την επιχειρηµατικότητα. Οι ερευνητές τοποθετούν αυτά τα φαινόµενα σε ένα ευρύτερο κοινωνικό και οικονοµικό πλαίσιο, τα οποίο περιλαµβάνει την επιρροή πολυάριθµων παραγόντων, όπως ατοµική συµπεριφορά, οικογενειακό και κοινωνικό υπόβαθρο, εκπαίδευση, θρησκεία, πολιτισµό, εργασία αλλά και γενική εµπειρία ζωής. Περιλαµβάνει επίσης ευκαιρίες και τη σηµασία του χρόνου για µια τέτοια κατάσταση.