Νεανική επιχειρηµατικότητα στην Ελλάδα. Η συµβολή της εκπαίδευσης µε σκοπό την ένταξη των ΑµεΑ στον τοµέα της επιχειρηµατικότητας µέσω καλών πρακτικών από το 2000 έως και σήµερα – Διπλωματική εργασία του Νεκτάριου Κανακάρη – Πανεπιστήµιο Μακεδονίας, ΠΜΣ: Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας Επιχειρηµατικότητας, Εκπαίδευσης και Πολιτισµού – Μέρος 7o

Νοέ 8, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

2.3         Νεανική επιχειρηματικότητα

 

Οι νέοι συµµετέχουν σε δραστηριότητες επιχειρηµατικότητας µετά ή πριν από την ολοκλήρωση των σπουδών τους (Katundu & Gabagambi, 2016). Η επιλογή σταδιοδροµίας των νέων επιδρά σηµαντικά στη διαδικασία ανάπτυξης του ανθρώπου από ένα συγκεκριµένο γεγονός στη ζωή τους, που συνήθως ξεκινά κατά την εφηβεία και επηρεάζει την προσωπική και επαγγελµατική τους ζωή (Hsiao & Nova, 2016). Ως εκ τούτου, η ενσωµάτωση της νεολαίας στην αγορά εργασίας συµβάλλει στην προώθηση της επιχειρηµατικής ικανότητας, µειώνοντας τις διακρίσεις στην αγορά εργασίας και ως εκ τούτου προσφέρει λύσεις σε οικονοµικά µειονεκτούντα άτοµα (Nikolaev et al., 2019).

Για τους οικονοµολόγους και τους ψυχολόγους, η επιχειρηµατικότητα παρέχει στους νέους αυτό που αποκαλούν διαδικαστική χρησιµότητα. Αυτό σηµαίνει ότι τα άτοµα δεν εκτιµούν µόνο το αποτέλεσµα, αλλά και την κατάσταση και τη διαδικασία που οδηγεί σε αποτελέσµατα, κάτι που είναι ένα µέτρο αυτοδιάθεσης και ελευθερίας. Οι επιχειρηµατίες, εποµένως, γίνονται ανεξάρτητοι παράγοντες στην αγορά και δεν υπόκεινται σε µια ιεραρχία λήψης αποφάσεων. Υπάρχουν τρεις τύποι αυτοκαθορισµού που ο άνθρωπος θα ήθελε να απολαµβάνει:

  • αυτονοµία – επιθυµία και τάση να αυτοοργανώνει τη δράση του ή να είναι αιτιώδης,
  • ικανότητα – τάση να ελέγχει το περιβάλλον ή να χρησιµοποιεί τις δικές του ικανότητες και
  • συγγένεια-η ανάγκη να αισθάνεται κάποιος συνδεδεµένος µε τους άλλους και να αντιµετωπίζετε ως σεβαστό µέλος της οµάδας στην κοινότητα (Frey & Benz, 2006).

Οι νέοι επιχειρηµατίες είναι πρόθυµοι να συµβιβάσουν τα κέρδη τους για υψηλότερα ψυχικά οφέλη από την αυτοαπασχόληση (Croson & Minniti, 2012). Η νεανική επιχειρηµατικότητα χαρακτηρίζεται από ευελιξία στο πρόγραµµα εργασίας, ισορροπία µεταξύ επαγγελµατικής και προσωπικής ζωής, ικανοποίηση από την εργασία σε σχέση µε τους εργαζόµενους, αν και άλλοι µελετητές παρατήρησαν συγκρούσεις εργασίας-οικογένειας και µερικές φορές επισφαλή µορφή απασχόλησης για τις γυναίκες (Wall, 2015). Οι νέοι επιχειρηµατίες διαφοροποιούνται από τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, ενώ οι τελευταίοι δεν ασχολούνται µε την καθηµερινή λειτουργία της επιχείρησης και αποφασίζουν να προσλάβουν επαγγελµατίες και να βρουν άλλες πηγές εισοδήµατος.

Αντίθετα, οι νέοι επιχειρηµατίες εργάζονται στις εταιρείες που διευθύνουν µε καινοτόµο τρόπο. Ο νέος επιχειρηµατίας είναι ιδιοκτήτης της επιχείρησης (Duell, 2011). Εποµένως, οι νέοι επιχειρηµατίες αναλαµβάνουν διάφορους ρόλους στην επιχείρησή τους, δηλαδή εργαζόµενοι, διευθυντές και ιδιοκτήτες επιχειρήσεων. Επιπλέον, οι νέοι επιχειρηµατίες που έχουν ξεκάθαρη θέαση ευκαιριών και είναι σε θέση να συγκεντρώσουν πόρους για να ξεκινήσουν επιχειρήσεις, πρέπει να έχουν επιχειρηµατική νοοτροπία για να εργαστούν αποτελεσµατικά (Ikonen, 2013). Αυτό που διαφοροποιεί τη νεολαία δεν είναι οι επιχειρηµατικές ιδέες, αλλά η ικανότητα λίγων νέων να µετατρέψουν τις ιδέες σε βιώσιµες επιχειρήσεις. Η επιτυχής φύση της έναρξης νέων επιχειρήσεων εξαρτάται από την ετοιµότητα των νέων να µετατρέψουν τις ιδέες τους σε επιχείρηση. Ωστόσο, η αντίληψη των νέων που επηρεάζει την επιλογή τους προς την επιχειρηµατικότητα, είναι έτοιµοι να περιµένουν πολύ καιρό για να εργαστούν.

Μετάβαση στο περιεχόμενο