Τα Άτομα με Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες (ΑΜΕEΑ) και η επιτακτική τους ανάγκη για καλύτερη ποιότητα μόρφωσης και ένταξης στο κοινωνικό σύνολο, οδήγησε τα τελευταία χρόνια μια μεγάλη μερίδα εκπαιδευτικών να στραφεί προς τον κλάδο της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης. Το γεγονός αυτό σήμανε πολλά για τα παιδιά και τη βελτίωση των εκπαιδευτικών τους ευκαιριών, καθώς επίσης κατέστησε αναγκαία και τη συνεργασία των εκπαιδευτικών με τους γονείς των συγκεκριμένων παιδιών.
Το περιεχόμενο της Συνεργασίας
Το μοντέλο αυτό της Συνεργασίας περιγράφει την αντίληψη ότι η συνεργασία μεταξύ των γονιών και των εκπαιδευτικών βασίζεται κυρίως στη πεποίθηση ότι οι εκπαιδευτικοί είναι οι ειδικοί κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ενώ οι γονείς είναι οι ειδήμονες όσον αφορά την έγνοια και την φροντίδα των παιδιών τους (Hornby, 2000). Επίσης οι δύο πλευρές δύνανται να έχουν διαφορετικές απόψεις και αντιλήψεις, συνεργάζονται όμως ομαλά για την επίτευξη του ίδιου κοινού σκοπού (Mallet, 1997).
Για να επιτευχθεί αυτή η συνεργασία, αναγκαίος είναι ο διαθέσιμος χρόνος καθώς πρόκειται συνήθως μία μακρόχρονη διαδικασία. Κατά τον Hornby (2000, σ.20) τέσσερις είναι οι βασικοί παράγοντες που συντελούν στην ομαλή λειτουργία αυτής της σχέσης: α) η αμφίδρομη επικοινωνία β) η αμοιβαία εμπιστοσύνη και συμπαράσταση γ) η επιλογή και η εκτέλεση κοινών αποφάσεων δ) η ενίσχυση της μάθησης στο σχολείο αλλά και στο σπίτι. Πάνω στις ίδιες βάσεις στηρίζεται και η Wolfendale (1999), όπου αναφέρει ότι η επιλογή κοινών αποφάσεων, η επίλυση λύσεων, η οργάνωση και η ανάληψη καθηκόντων είναι εξίσου σημαντικά και απαραίτητα για την επίτευξη μιας αρμονικής σχέσης.
Βασιζόμενοι στις παραπάνω αρχές αναφέρουμε συγκεκριμένα ότι μία αμφίδρομη επικοινωνία προϋποθέτει αμοιβαία ανταλλαγή πληροφοριών και απόψεων για τη σχολική επίδοση του παιδιού. Οι γονείς συνεργάζονται με τους εκπαιδευτικούς για το καλό των παιδιών τους, ενώ συγχρόνως η αμοιβαία εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη ενισχύει την επίδοσή τους αυτή. Οι ειδικοί εκπαιδευτικοί δίνουν κατευθυντήριες οδηγίες και συμβουλές για το πώς θα εργάζονται οι γονείς με τα παιδιά τους στο σπίτι, ενώ παράλληλα οι γονείς συνεισφέρουν ως εθελοντικά εργαζόμενοι. (Beveridge, 1997)
Αξίζει να αναφερθεί ότι η συνεργασία αυτή στηρίζεται ουσιαστικά στην ποιότητα της επικοινωνίας και της αλληλεπίδρασης των δύο πλευρών. Οι γονείς παίζουν σπουδαίο, συμπληρωματικό ρόλο στην εργασία των δασκάλων, αφού οι ίδιοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο σπίτι.
Επιπλέον η κοινή επιλογή των αποφάσεων μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν οι γονείς μαζί με τους εκπαιδευτικούς έχουν επιλύσει προβλήματα που μπορεί να προκύπτουν στη μεταξύ τους σχέση ή σ΄ ένα από τα δύο πλαίσια, είτε του σχολείου, είτε του σπιτιού. Τέλος η ενίσχυση της μάθησης και στα δύο περιβάλλοντα συμβάλλει στη βελτίωση των μαθησιακών δυσκολιών του μαθητή, καθώς και στην εξοικείωση του με τη μάθηση (Hornby, 2000). Οι παραπάνω παράγοντες αποτελούν βασικά στοιχεία για μια αρμονική και βιώσιμη σχέση ανάμεσα στις δύο πλευρές, χαρίζοντας παράλληλα πολλά οφέλη στα παιδιά.
Η Συμμετοχή των Γονιών
Η συμμετοχή των γονιών στην εκπαιδευτική διαδικασία έχει υποστηριχθεί αναμφισβήτητα από πολλούς νόμους, που ενισχύουν την αντίληψη ότι οι γονείς είναι θεμελιώδεις και βασικές φιγούρες για την εκπαίδευση των παιδιών τους. Γι΄ αυτό το λόγο καθίσταται αναγκαία και απόλυτα υγιής η συνεργασία των γονιών με τους εκπαιδευτικούς σε κάθε σχολείο, κοινότητα ή δήμο.
Α] Οφέλη για τα παιδιά
Οι γονείς είναι μία ανομοιογενής ομάδα ανθρώπων, που έχει διαφορετικές ικανότητες και ανάγκες. Συνεπώς όταν συμμετέχουν σε σχολικές δραστηριότητες, εκφράζονται συχνά με διαφορετικές μορφές συμμετοχής, αποδεικνύοντας έμπρακτα τη διαφορετικότητα και την ανομοιογένειά τους ως ομάδα (CERI, 1997).
Έχει παρατηρηθεί πώς όταν οι γονείς συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία, αυτό έχει σχεδόν πάντοτε θετική επίδραση στη συμπεριφορά του παιδιού και στην ακαδηΜαΐκή του καριέρα. Ειδικότερα η γ