Διερεύνηση ανησυχιών και προτεραιοτήτων των οικογενειών με βρέφη και νήπια με οπτική και πολλαπλή αναπηρία μέσω του “Routines – Based Interview” – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Άννας Μήλιου – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Επιστήμες της Αγωγής: Εκπαίδευση Ενηλίκων, Ειδική Αγωγή» – Μέρος 23ο
Ο ελεύθερος χρόνος
Και οι 12 οικογένειες αναφέρθηκαν στην έλλειψη ελεύθερου χρόνου για τον εαυτό τους. Η βαθμολογία που έβαλαν οι οικογένειες στη ρουτίνα αυτή δεν ξεπέρασε το 3. Οι οικογένειες ανέφεραν ότι τις περισσότερες φορές βρίσκουν ελεύθερο χρόνο την ώρα που το παιδί κοιμάται ή κατά τη διάρκεια των θεραπειών του παιδιού.
Πιο συγκεκριμένα, ανέφεραν ότι όταν κοιμάται το παιδί ασχολούνται με τις οικιακές εργασίες και τις υποχρεώσεις του σπιτιού, όπως να πληρώσουν λογαριασμούς, να παραγγείλουν τα ψώνια τους και να καθαρίσουν. Μάλιστα, 2 από αυτές, ανέφεραν ότι πληρώνουν τους λογαριασμούς, καθώς περιμένουν στο θεραπευτήριο το παιδί να τελειώσει τη θεραπεία. Από 5 οικογένειες εκφράστηκε η επιθυμία για διακοπές και η αδυναμία τους να πάνε λόγω της κατάστασης.
Μια επιθυμία που εκφράστηκε από 6 οικογένειες σε ερώτηση για το τι θα ήθελαν να είναι διαφορετικό στη συγκεκριμένη ρουτίνα, είναι να μπορεί το παιδί να
απασχολείται για λίγη ώρα μόνο του με κάποιο παιχνίδι, ώστε οι οικογένειες να βρίσκουν λίγο χρόνο. Μία μητέρα ανέφερε ότι δεν έχει χρόνο ούτε για τις οικιακές εργασίες ούτε για τον εαυτό της και ότι ο μόνος χρόνος που μπορεί να ασχοληθεί με τις δουλειές του σπιτιού είναι όταν το παιδί κοιμάται. Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει είναι η προετοιμασία του φαγητού, καθώς χρειάζεται να έχει το παιδί δίπλα της και να του μιλάει. Διαφορετικά κλαίει και κάποιες φορές δε σταματάει αν η μητέρα δεν το πάρει αγκαλιά. Η μητέρα πρόσθεσε:
“Θέλω απλά να μπορέσει έστω και 5 λεπτά να ασχοληθεί με ένα παιχνίδι μόνος του και να μη χρειάζεται να είμαι και εγώ δίπλα του.” (ΧΓ)
Κάποιες μητέρες, συγκεκριμένα 3, ανέφεραν ότι πιστεύουν ότι μεγαλώνοντας το παιδί θα μπορεί πιο εύκολα να μένει με άλλα άτομα και να μην εξαρτάται απόλυτα από τις ίδιες. Από 2 μητέρες εκφράστηκε η σκέψη να μεταφέρουν τις θεραπείες στην οικία τους, καθώς χάνουν πολύ χρόνο στις μετακινήσεις προς και από τα θεραπευτήρια και στην προετοιμασία του παιδιού για την έξοδο, ενώ μία μητέρα ανέφερε πως δεν την ενδιαφέρει που δεν έχει καθόλου χρόνο για τον εαυτό της, καθώς θέλει να δώσει ό,τι μπορεί στο παιδί όσο είναι στην κρίσιμη αυτή ηλικία.
Σε ερώτηση αναφορικά με το αν δέχονται βοήθεια στις οικιακές εργασίες από κάποιο άλλο άτομο, οι 6 (5 άνεργες και 1 εργαζόμενη) σχολίασαν ότι ο σύζυγος δουλεύει πολλές ώρες και όταν γυρνάει στο σπίτι είναι κουρασμένος αλλά βοηθάει όσο μπορεί, η μία μητέρα ανέφερε ότι όταν είναι σπίτι ο σύζυγος απασχολεί και διαβάζει το άλλο τους παιδί, καθώς θέλει να περνάει χρόνο μαζί του ενώ 3 (1 άνεργη και 2 εργαζόμενες) μητέρες ανέφεραν ότι ήταν πολύ ευχαριστημένες με τη βοήθεια του συζύγου αλλά οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ. Πιο συγκεκριμένα μία μητέρα είπε:
“Βοηθάει ο σύζυγος, δεν έχω παράπονο. Αλλά είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν. Όταν θέλουμε μία ώρα να φτιάξουμε το γεύμα του παιδιού και άλλη μία ώρα για να το ταίσουμε και το παιδί τρώει ανά 3 ώρες, τι χρόνος να μας μείνει;”. (ΧΛ)
Όσον αφορά τις 2 μητέρες που είναι διαζευγμένες, και οι δύο ανέφεραν ότι δέχονται βοήθεια στις οικιακές εργασίες και στη φροντίδα του παιδιού από τη μητέρα τους. Συγκεκριμένα, η μία μένει στο διπλανό διαμέρισμα με τη μητέρα της:
“Ευτυχώς μένει δίπλα και βοηθάει. Ό,τι χρειαστώ τρέχει, να ‘ναι καλά.” (ΧΘ)