Διερεύνηση ανησυχιών και προτεραιοτήτων των οικογενειών με βρέφη και νήπια με οπτική και πολλαπλή αναπηρία μέσω του “Routines – Based Interview” – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Άννας Μήλιου – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Επιστήμες της Αγωγής: Εκπαίδευση Ενηλίκων, Ειδική Αγωγή» – Μέρος 17ο
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ
Τα αποτελέσματα της έρευνας, μετά από τη θεματική ανάλυση των δεδομένων, θα παρουσιαστούν σε 2 άξονες για την καλύτερη κατανόηση τους με βάση τα ερευνητικά μας ερωτήματα. Ο κάθε άξονας χωρίζεται σε επιμέρους θεματικές.
3.1 Άξονας 1: Οι ανησυχίες και οι προτεραιότητες των οικογενειών
Στον πρώτο άξονα προέκυψαν τα παρακάτω θέματα: (α) η υγεία του παιδιού, (β) η επικοινωνία με το παιδί και (γ) η σχέση με τα αδέλφια και (δ) το άγχος των μητέρων για τον αποχωρισμό σε σχέση με την επανέναρξη της επαγγελματικής τους εργασίας.
Η υγεία του παιδιού
Μία κοινή ανησυχία αλλά και προτεραιότητα των οικογενειών ήταν η υγεία του παιδιού τους. Καθώς και τα 12 παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα έχουν νευρολογικά προβλήματα και τα περισσότερα πρόσθετα προβλήματα υγείας, οι οικογένειες ανέφεραν πολύ συχνά κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων τις ανησυχίες τους σχετικά με τις συχνές ιώσεις που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους. Από τις 12 οικογένειες οι 8 νοσηλεύονται με μεγάλη συχνότητα λόγω απλών λοιμώξεων. Οι 10 από τις 12 οικογένειες ανέφεραν άσχημες εμπειρίες από την παραμονή τους στο νοσοκομείο. Πιο συγκεκριμένα, μία μητέρα ανέφερε ότι σταμάτησαν τον αδερφό του παιδιού από τον παιδικό σταθμό που πήγαινε, καθώς αρρώσταινε συχνά με αποτέλεσμα να πηγαίνουν σχεδόν κάθε εβδομάδα το παιδί στο νοσοκομείο. Αργότερα πρόσθεσε σχετικά με την εμπειρία τους στο νοσοκομείο:
“Είχαν μέσα το παιδί κανά δίωρο και προσπαθούσαν να βρουν φλέβα. Τσίριζε το παιδί, δεν άντεξα, βγήκα έξω.” (ΧΑ) 1
Μία άλλη οικογένεια διέκοψε τις συνεδρίες φυσιοθεραπείας καθώς ο θεραπευτής αρνούνταν να φορέσει μάσκα. Δεν ήθελε να ρισκάρει να κολλήσει το παιδί κάποια ίωση. Ανέφερε ότι ακόμα και οι γιαγιάδες φορούν μάσκες όταν τους επισκέπτονται. Χαρακτηριστικά είπε πως μία ίωση για αυτούς είναι 2 εβδομάδες στο νοσοκομείο.
Μία ανησυχία που προέκυψε από την παραμονή των οικογενειών στα νοσοκομεία για πολλά και μεγάλα χρονικά διαστήματα και σχολιάστηκε από 7 οικογένειες ήταν η απορρύθμιση. Οι οικογένειες ανέφεραν ότι εκεί που μπαίνουν σε ένα πρόγραμμα, έρχεται η νοσηλεία και τους απορρυθμίζει τελείως. Δε μπορούν να διατηρήσουν τις ρουτίνες τους, χάνουν θεραπείες.
Δύο οικογένειες εξέφρασαν φόβο για τη ζωή του παιδιού τους. Τα δύο παιδιά των δύο αυτών οικογενειών έχουν αρκετά προβλήματα υγείας. Ανέφεραν ότι κάθε φορά που αντιλαμβάνονται ότι το παιδί έχει αρρωστήσει φοβούνται για τη ζωή του. Μία μητέρα ανέφερε:
“Θέλω μόνο να είναι καλά και ευτυχισμένο. Τίποτα άλλο.” (ΧΒ)
Οι επιληπτικές κρίσεις ήταν ένα θέμα που απασχολεί όλες τις οικογένειες. Όλα τα παιδιά λαμβάνουν αντιεπιληπτική αγωγή ενώ σε 4 από αυτά έχουν ρυθμιστεί οι κρίσεις. Ένας πατέρας ανέφερε ότι η μόνη τους έγνοια την περίοδο αυτή είναι να βρεθεί η κατάλληλη αγωγή για το παιδί, ώστε να σταματήσει να κάνεις τόσες επιληπτικές κρίσεις. Έπειτα είπε αρκετά ανήσυχος:
“Εκεί που φαίνεται να παρατηρεί κάτι ή τέλος πάντων όταν καταβάλλει προσπάθεια για κάτι, κατευθείαν κρίση. Πώς θα προχωρήσει, πώς θα εξελιχθεί όταν με το που πάει να το κάνει έρχεται μια κρίση και την ρίχνει πάλι.” (ΧΓ)
Οι οικογένειες με τα παιδιά που είχαν ρυθμίσει τις κρίσεις τους αναφέρθηκαν σε αυτές δηλώνοντας φόβο και άγχος, καθώς επειδή τα παιδιά είναι μικρά σε ηλικία θα χρειάζεται να επαναπροσδιορίζεται η φαρμακευτική αγωγή τους όσο αυτά μεγαλώνουν. Η μητέρα ενός παιδιού σχολίασε ότι πέρασε πολύ δύσκολα και επιτέλους ηρέμησε. Ανέφερε ότι οι κρίσεις πήγαν πίσω το παιδί και ότι πριν από αυτές μπορούσε να στηρίξει μόνο του τον αυχένα του. Χαρακτηριστικά είπε:
“Μετά τις κρίσεις έγινε έτσι. Και παλεύουμε με τις φυσιοθεραπείες να ξαναφτάσουμε στο επίπεδο που ήταν πριν έναν χρόνο.” (ΧΔ)
1 Η κωδικοποίηση που πραγματοποιείται στα αποτελέσματα της έρευνας δεν ταυτίζεται με κάποιο συγκεκριμένο άτομο από τον πίνακα των δημογραφικών στοιχείων.