Διερεύνηση ανησυχιών και προτεραιοτήτων των οικογενειών με βρέφη και νήπια με οπτική και πολλαπλή αναπηρία μέσω του “Routines – Based Interview” – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Άννας Μήλιου – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Επιστήμες της Αγωγής: Εκπαίδευση Ενηλίκων, Ειδική Αγωγή» – Μέρος 18ο
Η επικοινωνία με το παιδί
Μία ακόμη ανησυχία που εκφράστηκε από 7 οικογένειες ήταν η επικοινωνία με το παιδί τους. Είναι σημαντικό εδώ να αναφερθεί ότι κανένα από τα παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα δεν έχει λόγο. Από τις 7 οικογένειες, οι 4 έθεσαν την ανησυχία αυτή ως προτεραιότητα, τοποθετώντας την πρώτη.
Πιο συγκεκριμένα, μια μητέρα ανέφερε ότι καταλαβαίνει πότε το παιδί πονάει ή ζορίζεται αλλά δεν ξέρει πότε είναι χαρούμενο, καθώς δε χαμογελάει. Η ίδια μητέρα χαρακτηριστικά είπε:
“Η ώρα του φαγητού είναι η επικοινωνία μας. Καταλαβαίνω πότε πεινάει και πότε χορταίνει. Εκείνες τις ώρες νιώθω τι θέλει το παιδί μου.” (ΧΕ)
Το χαμόγελο του παιδιού απασχολούσε ακόμη μία οικογένεια. Η μητέρα ανέφερε:
“Έχω κάνει τα πάντα για να μου ρίξει ένα χαμόγελο. Το είχε κάνει μια φορά πριν 2 μήνες και χαρήκαμε, αλλά από τότε δεν το ξαναέκανε.” (ΧΔ)
Μία άλλη μητέρα ανέφερε πως δεν είναι σίγουρη αν το παιδί καταλαβαίνει την ίδια και τον πατέρα του λέγοντας πως κάποιες φορές χαίρεται όταν τους ακούει ενώ κάποιες άλλες όχι ενώ την ίδια συμπεριφορά έχει και με κάποιον άγνωστο. Η ίδια ανησυχία εκφράστηκε από ακόμη μία μητέρα.
Οι υπόλοιπες 3 οικογένειες αναφέρθηκαν στην επικοινωνία στο επίπεδο λόγου. Μία μητέρα ανέφερε ότι δε μπορεί να σκεφτεί ότι το παιδί της μάλλον δε θα μιλήσει ποτέ και ήταν πολύ αγχωμένη για το μέλλον, ενώ μία άλλη μητέρα πολύ συχνά κατά τη διάρκεια της συνέντευξης εξέφραζε ανυπομονησία και άγχος σχετικά με το πότε θα καταφέρει να μιλήσει το παιδί της.