«Η Συνεισφορά της Υποστηρικτικής Τεχνολογίας στην Εκπαίδευση και στην Αυτόνομη Κινητικότητα των Ατόμων με Οπτική Αναπηρία»- ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Αικατερίνης Λυγγερίδου-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΠΜΣ “Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση”- Μέρος 32ο

Σεπ 4, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

«Η Συνεισφορά της Υποστηρικτικής Τεχνολογίας στην Εκπαίδευση και στην Αυτόνομη Κινητικότητα των Ατόμων με Οπτική Αναπηρία»- ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Αικατερίνης Λυγγερίδου-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΠΜΣ “Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση”- Μέρος 32ο

 

4.5         ΟΦΕΛΗ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ – ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΡΕΥΝΩΝ ΚΑΙ ΑΡΘΡΩΝ (συνέχεια)

Ενώ έχουν διεξαχθεί διάφορες μελέτες για διαφορετικές πτυχές του έργου, οι Zhang και οι συνεργάτες (2019a, 2019b), ο Ross (2001) και οι Ross και Blasch (2002) έχουν κατηγοριοποιήσει την έρευνά τους σε δύο ξεχωριστές προσεγγίσεις. Η μία προσέγγιση εστιάζει στην περιγραφή της λειτουργικότητας της συσκευής (Ross&Blasch, 2002; Zhangetal., 2019a), ενώ η άλλη τονίζει τη διαδικασία σχεδιασμού και τη σημασία της συμμετοχής του χρήστη σε όλη την (Ross, 2001; Zhangetal., 2019b).

Παράλληλα, τρεις έρευνες ανέπτυξαν πρωτότυπα που προορίζονται να φορεθούν ως ρούχα. Αρχικά, ο Bahadir και οι συνεργάτες (2012) δημιούργησαν έξυπνα ρούχα ικανά να ανιχνεύουν εμπόδια. Οι Li και οι συνεργάτες (2017) επίσης χρησιμοποίησαν μια κεραία που περιλάμβανε ένα έξυπνο ραντάρ ενσωματωμένο με μονάδες αισθητήρων στο τσιπ και το προσάρτησε σε ένα κορδόνι για να ανιχνεύσει εμπόδια. Αντίστοιχα, οι Wang και οι συνεργάτες (2020) δημιούργησαν έναν εύκαμπτο αισθητήρα ροής αέρα με βάση το ύφασμα που μπορεί να συμπεριληφθεί στα ρούχα. Αυτός ο αισθητήρας σχεδιάστηκε για να ειδοποιεί άτομα με προβλήματα όρασης που βγαίνουν έξω από την παρουσία αντικειμένων που κινούνται γρήγορα σε κοντινή απόσταση.

Επιπροσθέτως, η αξιολόγηση της ασφάλειας των χρηστών τεκμηριώθηκε σε πέντε έρευνες με χρήση διαφορετικών μεθόδων, συμπεριλαμβανομένων των συνεντεύξεων (Mocanuetal., 2016), των ερευνών (Simoes&deLucena, 2016; Yangetal., 2018; Zhangetal., 2019a) και της αξιολόγησης ικανοποίησης χρηστών του Κεμπέκ από την υποστηρικτική τεχνολογία (QUEST 2.0) (Kiuruetal., 2018). Ωστόσο, μόνο δύο έρευνες περιλάμβαναν δεδομένα σχετικά με την ασφάλεια όπως αντιλήφθηκαν οι χρήστες (Mocanuetal., 2016; Kiuruetal., 2018).

Πιο αναλυτικά, οι Mocanu και οι συνεργάτες (2016) πραγματοποίησαν συνεντεύξεις με μια ομάδα 21 ατόμων που είχαν προβλήματα όρασης, ηλικίας από 27 έως 67 ετών. Τα ευρήματά τους έδειξαν ότι άτομα διαφορετικών ηλικιακών ομάδων είχαν ξεχωριστές απαντήσεις στην προτεινόμενη καινοτομία. Τα ηλικιωμένα άτομα με προβλήματα όρασης έδειξαν περισσότερο σκεπτικισμό απέναντι στις νέες εξελίξεις, προτιμώντας να εξαρτώνται από τις αισθήσεις τους παρά από τα ακουστικά μηνύματα. Αντίθετα, τα νεότερα άτομα με προβλήματα όρασης είχαν μεγαλύτερη τάση να ενσωματώσουν το σύστημα στην καθημερινή τους ρουτίνα. Επιπλέον, τονίζουν ότι θα πρέπει να αναπτυχθεί ένα ETA για τη βελτίωση της λειτουργικότητας του συνήθως χρησιμοποιούμενου λευκού μπαστούνι, αντί να το αντικαταστήσει.

Ιδιαίτερα σημαντικό θεωρείται το γεγονός πως έχουν χρησιμοποιηθεί διάφορες τεχνολογίες για να εξακριβωθεί μια ασφαλής διαδρομή για τον χρήστη. Τα αποτελέσματα της έρευνας υποδεικνύουν μια ποικιλία μελετών που χρησιμοποιούν τεχνολογίες που βασίζονται στην όραση μέσω ενός υπολογιστή. Αυτό μπορεί να αποδοθεί στον ανώτερο βαθμό ερμηνείας σκηνής που προσφέρουν αυτές οι τεχνολογίες σε σύγκριση με τις τεχνολογίες που βασίζονται σε αισθητήρες (Plikynasetal., 2020; Tapuetal., 2020). Αυτή η μελέτη καταδεικνύει ότι η έρευνα που χρησιμοποιεί τεχνολογίες που βασίζονται στην όραση μέσω ενός υπολογιστή πέτυχε σταθερά υψηλά επίπεδα ακρίβειας στον εντοπισμό εμποδίων (Aladrenetal., 2016; Elmannai&Ellleithy, 2018). Επιπλέον, αυτές οι μελέτες παρατήρησαν μείωση του χρόνου πλοήγησης (Lee&Medioni, 2016; Yangetal., 2016; Ikedaetal., 2019) και πτώση στη συχνότητα των συγκρούσεων (Lee&Medioni, 2016; Yangetal., 2016; Elmannai&Ellleithy, 2018; Pundliketal., 2018; Yangetal., 2018a). Ένας πιθανός λόγος για την ευρεία χρήση αυτών των τεχνολογιών μπορεί να αποδοθεί στις εξελίξεις σε αυτόν τον τομέα, όπως προτείνεται από τους Plikynas και τους συνεργάτες (2020). Αυτές οι εξελίξεις επιτρέπουν τη δημιουργία λύσεων που μπορούν να βελτιώσουν την κινητικότητα και τη συνολική ποιότητα ζωής για τα άτομα με προβλήματα όρασης.

Όπως αναφέρθηκε από τους Plikynas και τους συνεργάτες (2020), οι κάμερες και οι αισθητήρες RGB-D ήταν η προτιμώμενη επιλογή μεταξύ των συστημάτων που βασίζονται σε βίντεο. Αυτή η έρευνα καταδεικνύει τη χρήση αυτών των τεχνολογιών τόσο σε εσωτερικούς όσο και σε εξωτερικούς χώρους, σε αντίθεση με προηγούμενες μελέτες που έδειξαν την αποκλειστική εφαρμογή τους σε εσωτερικά περιβάλλοντα (Plikynasetal., 2020). Επιπλέον, τα ευρήματα έδειξαν ότι οι στερεοφωνικές κάμερες προτιμώνται ευρέως, όπως αναφέρουν οι Lin και Han (2014). Τα ευρήματα μπορεί να αποδοθούν στην ικανότητα των καμερών να αντιλαμβάνονται πληροφορίες για το βάθος της εικόνας, μια κρίσιμη πτυχή στην αναγνώριση αντικειμένων και στην ερμηνεία σκηνής (Lin&Han, 2014; Yangetal., 2016). Οι στερεοφωνικές κάμερες χρησιμοποιούν αρκετούς φακούς για τον υπολογισμό των δεδομένων βάθους εικόνας, ενώ οι κάμερες RGB-D χρησιμοποιούν υπέρυθρους και έγχρωμους αισθητήρες για την εξαγωγή πληροφοριών βάθους από τιμές RGB (Lin&Han, 2014; Plikynasetal., 2020; Tapuetal., 2020).

Ακόμη, σύμφωνα με την υπάρχουσα έρευνα, διαπιστώθηκε ότι οι αισθητήρες υπερήχων ήταν η κυρίαρχη τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε σε συστήματα πλοήγησης που βασίζονται σε αισθητήρες (Elmannai&Ellleithy, 2018; Islametal., 2019; Kuriakoseetal., 2020; Plikynasetal., 2020). Αυτό το αποτέλεσμα μπορεί να αποδοθεί στην οικονομική φύση αυτών των αισθητήρων (Foucaultetal,. 2019) ή στην ανεξαρτησία τους από το φως, σε αντίθεση με τις κάμερες (Hossaimetal., 2011). Ωστόσο, οι αισθητήρες υπερήχων μπορεί να επηρεάζονται από περιβαλλοντικές μεταβλητές ή/και άλλους αισθητήρες (Islametal., 2019; Tapuetal., 2020). Επιπροσθέτως, αν και τα συστήματα που βασίζονται σε αισθητήρες υπερέχουν στον ακριβή εντοπισμό των φραγμών, δεν έχουν την ικανότητα να αναγνωρίζουν και να αναγνωρίζουν πράγματα (Tapuetal., 2020). Από την άλλη πλευρά, τα συστήματα που βασίζονται σε υπολογιστική όραση παρέχουν αυτό το επιπλέον χαρακτηριστικό (Plikynasetal., 2020). Αυτές οι σκέψεις ίσως εξηγούν γιατί οι περισσότερες από τις έρευνες που περιλαμβάνονται στην ανάλυση χρησιμοποιούν ένα μείγμα τεχνολογιών. Αυτό το εύρημα είναι συνεπές με τα ευρήματα των Fernandes και των συνεργατών (2019) και των Plikynasκαι των συνεργατών (2020) αντίστοιχα, οι οποίοι έδειξαν ότι η ενοποίηση πολλών τεχνολογιών, είτε ως ενίσχυση είτε ως συμπληρωματικά, μπορεί να βελτιώσει τη λειτουργικότητα και να παρέχει ένα σταθερά προσβάσιμο σύστημα τοποθεσίας.

Μια άλλη αξιοσημείωτη ανακάλυψη αφορούσε τη χρήση κινητών τηλεφώνων στα συστήματα πλοήγησης. Χρησιμοποιήθηκαν για τη λήψη δεδομένων από το περιβάλλον, την ανάλυση ή τη μετάδοσή τους στον χρήστη. Αυτά τα αποτελέσματα μπορεί να αποδοθούν σε πολλούς παράγοντες, όπως η ευρεία χρήση smartphone από άτομα με διαφορετικά επίπεδα λειτουργικών δεξιοτήτων, γεγονός που ενισχύει τη φιλικότητα προς τον χρήστη αυτών των συσκευών (Islametal., 2019). Επιπλέον, η φορητότητα και η ευκολία των smartphone συμβάλλουν στη δημοτικότητά τους μεταξύ των χρηστών (Kuriakoseetal., 2020). Σ’ αυτό το πλαίσιο, οι Fernandes και οι συνεργάτες (2019) ισχυρίστηκαν ότι η χρήση smartphone μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της αρνητικής αντίληψης που συνδέεται με τις συμβατικές βοηθητικές συσκευές λόγω της διακριτικής φύσης τους.

Συνοψίζοντας, παρά τη συμπερίληψη πολλών μελετών για την πρόοδο των φορητών τεχνολογιών για την ενίσχυση της κινητικότητας των ατόμων με προβλήματα όρασης, τα σχετικά ευρήματα αποκαλύπτουν μια αξιοσημείωτη απουσία στη δημιουργία έξυπνων ρούχων. Ως εκ τούτου, κρίνεται σημαντική η ύπαρξη πρόσθετης έρευνας για αυτό το θέμα.

 

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο