συνέντευξη
John Evans – Ιδρυτής Εθνικού Κέντρου για την Αυτόνομη Διαβίωση τής Μεγάλης Βρετανίας

Ο John Evans είναι βραβευμένος με το Order of British Empire (OBE), τέως πρόεδρος και μέλος του Δ.Σ. του Ευρωπαϊκού Δικτύου Αυτόνομης Διαβίωσης (ENIL), τέως πρόεδρος του Βρετανικού Συμβουλίου Ατόμων με Αναπηρία, μέλος του Δ.Σ. του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Ατόμων με Αναπηρία (ΕDF), ιδρυτής του Κέντρου για την Αυτόνομη Διαβίωση του Hampshire (Hampshire Centre for Independent Living) και του Εθνικού Κέντρου για την Αυτόνομη Διαβίωση (NCIL) και σύμβουλος σε θέματα ισότητας των ατόμων με αναπηρία.

Συνέντευξη: Τάνια Κατσάνη

Ερώτηση: Μπορείτε να μας δώσετε έναν ορισμό, καθώς και τις βασικές αρχές της Αυτόνομης Διαβίωσης;

Απάντηση: Υπάρχουν πολλοί ορισμοί για την Αυτόνομη Διαβίωση που έχουν αναπτυχθεί σταδιακά μέσα από το πρωτοποριακό έργο των ανεξάρτητων ακτιβιστών του Ευρωπαϊκού Δικτύου Αυτόνομης Διαβίωσης (ENIL) και των άλλων οργανώσεων για αυτό τον σκοπό. Νομίζω ότι οι περισσότεροι, λίγο έως πολύ, συμφωνούμε με τον ορισμό ότι «Αυτόνομη Διαβίωση είναι οτιδήποτε κάνει τα άτομα με αναπηρία να αναλαμβάνουν τον έλεγχο της ζωής τους και να συμμετέχουν σε όλες τις αποφάσεις που την επηρεάζουν». Είναι αποφασιστικής σημασίας το τι θέλει κάποιος να κάνει, πότε, πώς και με ποιο τρόπο θα καταφέρει να το κάνει.

Αυτός ο ορισμός υποδεικνύει ότι το άτομο με αναπηρία βρίσκεται σε θέση αυτοπροσδιορισμού και αυτοδιάθεσης για οτιδήποτε επηρεάζει τη ζωή του. Καταδεικνύει επίσης ότι τα άτομα με αναπηρία μπορούν να αποκτήσουν εξουσία και να βρεθούν στην εξουσία. Οι βασικές αρχές είναι αφενός ο έλεγχος και αφετέρου η δυνατότητα επιλογών και ευκαιριών στη ζωή ενός ατόμου, ώστε να μπορεί να ζήσει τη ζωή που θέλει. Παράλληλα αφορά την ισότητα ευκαιριών αλλά και την ισότητα των πολιτών απέναντι στην Πολιτεία.

Αυτόνομη Διαβίωση σημαίνει ότι τα άτομα με αναπηρία θέλουν ακριβώς το ίδιο με τα άτομα που δεν έχουν κάποια αναπηρία, έχουν ευκαιρίες για αξιοπρεπή εκπαίδευση, πρόσβαση σε θέσεις εργασίας, προσιτό σύστημα μεταφορών, χωρίς περιβαλλοντικούς φραγμούς, και είναι σε θέση να ζουν σε κοινότητες με άλλους ανθρώπους σε επαρκώς προσβάσιμη στέγη.

Ερώτηση: Πόσο καιρό ασχολείστε με το κίνημα της Αυτόνομης Διαβίωσης και με το ENIL;

Απάντηση: Συμμετέχω στο κίνημα για την Αυτόνομη Διαβίωση εδώ και πολύ καιρό. Αναμίχθηκα με το κίνημα της Αυτόνομης Διαβίωσης σχεδόν από το ξεκίνημά του στο Ηνωμένο Βασίλειο, λίγα χρόνια μετά την καθιέρωσή του στις ΗΠΑ, μαζί με τα κινήματα πολιτικών δικαιωμάτων στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια.

Ασχολήθηκα ενεργά από τα τέλη του 1970, όταν κατέληξα να ζω σε ίδρυμα και αποφάσισα ότι δεν πρόκειται να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου εκεί. Αυτό πια αποτελεί κομμάτι της ιστορίας της έναρξης του κινήματος της Αυτόνομης Διαβίωσης στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αναπτύξαμε ένα σχέδιο με την ονομασία Project 81, μιας και το 1981 ορίστηκε ως Διεθνές Έτος για τα Άτομα με Αναπηρία από τα Ηνωμένα Έθνη. Ήταν ένα σχέδιο για να βοηθήσει στην απελευθέρωσή μας από το ίδρυμα και να μας εγκαταστήσει, μέσω της Αυτόνομης Διαβίωσης, στις τοπικές μας κοινότητες. Ξεκινήσαμε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και το 1983 πέντε από εμάς ήδη ζούσαμε στις κοινότητές μας. Θεωρήσαμε ότι χρησιμοποιώντας το Διεθνές Έτος ως μοχλό όχι μόνο προωθούμε τον σκοπό της Αυτόνομης Διαβίωσης, αλλά και δείχνουμε ότι τα άτομα με αναπηρία είναι σε θέση και μπορούν να πετύχουν και πως αυτή η πρακτική θα μπορούσε να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων με αναπηρία προς το καλύτερο.

Μετά από αυτήν την επιτυχία, προχωρήσαμε στην ανάπτυξη δικτύων σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο με άλλα άτομα με αναπηρία που είχαν παρόμοιες ιδέες και φιλοδοξίες με εμάς. Αυτές ήταν εξαιρετικά συναρπαστικές στιγμές και μπορούν ακόμη να στείλουν ρίγη στην πλάτη μου. Είχαμε ένα όραμα και, κατά μία έννοια, μια αποστολή να ολοκληρώσουμε. Πιστεύαμε σε αυτό που κάναμε, ξέραμε ότι ήταν στο σωστό δρόμο και θέλαμε να έρθουν και άλλοι μαζί μας. Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος έως ότου το κίνημα αρχίσει να αναπτύσσεται γοργά.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι δεν μας πήρε πολύ καιρό να έρθουμε σε επαφή με άλλους ανεξάρτητους ακτιβιστές που ζούσαν στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ και οι οποίοι είχαν ήδη ξεκινήσει την ίδρυση ενός άτυπου δικτύου από τις αρχές του 1980. Θυμάμαι καλά πολλούς από εμάς να ταξιδεύουν από όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ για να παρακολουθήσουν το πρώτο ευρωπαϊκό και διεθνές συνέδριο στο Μόναχο το 1982.

Ερώτηση: Πώς σας φαίνεται η εξέλιξη του κινήματος της Αυτόνομης Διαβίωσης στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ευρώπη; Πώς θα έπρεπε να εμπλακεί η Ε.Ε.; Έχετε διαπιστώσει διαφορετικές προσεγγίσεις σε διαφορετικά κράτη;

Απάντηση: Έχει διανυθεί πολύς δρόμος για την ανάπτυξη του κινήματος της Αυτόνομης Διαβίωσης τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στην Ευρώπη, αλλά έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμη. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να είναι αρκετά ικανοποιημένοι και σίγουρα δεν μπορούμε να μείνουμε πίσω και να αφήσουμε άλλους να δουλέψουν για εμάς, διότι η Αυτόνομη Διαβίωση έχει ακριβώς ως σκοπό της την αυτοδιάθεση.

Νομίζω ότι μπορούμε να είμαστε αρκετά υπερήφανοι για την ανάπτυξη της Αυτόνομης Διαβίωσης στο Ηνωμένο Βασίλειο. Νομίζω ότι έχουμε προωθήσει το θέμα της Αυτόνομης Διαβίωσης σε ολόκληρη τη χώρα. Προφανώς υπάρχουν ορισμένες περιοχές που δεν είναι τόσο αναπτυγμένο όσο σε άλλες, αλλά αυτό συχνά έχει να κάνει με το αν υπάρχουν ενεργές οργανώσεις για την Αυτόνομη Διαβίωση στην περιοχή ή όχι.

Νομίζω ότι μπορούμε να πούμε ότι η επιτυχία αυτή της Αυτόνομης Διαβίωσης στις διάφορες περιοχές επετεύχθη λόγω της εισαγωγής των άμεσων πληρωμών με νομοθεσία τη δεκαετία του 1990. Μας πήρε 10 χρόνια για να το πετύχουμε, αλλά πραγματικά καταργήθηκε ο περιορισμός που υπήρχε η Αυτόνομη Διαβίωση να είναι διαθέσιμη μόνο σε ορισμένες ομάδες ατόμων με αναπηρία. Υποχρέωσε μάλιστα τις τοπικές κυβερνήσεις και τις τοπικές κοινότητες να εφαρμόζουν τις άμεσες πληρωμές, ενώ προηγουμένως μπορούσαν να επιλέξουν να μην το κάνουν. Ο νόμος μέχρι εκείνο το σημείο ήταν πάντα αμφισβητήσιμος και ανοιχτός σε ερμηνείες και μόνο οι πιο προοδευτικές αρχές επέλεγαν να τον ακολουθήσουν. Αυτό ήταν κάτι εξαιρετικά άδικο, διότι κάποιος εξαρτιόταν από το πού ζούσε για το αν θα δεχόταν τις υπηρεσίες της Αυτόνομης Διαβίωσης ή όχι. Θεωρητικά, η επίτευξη των άμεσων πληρωμών σήμαινε ότι η Αυτόνομη Διαβίωση είναι διαθέσιμη σε όσους το επιθυμούν, ανεξάρτητα από το πού ζούσαν ή την αναπηρία τους.

Νομίζω ότι ένας ακόμη λόγος που μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι είναι γιατί παλέψαμε να κάνουμε την Αυτόνομη Διαβίωση διαθέσιμη σε όλα τα άτομα με αναπηρία, ανεξαρτήτως της κατηγορίας αναπηρίας τους. Αυτό συμπεριέλαβε άτομα με κινητικές και αισθητηριακές αναπηρίες, άτομα με μαθησιακές δυσκολίες, άτομα με ψυχική αναπηρία, νέους και ηλικιωμένους αλλά και άτομα με χρόνιες παθήσεις. Αυτό ήταν ένα μεγάλο επίτευγμα.

Ο άλλος τομέας που πιστεύω ότι στην Αγγλία έχουμε σημειώσει τεράστια πρόοδο είναι στο πώς επηρεάζουμε την κυβέρνηση. Και αυτό διήρκησε πολλά χρόνια με πιέσεις και εκστρατείες, αλλά είχε αποτέλεσμα. Πιστεύω ότι έχουμε τώρα μερικές από τις καλύτερες πολιτικές για την αναπηρία σε σχέση με την Αυτόνομη Διαβίωση και την εξατομίκευση (με άλλα λόγια το άτομο να βρίσκεται στο κέντρο της ζωής του) από ότι σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

Η Αυτόνομη Διαβίωση τώρα βρίσκεται στο κέντρο της πολιτικής της κυβέρνησης και της πολιτικής της κοινωνικής περίθαλψης. Νομίζω ότι είχε επίσης αντίκτυπο και σε άλλες πτυχές των υπηρεσιών κοινωνικής φροντίδας. Έχουμε δει μερικά πραγματικά προοδευτικά κυβερνητικά προγράμματα τα τελευταία οκτώ χρόνια. Ωστόσο τώρα έχουμε φτάσει σε ένα σταυροδρόμι μετά την τραπεζική κρίση και την τρέχουσα οικονομική κατάσταση στην οποία έχουμε βρεθεί. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε μεγάλες προκλήσεις, ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα πάμε προς τα πίσω, μετά τη μεγάλη πρόοδο που έχουμε συμπληρώσει τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια.

Νομίζω ότι στην Ευρώπη η Αυτόνομη Διαβίωση έχει παρουσιάσει σημαντική πρόοδο. Το ENIL έχει παίξει ασφαλώς ένα πολύ σημαντικό ηγετικό ρόλο στην ανάπτυξη δικτύων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ωστόσο, πιστεύω ότι η όλη φιλοσοφία και πρακτική της Αυτόνομης Διαβίωσης είναι ισχυρή σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες εδώ και πολύ καιρό. Προφανώς, υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ Βόρειας και Νότιας Ευρώπης και το ENIL έχει δεσμευτεί να προσπαθήσει να βοηθήσει στην ανάπτυξη και υποστήριξη της Αυτόνομης Διαβίωσης στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση, σίγουρα τους πήρε πολύ καιρό πριν δουν την Αυτόνομη Διαβίωση ως μια σοβαρή πολιτική στρατηγικής σημασίας. Το ENIL εργάστηκε πολύ σκληρά από το 1989 για να το πετύχει αυτό. Στην πραγματικότητα και μόνο τα τελευταία έξι χρόνια, όταν η Αυτόνομη Διαβίωση εισήχθη τελικά στα Σχέδια Δράσης για την Αναπηρία τόσο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσο και του Συμβουλίου της Ευρώπης, έχουμε αρχίσει να βλέπουμε κάποιες σοβαρές αλλαγές προς το καλύτερο. Υπάρχει τώρα μια πιο ισχυρή αίσθηση ότι η Αυτόνομη Διαβίωση είναι εγγενώς ενταγμένη στην ευρύτερη στρατηγική για την αναπηρία. Νομίζω ότι υπάρχει επίσης μεγαλύτερη κατανόηση στους κόλπους τόσο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσο και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Πάντως εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα μπορούσαν να κάνουν πολύ περισσότερα στην προσπάθεια να επηρεάσουν και να επιφέρουν μεγαλύτερες εξελίξεις στα κράτη μέλη της ΕΕ όπου η Ανεξάρτητη Διαβίωση ακόμη αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια της. Ασφαλώς θα ασχολούμαστε με αυτό θέμα τα επόμενα χρόνια όπως κάνουμε εδώ και αρκετό καιρό, μιας και έχουμε δεσμευθεί να γίνει η Αυτόνομη Διαβίωση διαθέσιμη σε όλη την Ευρώπη και έξω από την Ευρώπη. Δεν μας περιορίζουν τα σύνορα της Ευρώπης.

Ερώτηση: Πόσο δύσκολη είναι η μετάβαση από τα ιδρύματα στις κοινότητες; Σε ποια κράτη – μέλη της ΕΕ έχουμε παραδείγματα καλών πρακτικών;

Απάντηση: Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η προσπάθεια για την επίτευξη εναλλακτικών δομών βασισμένων στις κοινότητες δεν είναι εύκολη. Το ENIL έχει ασχοληθεί με την αποϊδρυματοποίηση από την ίδρυσή του και αυτή ήταν πάντα από τους πρωταρχικούς στόχους μας. Κατά τα τελευταία οκτώ έτη το ENIL έχει εργαστεί, σε συνεργασία με άλλες ευρωπαϊκές ΜΚΟ, για τα θέματα των ατόμων με αναπηρία και συνέβαλε στη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Συνασπισμού Διαβίωσης στην Κοινότητα (ECCL) για να βοηθήσει να προωθηθεί αυτό το έργο.

Είναι δύσκολο να αλλάξει ο καθιερωμένος τρόπος σκέψης και χάραξης πολιτικής, καθώς πρέπει να αλλάξουν οι καρδιές και τα μυαλά των πολιτικών, των υπεύθυνων χάραξης πολιτικής για την κοινωνική φροντίδα και, ενίοτε, οι ίδιες οι τοπικές κοινότητες να κατανοήσουν τα θέματα της ένταξης. Αυτό δεν πάντα εύκολα, ειδικά τη στιγμή που οι άνθρωποι έχουν γαλουχηθεί σε συγκεκριμένο σύνολο προτύπων συμπεριφοράς και διαβίωσης ιστορικά για μεγάλες χρονικές περιόδους.

Νομίζω ότι τα καλύτερα παραδείγματα και ορθές πρακτικές σχετικά με την αποϊδρυματοποίηση μπορεί να δει κανείς σε μερικές από τις σκανδιναβικές χώρες. Θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα στη Νορβηγία και τη Σουηδία. Θα πρέπει όμως να είμαστε πολύ προσεκτικοί ώστε να μην πιστεύουμε ότι όλα είναι εντάξει στη Δυτική και Βόρεια Ευρώπη και ότι η κύρια ανάγκη για αποϊδρυματοποίηση εντοπίζεται στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, επειδή αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Κατά τα τελευταία χρόνια έχουμε δει άθλιες συνθήκες κατάχρησης και παραβίασης των δικαιωμάτων των ατόμων αναπηρία σε ιδρύματα στην Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο – για να αναφέρουμε μερικές χώρες. Μόλις λίγους μήνες πριν, στην Ολλανδία δημοσιοποιήθηκε ότι χρήστης δομής ψυχικής υγείας αλυσοδέθηκε σαν σκυλί για να τον εμποδίσουν και να περιορίσουν τις κινήσεις του. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, αυτό προκάλεσε την οργή και είχε μεγάλη δημοσιότητα στην ολλανδική τηλεόραση. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει χώρα ιερή και απαραβίαστη στο πώς μεταχειρίζεται τα άτομα με αναπηρία που ζουν σε ιδρύματα. Γι ΄αυτό είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε κάτι για αυτό.

Το έργο του ECCL συνεχίζεται υπό την ηγεσία και στο πλαίσιο του ENIL. Υπάρχει ανάγκη για μεγαλύτερη πρόοδο στην Ευρώπη σε αυτό. Επισημάναμε στο δημοσίευμα «Σπαταλώντας ζωές, χρήματα και χαμένες ευκαιρίες» (ECCL 2010) το πώς τα ευρωπαϊκά κονδύλια των διαρθρωτικών ταμείων έχουν χρησιμοποιηθεί καταχρηστικά για την οικοδόμηση νέων ιδρυμάτων και για την ανακαίνιση των υπαρχόντων.

Ερώτηση: Τι είδους πρωτοβουλίες έχουν ληφθεί ή βρίσκονται σε εξέλιξη, προκειμένου να τεθεί η αποϊδρυματοποίηση στην ευρωπαϊκή ατζέντα;

Απάντηση: Ανέφερα προηγουμένως ότι το ENIL από την ίδρυσή του το 1989 ξεκίνησε τη διαδικασία προσφυγής κατά των ιδρυμάτων, γιατί είναι ακριβώς το αντίθετο από την Αυτόνομη Διαβίωση. Τα ιδρύματα συχνά αρνούνται στα άτομα με αναπηρία μερικά από τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και βασικές αποφάσεις για τις ζωές τους. Η Αυτόνομη Διαβίωση θα είναι πάντα η εναλλακτική λύση και η απάντηση στα ιδρύματα.

Πρόσφατα είδαμε την ίδρυση του ECCL, το οποίο, όπως ανέφερα προηγουμένως έχει εργαστεί πολύ σκληρά προσπαθώντας να συμβάλει στην ορθή πρακτική και να αποδυναμώσει την κακή πρακτική της ιδρυματοποίησης. Εδώ περιλαμβάνεται ένας αριθμός βασικών φορέων και ενδιαφερόμενων, ιδιαίτερα οι κυριότερες ευρωπαϊκές ΜΚΟ σε θέματα των ΑμεΑ. Ωστόσο, το ENIL έχει αναλάβει ηγετικό ρόλο σε αυτό το έργο του ECCL χάρη στην υποστήριξη από την Πρωτοβουλία για τη Διανοητική Υγεία (Mental Health Initiative – MHI). Το ECCL έχει καταφέρει αποτελεσματικά να κρατήσει τα θέματα αποασυλοποίησης και την ανάγκη για την ανάπτυξη υπηρεσιών που βασίζονται στην κοινότητα στην ημερήσια διάταξη σε υψηλό επίπεδο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Νομίζω ότι το κύριο σημείο εδώ είναι ότι η πρωτοβουλία προήλθε από ένα κίνημα από τα κάτω, από τα ίδια τα άτομα με αναπηρία και τις οργανώσεις τους και το ENIL ήταν στην πρώτη γραμμή πριν καν ακόμη άλλοι το σκεφτούν.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει χρηματοδοτήσει μια σειρά σημαντικών μελετών στον τομέα αυτό κατά τη διάρκεια των τελευταίων οκτώ ετών, και έχει βοηθήσει να σημειωθεί πρόοδος στον προσδιορισμό της κατάστασης των ατόμων σε ιδρύματα στην Ευρώπη. Αυτές οι σημαντικές μελέτες μάς έχουν οδηγήσει στο να σκεφτόμαστε την αναγνώριση της θέσης των θεσμών των ατόμων με αναπηρία. Περιλαμβάνονται στο «Ένταξη στην Κοινωνία» 2003.

Ο προηγούμενος Επίτροπος Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων, κ. Spidla, προέβη στην πρωτοβουλία για τη δημιουργία μιας ομάδας εμπειρογνωμόνων που συνέταξε έκθεση σχετικά με τον καλύτερο τρόπο προς την αποασυλοποίηση. Η ομάδα αυτή συνεχίζει να εργάζεται μαζί τα τελευταία τρία χρόνια και εξακολουθεί να συμμετέχει στη διαδικασία. Το ENIL, το ECCL και άλλες ευρωπαϊκές ΜΚΟ για την αναπηρία αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της ομάδας αυτής.

Πιστεύω ότι μπορούμε επίσης να πούμε ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (FRA) έχει δείξει ενδιαφέρον και χρηματοδοτεί έργα για έρευνα και μελέτες στον τομέα αυτό. Επίσης, είναι πρόθυμη να συμπεριλάβει την αποασυλοποίηση και την ανάπτυξη υπηρεσιών βασισμένων στην κοινότητα στα μελλοντικά Ετήσια Σχέδια Εργασίας και προγράμματά της.

Ερώτηση: Μεσούσης τής οικονομικής κρίσης, αποτελεί η πολιτική δέσμευση τη μόνη απαραίτητη προϋπόθεση για ένα κράτος, ώστε να επιβάλει την μετάβαση από το άσυλο στην κοινότητα; Θα μπορούσατε να περιγράψετε ποιες είναι οι συνέπειες στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ευρώπη, λόγω της οικονομικής κρίσης, αναφορικά με τα θέματα της Αυτόνομης Διαβίωση;

Απάντηση: Πιστεύω ότι σε μια τέτοια οικονομική κρίση που διανύουμε, μια πολιτική δέσμευση είναι αναγκαία προϋπόθεση για το κράτος, ώστε να προωθήσει τη μετάβαση στην κοινότητα. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς μια πολιτική δέσμευση τόσο σε εθνικό όσο και τοπικό επίπεδο. Είναι αρκετά δύσκολο ούτως ή άλλως να επιτευχθεί και συνήθως μόνο οι προοδευτικοί πολιτικοί είναι διατεθειμένοι να προσπαθήσουν να κάνουν 16 τις ιδέες τους πράξη, επηρεασμένοι από τις οργανώσεις των ατόμων με αναπηρία για τη σημασία της Αυτόνομης Διαβίωσης και της διαβίωσης στην κοινότητα.

Νομίζω ότι οι επιπτώσεις στην Αυτόνομη Διαβίωση στην Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο λόγω της οικονομικής κρίσης είναι πολύ σοβαρές και δεν πρέπει να υποτιμηθούν. Βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι όπου είτε θα εισέλθουμε σε μια νέα φάση και θα πάμε μπροστά ή θα αγωνιστούμε για να αποφύγουμε να πάμε πίσω. Το κίνημα της Αυτόνομης Διαβίωσης στη Βρετανία και την Ευρώπη τώρα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να μείνει ενωμένο για να αμφισβητήσει τις περικοπές που υλοποιούνται από πολλές κυβερνήσεις κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ρόλος του ENIL είναι να οργανώσει τις περιφερειακές συνεργασίες, έτσι ώστε οι χώρες να μπορούν να στηρίζουν η μία την άλλη όσον αφορά την καταπολέμηση της απώλειας των υπηρεσιών της Αυτόνομης Διαβίωσης.

Στις 13 Μαΐου 2011 πάνω από 10.000 άτομα με αναπηρία και υποστηρικτές τους διαδήλωναν στο Λονδίνο μπροστά στο Κοινοβούλιο, διαμαρτυρόμενοι για τις περικοπές. Είχε τεράστια προσέλευση και φάνηκε η αλληλεγγύη των ατόμων με αναπηρία από όλες τις περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου. Νομίζω ότι τους επόμενους μήνες και χρόνια θα πρέπει να διατηρήσουμε αυτή τη δυναμική, να πιέζουμε τις ομάδες συμφερόντων και να συνεχίσουμε τις εκστρατείες για να εξουδετερώσουμε τις αρνητικές πτυχές της οικονομικής κρίσης. Τα άτομα με αναπηρία δεν πρέπει να δεχθούν δυσανάλογες περικοπές στις υπηρεσίες σε σύγκριση με τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Θα πρέπει επίσης να οργανωθούμε περισσότερο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μέσω του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Ατόμων με Αναπηρία (EDF). Πρέπει να δράσουμε γρήγορα, μέσω μιας αποτελεσματικής στρατηγικής και να εξασφαλίσουμε ότι θα πάρουμε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με το μέρος μας. Αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε κάθε υποστήριξη που μπορεί να επιφέρει αποτελεσματικές στρατηγικές και συνεργασίες που θα αμφισβητήσουν αυτές τις απάνθρωπες περικοπές. Αποτελούν απειλή για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά μας. Όπως μου είπε πρόσφατα ένας συνάδελφος: «Δεν ανησυχούμε απλώς για τις περικοπές, είμαστε τρομοκρατημένοι»!

Ερώτηση: Ένας από τους κύριους στόχους του ENIL είναι «να οικοδομήσει και να συντονίσει ένα Ευρωπαϊκό Δίκτυο για την Αυτόνομη Διαβίωση». Πόσο κοντά νομίζετε ότι είστε στην επίτευξη αυτού του στόχου;

Απάντηση: Έχουμε διανύσει πολύ δρόμο στην ανάπτυξη ενός συντονισμένου δικτύου για την Αυτόνομη Διαβίωση σε όλη την Ευρώπη. Ωστόσο, έχουμε ακόμα αρκετό δρόμο να διανύσουμε.

Νομίζω ότι έχουμε προχωρήσει σημαντικά τα τελευταία χρόνια με την οργάνωση των περιφερειακών ομάδων μας σε όλη την Ευρώπη. Αυτό επέτρεψε στο ENIL να εστιάσει την προσοχή του σε ορισμένες περιοχές κυρίως της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης καθώς επίσης και στη Νότια Ευρώπη. Μας πήρε πολλά χρόνια να ενδυναμώσουμε και να ενθαρρύνουμε τις χώρες της Νότιας Ευρώπης στην ανάπτυξη των υπηρεσιών της Αυτόνομης Διαβίωσης. Νομίζω ότι αυτό είχε να κάνει εν πολλοίς με την κουλτούρα της Μεσογείου, η οποία σε μεγάλο βαθμό κυριαρχείται από τη σκέψη ότι η οικογένεια αναλαμβάνει πάντα τη φροντίδα των μελών της με αναπηρία. Ήταν δύσκολη η κατάρριψη ορισμένων από αυτά τα στερεότυπα. Ακόμα και σε πολλές από τις βόρειες και δυτικές ευρωπαϊκές χώρες όταν άρχισε να αναπτύσσετε η Αυτόνομη Διαβίωση πριν από 30 χρόνια, αυτό ήταν ένα θέμα. Ακόμη θεωρούνταν ότι η μόνη διαθέσιμη επιλογή για τα άτομα με αναπηρία ώστε να ζουν ανεξάρτητα ήταν είτε μέσω της στήριξης της οικογένειας, είτε να αγοράσουν την υποστήριξη αν ήταν αρκετά πλούσια, είτε τελικά να ζουν σε ιδρύματα θέλοντας και μη!

Πιστεύω ότι το επόμενο έτος λόγω της οικονομικής κρίσης, θα δούμε μια ισχυρότερη περιφερειακή ανάπτυξη του δικτύου της Αυτόνομης Διαβίωσης σε όλη την Ευρώπη. Ελπίζω να αποδειχθεί σωστή η εκτίμησή μου, αλλά αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι είμαστε πολύ πιο κοντά στην επίτευξη του σκοπού μας, από ό, τι ήμασταν πριν από μερικά χρόνια. Η Αυτόνομη Διαβίωση ήρθε για να μείνει. Είναι μια πολύ ισχυρή φιλοσοφία και τρόπος ζωής ώστε να απορριφθεί. Έχει αλλάξει τη ζωή χιλιάδων ατόμων με αναπηρία κατά τις τελευταίες δεκαετίες και πιστεύω ότι θα συνεχίσει να το κάνει. Ξέρω ότι είμαι αφοσιωμένος σε αυτό τον σκοπό, όπως είναι πολλοί από τους συναδέλφους μου, και είναι καθησυχαστικό αυτή την εποχή να βλέπουμε νέα άτομα με αναπηρία και νέα πρόσωπα να έρχονται και να αναλαμβάνουν από εμάς.