«Η Συνεισφορά της Υποστηρικτικής Τεχνολογίας στην Εκπαίδευση και στην Αυτόνομη Κινητικότητα των Ατόμων με Οπτική Αναπηρία»- ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Αικατερίνης Λυγγερίδου-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΠΜΣ “Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση”- Μέρος 21ο
3.7 ΧΡΗΣΗ ΒΟΗΘΗΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΘΗΣΗ
Ιδιαίτερα σημαντικό θεωρείται το γεγονός πως οι δάσκαλοι μπορούν, χρησιμοποιώντας λογισμικό όπως το HyperStudio του RogerWagner, να αναπτύξουν το λογισμικό που συμπληρώνει τις διδακτικές δραστηριότητες ή καλύπτει τις συγκεκριμένες ανάγκες των μεμονωμένων μαθητών. Επομένως, η υποστηρικτική τεχνολογία έχει τη δυνατότητα να χρησιμεύσει ως ισχυρό εργαλείο για την επίτευξη ισότητας μεταξύ των ατόμων με προβλήματα όρασης (Michaels&McDermott, 2003). Η κατάλληλη τεχνολογία δίνει επιπλέον τη δυνατότητα σε άτομα με οπτική αναπηρία να έχουν πρόσβαση σε πολλές επαγγελματικές επιλογές που περιλαμβάνουν οπτικές πληροφορίες.
Στη συνέχεια, ο Hoppestad (2007) αναγνώρισε ότι τα στοιχεία που υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα των θεραπειών ΑΤ βασίζονται κυρίως σε ανέκδοτες αναφορές και όχι σε ελεγχόμενες δοκιμές. Νωρίτερα, ο Edyburn (2004). είχε παρατηρήσει πως υπάρχει μεγαλύτερος αριθμός δημοσιευμένου υλικού στον τομέα της πρακτικής χρήσης της ειδικής εκπαιδευτικής τεχνολογίας σε σύγκριση με την έρευνα για το θέμα. Κατά συνέπεια, η ακεραιότητα της έρευνας είναι ζωτικής σημασίας στον τομέα, καθώς κρίνεται απαραίτητη για την παροχή πειστικών δεδομένων με σκοπό την υποστήριξη της υιοθέτησης μιας τεχνικής έναντι μιας άλλης.
Η υποστηρικτική τεχνολογία είναι ευρέως αποδεκτό ότι έχει ευεργετική επίδραση στη ζωή των ατόμων με προβλήματα όρασης (Strobel, Fossa, Arthanat&Brace, 2006). Για την ακρίβεια, η τεχνολογία διαδραματίζει βασικό ρόλο στην ειδική αγωγή της πρώιμης παιδικής ηλικίας, χρησιμεύοντας ως εργαλείο για τη διευκόλυνση της μάθησης, της επικοινωνίας, της προώθησης δίκαιων ευκαιριών και της προώθησης θετικών μετασχηματισμών στο εκπαιδευτικό περιβάλλον. Πράγματι, ορισμένες μελέτες έχουν δείξει πως η τεχνολογία μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την εκπαιδευτική πρόοδο των παιδιών με αναπηρίες (Kay, 1984; Bialo&Sivin, 1990).
Παρομοίως, μια έρευνα που διεξήχθη στον Καναδά διερεύνησε την αποτελεσματικότητα της υποστηρικτικής τεχνολογίας στη διευκόλυνση της μετάβασης των παιδιών με ειδικές ανάγκες από το δημοτικό στο γυμνάσιο (Spechtetal., 2007). Αντίστοιχα, μια έρευνα που διεξήχθη στη Νορβηγία διερεύνησε τον αντίκτυπο των συνθηκών του περιβάλλοντος, καθώς και τη χρήση της γραφής Braille και άλλων βοηθητικών τεχνολογιών, όπως το Auditory-Based Technologies και το Computer Magnification, στη διδασκαλία και την απόκτηση της βιβλιογραφίας (Vik, 2008). Με βάση λοιπόν τα παραπάνω δεδομένα, κατέστη σαφές πως η Βοηθητική Τεχνολογία διευκολύνει εργασίες που διαφορετικά θα ήταν μη πρακτικές και επιτρέπει στους μαθητές να επιτύχουν ένα επίπεδο ευχέρειας που να είναι συγκρίσιμο ή να πλησιάζει την κανονικότητα.
Επιπροσθέτως, η υποβοηθητική τεχνολογία δίνει την ευκαιρία στους μαθητές με αναπηρία να συμμετέχουν σε δραστηριότητες που διαφορετικά θα ήταν απρόσιτες ή απροσπέλαστες. Επίσης, δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να επιμείνουν σε εργασίες που διαφορετικά θα ήταν υπερβολικά απαιτητικές και χρονοβόρες. Ενδεικτικά, το Έργο Ολοκληρωμένης Εκπαίδευσης (IEP), που υλοποιήθηκε από την SightSaversGhana σε συνεργασία με το SpED και το GSB, διευκόλυνε αποτελεσματικά την ένταξη ενός μαθητή με προβλήματα όρασης σε ένα κανονικό σχολείο στην περιοχή Hohoe.
Παρόλα αυτά, οι Copley και Ziviani (2004) εντόπισαν έξι εμπόδια που εμποδίζουν την αποτελεσματική χρήση συσκευών υποβοήθησης τεχνολογίας μεταξύ των μαθητών με πολλαπλές αναπηρίες. Αυτά τα εμπόδια περιλαμβάνουν την ανεπαρκή εκπαίδευση και υποστήριξη για το προσωπικό, τις δυσμενείς συμπεριφορές μεταξύ των μελών του προσωπικού, τις ανεπαρκείς διαδικασίες αξιολόγησης και σχεδιασμού, την ανεπαρκή χρηματοδότηση, τις προκλήσεις στην απόκτηση και διαχείριση εξοπλισμού και τους χρονικούς περιορισμούς.