«Η Συνεισφορά της Υποστηρικτικής Τεχνολογίας στην Εκπαίδευση και στην Αυτόνομη Κινητικότητα των Ατόμων με Οπτική Αναπηρία»- ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Αικατερίνης Λυγγερίδου-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΠΜΣ “Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση”- Μέρος 19ο
3.4 ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΒΟΗΘΗΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΘΗΣΗ
Ο Rogers (2003) όρισε την αντοχή στις δοκιμές ως τον βαθμό στον οποίο μια ιδέα μπορεί να δοκιμαστεί σε μικρή κλίμακα (σελ. 16). Συγκεκριμένα, ο όρος υποδηλώνει τη διάρκεια κατά την οποία ο χρήστης της τεχνολογίας μπορεί να δοκιμάσει την καινοτομία. Αντίστοιχα, το ποσοστό υιοθεσίας επηρεάζεται άμεσα από τη αντοχή στις δοκιμές. Ομοίως, το ποσοστό αποδοχής μιας εφεύρεσης αυξάνεται σε ευθεία αναλογία με τον αριθμό των φορών που δοκιμάζεται.
Στη μελέτη τους, οι Jwaifell και Gasaymeh (2013) ανακάλυψαν ότι οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να πειραματιστούν με τον Διαδραστικό Λευκό Πίνακα και είχαν την ελευθερία είτε να συνεχίσουν είτε να σταματήσουν να τον χρησιμοποιούν. Ο υποψήφιος είχε τη δυνατότητα να αλλάξει ή να προσαρμόσει την καινοτομία. Προέκυψε πως η μεγαλύτερη επανεφεύρεση μπορεί να οδηγήσει σε ταχεία αποδοχή της καινοτομίας. Στο ίδιο πνεύμα, οι συγκεκριμένοι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι συμμετέχοντες από σχολεία της Ιορδανίας είχαν την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουν και να επωφεληθούν από τον Διαδραστικό Λευκό Πίνακα στις εκπαιδευτικές τους δραστηριότητες, όπως φαίνεται από τις απαντήσεις τους σε ερωτήσεις συνέντευξης (Jwaifell και Gasaymeh, 2013).
Ο Rogers (2003) δεν παρέλειψε επίσης να ορίσει την παρατηρησιμότητα ως «το βαθμό στον οποίο τα αποτελέσματα μιας καινοτομίας είναι εμφανή σε άλλους». Ενώ οι μαθητές μπορεί να μην έχουν την ευκαιρία να δουν άμεσα τη λειτουργικότητα της νέας εφεύρεσης, μπορούν να επικοινωνήσουν τις δικές τους συναντήσεις με την καινοτομία σε άλλους τόσο με προφορικά όσο και με γραπτά μέσα.
Αξιοπρόσεκτο επίσης είναι πως η υιοθέτηση και η διάδοση της τεχνολογίας καθοδηγείται ως επί το πλείστον από τη διαμόρφωση ρόλων, γνωστή και ως παρατήρηση από ομοτίμους, σύμφωνα με τους Parisot (1997) και Heinze (1986). Έτσι, όσο μεγαλύτερη είναι η ορατότητα της υποστηρικτικής τεχνολογίας στους μαθητές και τους εκπαιδευτές, τόσο περισσότερο πιστεύεται ότι βελτιώνει τη διδασκαλία και τη μάθηση για τους μαθητές με προβλήματα όρασης. Μετέπειτα, οι Ntemana και Olatokun (2012) διαπίστωσαν ότι η παρατηρησιμότητα είχε τον μεγαλύτερο αντίκτυπο στη στάση των καθηγητών σχετικά με τη χρήση της τεχνολογίας των επικοινωνιών της πληροφορίας.