«Η Συνεισφορά της Υποστηρικτικής Τεχνολογίας στην Εκπαίδευση και στην Αυτόνομη Κινητικότητα των Ατόμων με Οπτική Αναπηρία»- ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Αικατερίνης Λυγγερίδου-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΠΜΣ “Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση”- Μέρος 16ο

Αυγ 28, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3.2 ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ ΥΠΟΒΟΗΘΗΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ Ά)

Παράλληλα, τα τηλέφωνα κειμένου (TTY) είναι ειδικά σχεδιασμένες συσκευές τηλεπικοινωνιών που χρησιμοποιούνται από άτομα με προβλήματα ακοής για τη διευκόλυνση της τηλεφωνικής επικοινωνίας. Τα μόντεμ μετατροπής TTY/TDD χρησιμεύουν ως μεσάζοντες μεταξύ υπολογιστών και τηλεφώνων, επιτρέποντας στα άτομα να μεταδίδουν δακτυλογραφημένα μηνύματα από έναν υπολογιστή σε ένα τηλέφωνο TTY/TDD ή σε οποιαδήποτε άλλη συσκευή εξοπλισμένη με τεχνολογία Baudot (Dewsbury et al., 2004).

Επίσης, είναι γεγονός πως οι εναλλακτικές συσκευές εισόδου επιτρέπουν στους χρήστες να χειρίζονται τους υπολογιστές τους, χρησιμοποιώντας μεθόδους διαφορετικές από ένα συμβατικό πληκτρολόγιο ή συσκευή κατάδειξης. Παραδείγματα περιλαμβάνουν εναλλακτικά πληκτρολόγια και ηλεκτρονικές συσκευές κατάδειξης. Ειδικότερα, ο φωτεινός σηματοδότης είναι μια συσκευή που χρησιμοποιεί φωτεινά σήματα για να προειδοποιεί τον χρήστη του υπολογιστή για τους θορύβους που εκπέμπονται από την οθόνη του υπολογιστή. Αυτή η δυνατότητα είναι ωφέλιμη σε περιπτώσεις όπου ένας χρήστης υπολογιστή δεν μπορεί να αντιληφθεί ακουστικά στοιχεία υπολογιστή ή δεν είναι τοποθετημένος ακριβώς απέναντι στην οθόνη του υπολογιστή. Για παράδειγμα, ένα φως μπορεί να εκπέμψει μια σύντομη έκρηξη φωτός για να ειδοποιήσει τον χρήστη για την άφιξη ενός νέου μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή την ολοκλήρωση μιας λειτουργίας υπολογιστή (Dewsbury et al., 2004; Laga et al., 2006).

Χρειάζεται επίσης να σημειωθεί πως σύμφωνα με εκτιμήσεις του Υπουργείου Ανάπτυξης Εργατικού Δυναμικού και Απασχόλησης της Γκάνας, λιγότερο από το 2% των παιδιών με Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες (ΕΑΑ) ή/και αναπηρία λαμβάνουν υπηρεσίες μέσω ειδικών σχολείων. Επιπλέον, τα παιδιά που έχουν πρόσβαση σε αυτά τα σχολεία βρίσκονται κυρίως σε μητροπολιτικές περιοχές. Μια στρατηγική που χρησιμοποιείται συχνά περιλαμβάνει τη συνεργασία πολλών διαφορετικών ΜΚΟ, καθεμία από τις οποίες ειδικεύεται σε μοναδικούς τομείς γνώσης. Με αφορμή αυτό, οι SightSavers έχουν εφαρμόσει πολλές στρατηγικές για να συμπεριλάβουν τη χρήση υπολογιστή στις τάξεις. Τα δοκιμαστικά προγράμματα χρησιμοποίησαν ανακυκλωμένους υπολογιστές που παρέχονται από την Computer Aid και την απόκτηση πολλών εκδόσεων λογισμικού ομιλίας, συμπεριλαμβανομένων των Jaws, Dolphinpens και Microsoft (Edyburn, 2010; Dwards, 2012).

Πιο συγκεκριμένα, το 2007, η SightSavers International (SSI) ξεκίνησε μια πιλοτική πρωτοβουλία στην Κένυα για την παροχή υποστηρικτικής τεχνολογίας (AT) για μαθητές με προβλήματα όρασης. Αυτό το έργο στόχευε να ενισχύσει την υποστηρικτική τεχνολογία (AT) για τυφλούς και μαθητές με προβλήματα όρασης σε ιδρύματα δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Για το λόγο αυτό, το SightSavers είναι αφιερωμένο στην ενσωμάτωση παιδιών με οπτική αναπηρία στην τακτική εκπαίδευση και παρέχει υποστήριξη στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής (SpED) (Laga et al., 2006). Συγχρόνως, τα σχολεία της Τανζανίας εξοπλίστηκαν με μια εξειδικευμένη βοηθητική συσκευή γνωστή ως SightSaversDolphinPen, η οποία αναπτύχθηκε μέσω μιας πρωτοβουλίας συνεργασίας μεταξύ της SightSavers International και της Dolphin.

Το κυριότερο όμως είναι ότι η πρόσβαση και η εκπαίδευση σε υποστηρικτικές τεχνολογίες θα πρέπει να βασίζονται σε ατομικές ανάγκες, αντί να περιορίζονται από παράγοντες όπως η διαθεσιμότητα του εξοπλισμού, η γεωγραφία, το μοντέλο παροχής υπηρεσιών ή οι οικονομικοί περιορισμοί. Επί του παρόντος, πολλοί μαθητές που έχουν προβλήματα όρασης διαθέτουν μια ποικιλία υποστηρικτικού εξοπλισμού τεχνολογίας ειδικά σχεδιασμένου για τύφλωση και κακή όραση, αλλά άλλοι δεν έχουν πρόσβαση σε τέτοιες συσκευές (Kelly, 2008; Elliot&Gibbs, 2009). Επίσης, ορισμένοι μαθητές με προβλήματα όρασης έχουν πρόσβαση σε δασκάλους που είναι καλά προετοιμασμένοι να παρέχουν εξειδικευμένες οδηγίες στην υποστηρικτική τεχνολογία για τύφλωση και χαμηλή όραση. Ωστόσο, δεν έχουν όλοι οι μαθητές με προβλήματα όρασης το ίδιο επίπεδο πρόσβασης σε τέτοιους δασκάλους (Sahfi, Zhou, Smith, Kelley, 2009; Smith, Kelley, Maushak, Griffin – Shirley, &Lan, 2009; Farr, 2010; Farr et al., 2010a). Για το λόγο αυτό, είναι επιτακτική ανάγκη αυτή η ανισότητα να εξαλειφθεί.

Προκειμένου να διασφαλιστεί η διαθεσιμότητα κατάλληλων συσκευών υποβοήθησης τεχνολογίας και διδασκαλίας για τους μαθητές, οι εκπαιδευτικές ομάδες πρέπει να διεξάγουν διεξοδική αξιολόγηση των αναγκών των μαθητών, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις παρούσες όσο και τις μελλοντικές απαιτήσεις. Πρέπει επίσης να καθορίσουν σαφείς στόχους για την αντιμετώπιση αυτών των αναγκών στο ατομικό εκπαιδευτικό σχέδιο.

Επομένως, οι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη περιλαμβάνουν το επίπεδο διδασκαλίας, τον πάροχο εκπαίδευσης και τη συγκεκριμένη υποστηρικτική τεχνολογία που απαιτείται. Σύμφωνα με τις διατάξεις του IDEA (2004), είναι υποχρεωτικό για τις σχολικές περιφέρειες να διασφαλίσουν ότι όλοι οι μαθητές έχουν δίκαιη και ίση πρόσβαση σε εξοπλισμό υποστηρικτικής τεχνολογίας και διδασκαλία, όπως αναφέρεται στο εξατομικευμένο εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα (Farr et al., 2010b).

Για παράδειγμα, τα gadgets βοηθητικής τεχνολογίας δίνουν τη δυνατότητα σε άτομα με αναπηρίες να συμμετέχουν ενεργά στην κοινωνία ως πολύτιμα μέλη αυτής. Αυτά τα gadgets αναγνωρίζονται επίσης για το ρόλο τους στη βοήθεια ατόμων με αναπηρίες στην επίτευξη του υψηλότερου επιπέδου λειτουργικής ικανότητας και αυτοδυναμίας (Phillips&Zhao, 1993). Επιπλέον, η τεχνολογία αναγνωρίζεται ως εργαλείο για τα άτομα με αναπηρίες για να ενσωματωθούν στην επικρατούσα κοινωνία (Uslan, 1992) και ως ένας πιθανός τρόπος για να εξισωθούν οι όροι ανταγωνισμού για τα άτομα με και χωρίς αναπηρίες (Fowler, et. al, 2007). Σύμφωνα με το Εθνικό Κέντρο Στατιστικών Υγείας, το 1994, πάνω από 17 εκατομμύρια Αμερικανοί χρησιμοποίησαν μια συσκευή υποβοήθησης τεχνολογίας για να αντισταθμίσουν την αναπηρία τους (Εθνικό Κέντρο Στατιστικών Υγείας, 1997, 13 Νοεμβρίου).

Μετάβαση στο περιεχόμενο