3.2 ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ ΥΠΟΒΟΗΘΗΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΄Β)
Στην πραγματικότητα, η αύξηση της χρήσης υποστηρικτικής τεχνολογίας μπορεί να αποδοθεί στη θέσπιση ομοσπονδιακής νομοθεσίας που παρείχε οικονομική βοήθεια για συσκευές και υπηρεσίες υποβοηθητικής τεχνολογίας. Ενώ αυτοί οι κανονισμοί ενισχύουν τη διαθεσιμότητα υποστηρικτικής τεχνολογίας, αρκετοί δικαιούχοι εκφράζουν δυσαρέσκεια με τον παρεχόμενο εξοπλισμό και τις υπηρεσίες. Ως επακόλουθο, η δυσαρέσκεια οδηγεί συχνά στην παύση του εξοπλισμού υποστηρικτικής τεχνολογίας (Phillips&Zhao, 1993). Κατά συνέπεια, η παύση της υποστηρικτικής τεχνολογίας σημαίνει αναποτελεσματική χρήση τόσο του χρόνου όσο και των οικονομικών πόρων. Ωστόσο, υπάρχει μια σπάνια έρευνα που τεκμηριώνει τους λόγους που σχετίζονται με τη διακοπή της υποστηρικτικής τεχνολογίας από την άποψη των πελατών. Για να διευκολυνθούν οι ειδικοί στη δημιουργία στρατηγικών για την παροχή υπηρεσιών υποστηρικτικής τεχνολογίας, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε αυτά τα χαρακτηριστικά.
Αναλυτικότερα, η υποστηρικτική τεχνολογία έχει τη δυνατότητα να ενισχύσει τη διδασκαλία και τη μάθηση σε αίθουσες χωρίς αποκλεισμούς με διάφορα μέσα (Kleiman, 2010). Ωστόσο, η έρευνα έχει δείξει ότι τα άτομα με αναπηρίες συχνά δεν έχουν την ευκαιρία να δοκιμάσουν συσκευές υποβοήθησης τεχνολογίας πριν τις αγοράσουν. Ως εκ τούτου, τα άτομα που δεν έχουν την ευκαιρία να δοκιμάσουν την τεχνολογία πριν την αγοράσουν πρέπει να εξαρτώνται από την τεχνογνωσία του επαγγελματία που επιλέγει το gadget για αυτά (Parette&VanBiervliet, 1992; Fuller&Applewhite, 2011).
Στην περίπτωση αυτή καθίσταται σαφές πως τόσο θεωρητικά όσο και πραγματιστικά, η χρήση συνεχών δοκιμών αναγνωρίζεται ως μια επιτυχημένη στρατηγική για την αποφυγή της διακοπής της τεχνολογίας και την ενθάρρυνση της συνεχούς χρήσης της (Parette&VanBiervliet, 1992; Galajdova, Majenik&Simsik, 2005). Ωστόσο, η πλήρης ενσωμάτωση της τεχνολογίας στη διαδικασία διανομής για άτομα με αναπηρίες δεν έχει ακόμη επιτευχθεί.
Αξιοσημείωτο θεωρείται επίσης πως η πράξη της αλλαγής ή προσαρμογής μιας ιδέας κατά τη διάρκεια της αποδοχής και της εφαρμογής της από έναν χρήστη αναφέρεται ως εκ νέου εφεύρεση (Rogers, 1995). Για το λόγο αυτό, αρκετά άτομα με αναπηρίες έχουν αναπτύξει προσαρμογές ή τροποποιήσεις στα gadget τους προκειμένου να ικανοποιήσουν τις συγκεκριμένες απαιτήσεις τους (Gale et al., 1998). Έτσι, μέσω της διαδικασίας της επανεφεύρεσης, η τεχνολογία μπορεί να βελτιωθεί για να ικανοποιήσει καλύτερα τις τρέχουσες επιθυμίες ενός ατόμου και να είναι πιο προσαρμόσιμη στις μελλοντικές απαιτήσεις που μπορεί να αναπτυχθούν (Gaudkrodger&Lintott, 2007). Παρόλα αυτά, δεν έχει διεξαχθεί κάποια εμπειρική έρευνα για τη σχέση μεταξύ της επανεφεύρεσης και της συνεχούς χρήσης υποστηρικτικής τεχνολογίας από άτομα με αναπηρία, παρά τη σημαντική θεωρητική μελέτη της επανεφεύρεσης στη θεωρία διάχυσης καινοτομιών (Gersten&Edyburn, 2007).
Στη συνέχεια, τονίζεται πως η επαγγελματική υποστήριξη, δηλαδή η αλληλεπίδραση με παράγοντες αλλαγής, είναι ένα σημαντικό συστατικό που επηρεάζει τη συνέχιση της χρήσης της τεχνολογίας στη διάχυση της υπόθεσης της καινοτομίας που προτάθηκε από τον Rogers (1995). Συγκεκριμένα, ο Rogers υποστήριξε ότι η λήψη βοήθειας από ειδικούς είναι ένας σημαντικός παράγοντας που συνδέεται στενά με τη συνεχή χρήση της τεχνολογίας. Επιπλέον, μελέτες σχετικά με την υποστηρικτική τεχνολογία υποστηρίζουν ότι τα άτομα με αναπηρίες που στερούνται βοήθειας τείνουν να έχουν χαμηλότερα επίπεδα επιτυχίας σε σύγκριση με αυτά που τη λαμβάνουν. Επίσης, τα άτομα χωρίς κοινωνική υποστήριξη συχνά σταματούν να χρησιμοποιούν την τεχνολογία (Scherer, 1993), με αποτέλεσμα να μειώνονται η λειτουργικότητα, οι μαθησιακές τους ικανότητες, οι προοπτικές εργασίας και η συνολική ποιότητα ζωής (Gerstenetal., 2005). Αντίστοιχα, οι μελέτες που πραγματοποιήθηκαν από τους Scherer&Galvin (1996) και τους Giusti και τους συνεργάτες (2011) επιβεβαίωσαν επίσης τη σημασία αυτών των παραγόντων στη συνεχή χρήση της υποστηρικτικής τεχνολογίας.
Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι πως τα άτομα με αναπηρίες που χρησιμοποιούν συσκευές υποστηρικτικής τεχνολογίας δεν λαμβάνουν πάντα την απαραίτητη εκπαίδευση και συντήρηση για τέτοιες συσκευές. Ενδεικτικά, σε μια έρευνα που διεξήχθη από τους Parette και VanBiervliet (1992), ανακαλύφθηκε ότι μεταξύ των 680 συμμετεχόντων με νοητική αναπηρία, το 32% εξέφρασε έλλειψη επαρκούς εκπαίδευσης και πάνω από το ένα τρίτο εξέφρασε δυσαρέσκεια με τη διάρκεια της τεχνολογικής τους υπηρεσίας.
Ακολούθως, οι Rogers (1995) και Goffman (1963) υποστήριξαν ότι οι εφευρέσεις με υψηλότερο αντιληπτό πλεονέκτημα, συμβατότητα, δοκιμασιμότητα και επανεφεύρεση είναι πιο πιθανό να υιοθετηθούν γρήγορα και λιγότερο πιθανό να εγκαταλειφθούν με την πάροδο του χρόνου. Επιπλέον, οι ίδιοι ερευνητές διερεύνησαν εάν αυτές οι έννοιες σχετίζονται με την απόφαση των ατόμων με αναπηρία να συνεχίσουν ή να διακόψουν τη χρήση εξοπλισμού υποστηρικτικής τεχνολογίας. Τα ευρήματα της έρευνας τους έδειξαν πως υπάρχουν δύο πτυχές που συνδέονται με την εγκατάλειψη του εξοπλισμού της υποστηρικτής τεχνολογίας. Αυτοί οι παράγοντες περιλαμβάνουν τη δέσμευση των πελατών και τις αλλαγές στις απαιτήσεις των καταναλωτών.
Κατόπιν, μια βιβλιογραφική ανάλυση αποκαλύπτει μια συμφωνία ότι η δέσμευση των καταναλωτών στην επιλογή, την προμήθεια, τη χρήση και τη συντήρηση συσκευών υποβοήθησης τεχνολογίας είναι ζωτικής σημασίας (Scherer, 1993; Turneretal.,1995; Gouzman, 1997). Επιπλέον, ορισμένοι μελετητές έχουν δείξει ότι τα gadget είναι λιγότερο πιθανό να εγκαταλειφθούν όταν οι χρήστες αντιλαμβάνονται ότι οι απόψεις τους περιλαμβάνονται σε όλη τη διαδικασία επιλογής (Phillips&Zhao, 1993; Griths&Price, 2011). Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι ο κύριος λόγος για τον οποίο τα άτομα με αναπηρία σταματούν να χρησιμοποιούν βοηθητικό εξοπλισμό τεχνολογίας δεν είναι επειδή οι συσκευές είναι ελαττωματικές, αλλά επειδή οι προτεραιότητες και οι απαιτήσεις τους αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου (Guba&Lincoln, 1994; Scherer&Galvin , 1996). Συνεπώς, είναι φυσικό να προβλέπονται ορισμένες περιπτώσεις τεχνολογικής απαξίωσης όταν τα άτομα με αναπηρία υφίστανται αλλαγές στη ζωή τους.
Εκτός των άλλων, οι ερευνητές έχουν εξετάσει πολλούς παράγοντες που σχετίζονται με καταναλωτικές συσκευές και συσκευές υποβοήθησης τεχνολογίας, προκειμένου να προβλέψουν την πιθανότητα χρήσης ή διακοπής συσκευών υποβοήθησης τεχνολογίας. Επί του παρόντος, δεν έχουν διεξαχθεί μελέτες που να διερευνούν τη συσχέτιση μεταξύ της συνεχιζόμενης ή διακοπείσας χρήσης συσκευών υποβοήθησης τεχνολογίας και ενός συνδυασμού προγνωστικών παραγόντων, όπως το σχετικό πλεονέκτημα, η συμβατότητα, η εκ νέου εφεύρεση, η υποστήριξη, η δέσμευση των καταναλωτών και οι αλλαγές στους καταναλωτές . Η έρευνα υπέθεσε ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της διακοπής της υποστηρικτικής τεχνολογίας μεταξύ των ατόμων με αναπηρίες και ενός συνδυασμού ανεξάρτητων παραγόντων, δηλαδή σχετικού πλεονεκτήματος,
Ανακεφαλαιώνοντας, οι παράγοντες που συμβάλλουν στην επιτυχία ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας περιλαμβάνουν την υποστήριξη, τη συμμετοχή των καταναλωτών, την υποβολή σε συνεχείς δοκιμές, τις αλλαγές στους πελάτες, την εκ νέου εφεύρεση και τη συμβατότητα (Scherer&Galvin, 1996; Hasselbring&Glaser, 2012).