«Η Συνεισφορά της Υποστηρικτικής Τεχνολογίας στην Εκπαίδευση και στην Αυτόνομη Κινητικότητα των Ατόμων με Οπτική Αναπηρία»- ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Αικατερίνης Λυγγερίδου-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΠΜΣ “Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση”- Μέρος 12ο
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3: ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ
Αυτό το κεφάλαιο εξετάζει το υπάρχον σώμα έρευνας για την Υποστηρικτική Τεχνολογία στο πλαίσιο της διδασκαλίας και της μάθησης για μαθητές με προβλήματα όρασης. Ειδικότερα, το κεφάλαιο παρέχει μια ανάλυση του ορισμού της υποστηρικτικής τεχνολογίας, μια προηγούμενη έρευνα για τη χρήση της υποστηρικτικής τεχνολογίας στην εκπαίδευση, μια συνοπτική επισκόπηση της βιβλιογραφικής μελέτης, μια περιγραφή των κενών που εντοπίστηκαν και μια εξέταση του θεωρητικού και εννοιολογικού πλαισίου.
Πρωτίστως, γίνεται λόγος για την υποστηρικτική τεχνολογία, η οποία περιλαμβάνει τα εργαλεία και τις υπηρεσίες υποστήριξης, που χρησιμοποιούνται για τη διατήρηση ή την ενίσχυση των δεξιοτήτων ενός μαθητή με αναπηρία (Abbott et al., 2011; Dell, Newton, &Petroff, 2012). Σύμφωνα με το Ίδρυμα Βοηθητικής Τεχνολογίας (FAST), το AT αναφέρεται σε οποιοδήποτε προϊόν ή υπηρεσία που δημιουργήθηκε ειδικά για την προώθηση της αυτάρκειας μεταξύ των ατόμων με αναπηρία και των ηλικιωμένων (FAST, 2001). Επιπλέον, το AT, όπως περιγράφεται από το British Educational Communication and Technology (BECTA), αναφέρεται σε λογισμικό και τεχνολογία που έχουν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν τα άτομα με αναπηρίες και ειδικές ανάγκες να ξεπεράσουν τα εμπόδια επικοινωνίας και μάθησης που μπορεί να συναντήσουν. Αυτός ο ορισμός υποστηρίζεται από πηγές όπως οι Kildal (2008) και Acaimpes (2011). Επίσης, η υποστηρικτική τεχνολογία είναι ένας πολυεπιστημονικός τομέας που περιλαμβάνει διάφορα προϊόντα, πόρους, μεθοδολογίες, στρατηγικές, πρακτικές και υπηρεσίες. Στόχος του είναι να ενισχύσει τη λειτουργικότητα και την ανεξαρτησία των ατόμων με οπτική αναπηρία, να βελτιώσει την ποιότητα ζωής τους και να προωθήσει την κοινωνική ένταξη (Adcet, 2011).
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μελέτη των Bryant και Bryant (2003), οι οποίοι ταξινόμησαν την υποστηρικτική τεχνολογία σε επτά διακριτές κατηγορίες: τοποθέτηση και καθιστή θέση, κινητικότητα, επαυξητική και εναλλακτική επικοινωνία, πρόσβαση στον υπολογιστή, προσαρμοστικά παιχνίδια, προσαρμόσιμο περιβάλλον και εκπαιδευτικά βοηθήματα. Ομοίως, οι Reed και Lahm (2005) ταξινόμησαν τις υποστηρικτικές τεχνολογίες σε δεκατρείς διακριτές κατηγορίες ανάλογα με τις ειδικές τους εργασίες: πρόσβαση στον υπολογιστή, κινητικές δεξιότητες που απαιτούνται για τη γραφή, σύνθεση γραπτού υλικού, επικοινωνία, ανάγνωση, μάθηση/μελέτη, μαθηματικά, αναψυχή, ηλεκτρικά βοηθήματα για καθημερινή χρήση. διαβίωσης, κινητικότητας, όρασης, ακοής και επαγγελματικούς σκοπούς. Αργότερα, οι Wong και Cohen (2011) διεξήγαγαν μια ολοκληρωμένη κατηγοριοποίηση των συσκευών υποβοήθησης τεχνολογίας, από προηγμένες έως βασικές, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για διάφορους σκοπούς όπως η γραφή, η ανάγνωση, η πρόσβαση στον υπολογιστή, η επικοινωνία, η κινητικότητα και οι δραστηριότητες αναψυχής.
Επιπροσθέτως, σύμφωνα με το Georgia’s Assistive Technology (2011), τα gadget χαμηλής τεχνολογίας είναι πιο οικονομικά, περισσότερο αποδοτικά και δεν χρειάζονται εκτενή εκπαίδευση. Παραδείγματα gadget χαμηλής τεχνολογίας περιλαμβάνουν φορητούς μεγεθυντικούς φακούς, μεγάλα κείμενα και μπαστούνια. Από την άλλη πλευρά, ο προηγμένος τεχνολογικός εξοπλισμός είναι πολύπλοκα όργανα που θέλουν εξειδικευμένη εκπαίδευση για τη χρήση τους. Τα προαναφερθέντα gadget, συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων αναγνώρισης ομιλίας, των ψηφιακών ακουστικών βαρηκοΐας, των ηλεκτρονικών οργανωτών και των συσκευών επικοινωνίας με δυνατότητα φωνής, χαρακτηρίζονται από τις υψηλότερες τιμές τους.