Συμπερίληψη των παιδιών με αναπηρία στο γενικό σχολείο: προϋποθέσεις πραγμάτωσης ενός σχολείου για όλους – ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Βαλέριας Λιούμη – Διϊδρυματικό Π.Μ.Σ. Επιστήμες της Αγωγής μέσω Καινοτόμων Τεχνολογιών και Βιοϊατρικών Προσεγγίσεων – Μέρος 12ο

Ιούλ 23, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Συμπερίληψη των παιδιών με αναπηρία στο γενικό σχολείο: προϋποθέσεις πραγμάτωσης ενός σχολείου για όλους – ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Βαλέριας Λιούμη – Διϊδρυματικό Π.Μ.Σ. Επιστήμες της Αγωγής μέσω Καινοτόμων Τεχνολογιών και Βιοϊατρικών Προσεγγίσεων – Μέρος 12ο

 

3.3.         Θεωρητική προσέγγιση της ένταξης

 

Η ένταξη στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση στηρίζεται στην κοινή διαπαιδαγώγηση όλων των παιδιών και στην πρώιμη αλληλεπίδραση και συμβίωση. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται συνήθως βασίζονται σε εμπειρικές τεχνικές και απλουστεύσεις ξένων μοντέλων, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια επιστημονική επιμόρφωση. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες παιδαγωγικές θεωρητικές απόψεις οι οποίες ευνοούν και ενδείκνυνται για την ενταξιακή παιδαγωγική:

  • Η μέθοδος Μοντεσσόρι είναι για πολλούς ερευνητές και παιδαγωγούς η πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση για τα παιδιά με αναπηρία, καθώς παρέχει κατάλληλα διαμορφωμένα εκπαιδευτικά πλαίσια που επιτρέπουν στο παιδί να αναπτύξει τις δεξιότητές του βασιζόμενο στις δικές του δυνάμεις έχοντας το κατάλληλο κίνητρο στο κατάλληλο στάδιο ανάπτυξης και αναγνωρίζει τα προσωπικά ενδιαφέροντά του προτάσσοντας την ελεύθερη επιλογή.
  • Η διαδικασία της ιδιοποίησης πρεσβεύει πως όλα τα παιδιά μπορούν να συνυπάρχουν στο παιχνίδι σε ομάδες και να επωφεληθούν από τις γνώσεις που παρέχονται μέσω αυτού, έχοντας το ίδιο αντικείμενο (Feuser, 1984).
  • Η εκτίμηση της κατάστασης θεωρεί ως κοινό τόπο για τους/τις μαθητές/-τριες μιας περιοχής στην πρώιμη ηλικία το σχολείο, όπου συστήνονται ενταξιακές ομάδες κατά τις οποίες τα παιδιά μαθαίνουν εμπειρικά για τα αντικείμενα λαμβάνοντας υπόψη τα διαφορετικά υπόβαθρα από τα οποία προέρχονται και τις διαφορετικές προσωπικές ανάγκες τους (Dichans, 1987).

Με βάση τα παραπάνω, γίνεται κατανοητό ότι η απόκτηση γνώσεων έπεται των κοινωνικών δεξιοτήτων για να είναι εφικτή η συνύπαρξη και η παιδαγωγική δεν θα πρέπει να προσανατολίζεται στην αποκατάσταση της αναπηρίας αλλά στη συμμετοχή των παιδιών μέσω της αξιοποίησης των δυνατοτήτων τους.

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο