Συμπερίληψη των παιδιών με αναπηρία στο γενικό σχολείο: προϋποθέσεις πραγμάτωσης ενός σχολείου για όλους – ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Βαλέριας Λιούμη – Διϊδρυματικό Π.Μ.Σ. Επιστήμες της Αγωγής μέσω Καινοτόμων Τεχνολογιών και Βιοϊατρικών Προσεγγίσεων – Μέρος 6ο

Ιούλ 19, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Συμπερίληψη των παιδιών με αναπηρία στο γενικό σχολείο: προϋποθέσεις πραγμάτωσης ενός σχολείου για όλους – ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Βαλέριας Λιούμη – Διϊδρυματικό Π.Μ.Σ. Επιστήμες της Αγωγής μέσω Καινοτόμων Τεχνολογιών και Βιοϊατρικών Προσεγγίσεων – Μέρος 6ο

 

2.2.1. Η επιρροή της κατηγοριοποίησης στη διαμόρφωση της ταυτότητας

 

Ο καθορισμός των κινήτρων των παιδιών ξεκινά από την οικογένεια και μετέπειτα συνεχίζεται στο σχολείο. Βασικός παράγοντας διαμόρφωσης της πραγματικότητας για ένα παιδί είναι η καθημερινή κοινωνική ζωή, την οποία φιλτράρει και επιλέγει ελεύθερα ποια στοιχεία θα εστερνιστεί με σκοπό να καθορίσει την ταυτότητά του. Ωστόσο, εάν δεν είναι ελεύθερη η επιλογή αλλά αυστηρά καθοδηγούμενη και υπάρξει μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε όσα θέλει να κάνει και σε όσα πρέπει να κάνει, επακόλουθα θα υπάρξει σύγχυση στον προσδιορισμό την ταυτότητας του «εγώ» (Zavalloni & Louis-Guerin, 1996).

Οι μέθοδοι κατηγοριοποίησης δυσχεραίνουν την συμπερίληψη, καθώς υπογραμμίζουν τις δυσκολίες του ατόμου, του προσδίδουν ετικέτες και αναπαράγουν τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις. Η κατηγοριοποίηση δεν επιτρέπει στο άτομο να εξελιχθεί με βάση τις δυνατότητες και τις ιδιαίτερες ανάγκες του, αλλά με βάση την αναπηρία που γενικεύεται για όλα τα άτομα που εντάσσονται στην ίδια κατηγορία αναπηρίας. Ως συνέπεια, οι εκπαιδευτικοί ενδέχεται να διακατέχονται από την αντίληψη ότι τα παιδιά με αναπηρίες δεν επιδέχονται βελτίωσης, μειώνονται οι απαιτήσεις τους και συνεπώς απαλείφονται τα κίνητρα μάθησης και η αυτοπεποίθηση του παιδιού.

Επιπρόσθετα, η κατηγοριοποίηση σε επίπεδο σχολείου αυτόματα συνεπάγεται την ενσωμάτωση του ατόμου σε έναν ορισμένο κοινωνικό κύκλο από την έναρξη της ζωής του. Ενώ λοιπόν, το Ελληνικό Σύνταγμα αναφέρεται σε όρους ισότητας και παροχής εκπαιδευτικών ευκαιριών για όλους ανεξαιρέτως, ο μαθητής αποκλείεται από την απόπειρα προσωπικού καθορισμού στόχων, αφού αποφοιτά από ένα ειδικό σχολείο με προκαθορισμένες δυνατότητες κοινωνικής και επαγγελματικής ανέλιξης (Συριοπούλου-Δελλή Χ. Κ., 2005).

Σήμερα, η Ειδική Αγωγή επικεντρώνεται στις δυνατότητες του ατόμου και στη μέγιστη ανάπτυξη και καλλιέργειά τους και όχι στις δυσκολίες του. Τα ΑμεΑ αποτελούν ενεργά μέλη στην κοινωνία, συμπεριλαμβάνονται στο εκπαιδευτικό σύστημα και καταρτίζονται επαγγελματικά (Συριοπούλου-Δελλή Χ. Κ., 2005). Η κατηγοριοποίηση των ατόμων με βάση το είδος της αναπηρίας και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τείνει να εξαληφθεί σε πολλές χώρες και πλέον η πολιτική επικεντρώνεται στον κάθε μαθητή ξεχωριστά και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και ανάγκες του (Πολυχρονοπούλου, 2017).

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο