‘Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΝΤΑΞΗ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΟΠΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ’- ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της ΓΙΑΝΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Μ.Π.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 12ο
3.3. Η σημασία της κυβερνητικής πολιτικής
Η κοινωνική ένταξη και εκπαίδευση των ατόμων με προβλήματα όρασης είναι ζωτικής σημασίας για τη συνολική ευημερία και την ποιότητα ζωής τους. Οι κυβερνήσεις μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην υποστήριξη της εκπαίδευσης και της κοινωνικής ένταξης των ατόμων με προβλήματα όρασης μέσω πρωτοβουλιών πολιτικής και κατανομής πόρων. Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να υποστηρίξουν οι κυβερνήσεις την εκπαίδευση των ατόμων με προβλήματα όρασης είναι η επένδυση σε εξειδικευμένα σχολεία που παρέχουν εκπαίδευση και κατάρτιση προσαρμοσμένη στις ανάγκες τους. Αυτά τα σχολεία μπορούν να παρέχουν εξειδικευμένο πρόγραμμα σπουδών, εξοπλισμό και εκπαιδευμένους εκπαιδευτικούς που κατανοούν τις μοναδικές ανάγκες των μαθητών με προβλήματα όρασης. Επιπλέον, οι κυβερνήσεις μπορούν να παρέχουν χρηματοδότηση για υποστηρικτική τεχνολογία και εξοπλισμό που βοηθά τους μαθητές με προβλήματα όρασης να έχουν πρόσβαση σε εκπαιδευτικό υλικό (Van Munster, Van der Aa, Verstraten, & Van Nispen, 2021).
Η κυβέρνηση μπορεί να βοηθήσει κοινωνικά τα άτομα με προβλήματα όρασης επενδύοντας σε υποδομές μεταφορών που είναι προσβάσιμες σε αυτά. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει επιλογές δημόσιας μεταφοράς που είναι εξοπλισμένες με απτικές και ακουστικές ενδείξεις για να τους βοηθήσουν να πλοηγηθούν σε δημόσιους χώρους ανεξάρτητα. Επιπλέον, η κυβέρνηση μπορεί να συνεργαστεί με τις επιχειρήσεις για να διασφαλίσει ότι οι χώροι εργασίας είναι προσβάσιμοι σε άτομα με προβλήματα όρασης παρέχοντας εύλογες διευκολύνσεις και τεχνολογία, όπως συσκευές ανάγνωσης οθόνης, λογισμικό μεγέθυνσης και εκτυπωτές μπράιγ.
Μια άλλη σημαντική πτυχή της κοινωνικής ένταξης, που μπορεί να προωθηθεί από κρατικά μέτρα, είναι η συμμετοχή και η βοήθεια της κοινότητας. Οι κυβερνήσεις μπορούν να συνεργαστούν με κοινοτικούς οργανισμούς για να παρέχουν ψυχαγωγικές δραστηριότητες και κοινωνικές ευκαιρίες που είναι προσβάσιμες σε άτομα με προβλήματα όρασης (Casserley, 2006). Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει δραστηριότητες όπως αθλήματα, τέχνες και πολιτιστικές εκδηλώσεις που έχουν σχεδιαστεί ώστε να περιλαμβάνουν αποκλεισμούς και να εξυπηρετούν όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τις ικανότητές τους (Cbe, 2003). Τέλος, οι κυβερνήσεις μπορούν να συνεργαστούν με ομάδες και οργανισμούς υπεράσπισης για την ανάπτυξη πολιτικών και προγραμμάτων που αντιμετωπίζουν τις μοναδικές ανάγκες των ατόμων με προβλήματα όρασης. Αυτές οι πρωτοβουλίες μπορεί να περιλαμβάνουν πρότυπα προσβασιμότητας, κατάρτιση για εκπαιδευτικούς και εργοδότες και χρηματοδότηση για έρευνα και ανάπτυξη νέων τεχνολογιών που βελτιώνουν τη ζωή των ατόμων με προβλήματα όρασης (Casserley, 2006).
Το ελληνικό κράτος μπορεί επίσης να συνεργαστεί με ομάδες και οργανισμούς υπεράσπισης για την ανάπτυξη πρακτικών και προγραμμάτων που λαμβάνουν υπόψιν τις μοναδικές ανάγκες των ατόμων με προβλήματα όρασης. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την εφαρμογή προτύπων προσβασιμότητας σε δημόσιους χώρους, την παροχή εύλογων καταλυμάτων για άτομα με προβλήματα όρασης στο χώρο εργασίας και τη χρηματοδότηση έρευνας και ανάπτυξης νέων τεχνολογιών που βελτιώνουν τη ζωή των ατόμων με προβλήματα όρασης. Συνολικά, η ελληνική κυβέρνηση έχει την ευκαιρία να βελτιώσει σημαντικά τα αποτελέσματα της εκπαίδευσης και της κοινωνικής ένταξης για τα άτομα με προβλήματα όρασης επενδύοντας σε εξειδικευμένη εκπαίδευση, προσβάσιμες μεταφορές και προγράμματα δέσμευσης της κοινότητας.
Με αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση μπορεί να βοηθήσει να διασφαλιστεί ότι τα άτομα με προβλήματα όρασης έχουν ίσες ευκαιρίες να επιτύχουν και να ευδοκιμήσουν στις κοινότητές τους (Ζώνιου-Σιδέρη, 2011b).
Αν και έχουν γίνει κάποιες προσπάθειες από το κράτος και τις ομάδες υπεράσπισης, τα άτομα με προβλήματα όρασης στην Ελλάδα εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σημαντικά εμπόδια στην πρόσβαση στην εκπαίδευση, στις ευκαιρίες απασχόλησης και στις κοινωνικές δραστηριότητες. Για παράδειγμα, υπάρχουν λίγα σχολεία που ειδικεύονται στην παροχή εκπαίδευσης και κατάρτισης που στοχεύει ειδικά στις ανάγκες των μαθητών με προβλήματα όρασης και υπάρχει έλλειψη τεχνολογίας ή πόρων που θα διευκόλυνε την πρόσβαση των μαθητών με προβλήματα όρασης στο εκπαιδευτικό υλικό. Ως αποτέλεσμα, πολλοί μαθητές με προβλήματα όρασης αντιμετωπίζουν συχνά σημαντικά εμπόδια στην πρόσβαση στην ποιοτική εκπαίδευση που ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους. Ομοίως, τα άτομα με προβλήματα όρασης αντιμετωπίζουν προκλήσεις όσον αφορά την πρόσβαση σε ευκαιρίες απασχόλησης λόγω της έλλειψης εύλογων καταλυμάτων και προσβασιμότητας στον χώρο εργασίας. Αυτό μπορεί να δυσκολέψει τα άτομα με προβλήματα όρασης να βρουν εργασία και να συνεισφέρουν στην κοινωνία (Tsikolatas, 2014).
Επιπλέον, η κοινωνική ένταξη εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση για τα άτομα με προβλήματα όρασης στην Ελλάδα. Η έλλειψη πρόσβασης σε μεταφορές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες περιορίζει την ικανότητά τους να συμμετέχουν στην κοινότητά τους και να συμμετέχουν σε κοινωνικές δραστηριότητες. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνική απομόνωση και μείωση της ποιότητας ζωής τους. Συμπερασματικά, ενώ έχουν γίνει κάποιες προσπάθειες για την υποστήριξη της εκπαίδευσης και της κοινωνικής ένταξης των ατόμων με προβλήματα όρασης στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη σημαντικά περιθώρια βελτίωσης. Αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα άτομα με προβλήματα όρασης και παρέχοντάς τους ίσες ευκαιρίες για επιτυχία και ευημερία, η κυβέρνηση και οι ομάδες υπεράσπισης μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς και δικαιοσύνης για όλους.
Τέλος, ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να βελτιωθεί η ποιότητα εκπαίδευσης που παρέχεται στα μη βλέποντα παιδιά είναι η αύξηση της χρηματοδότησης για εξειδικευμένα σχολεία που παρέχουν εκπαίδευση και κατάρτιση προσαρμοσμένη στις ανάγκες των μαθητών με προβλήματα όρασης. Προτείνεται, επίσης, η συνεργασία με εκπαιδευτικά ιδρύματα για τη διασφάλιση ότι οι εκπαιδευτικοί λαμβάνουν εξειδικευμένη κατάρτιση σχετικά με την συνεργασία με μαθητές με προβλήματα όρασης και να τους παρέχει τους απαραίτητους πόρους και εξοπλισμό. Επιπρόσθετα, το κράτος μπορεί να επενδύσει σε υποδομές μεταφορών που είναι προσβάσιμες σε άτομα με προβλήματα όρασης, προκειμένου να διευκολυνθεί η κοινωνική ένταξη. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την εφαρμογή απτικών και ακουστικών ενδείξεων στα μέσα μαζικής μεταφοράς και τη διασφάλιση ότι τα πεζοδρόμια και οι δημόσιοι χώροι είναι απαλλαγμένοι από εμπόδια. Το κράτος μπορεί επίσης να συνεργαστεί με επιχειρήσεις και κοινοτικούς οργανισμούς για να παρέχει προσβάσιμες ψυχαγωγικές δραστηριότητες και κοινωνικές ευκαιρίες για άτομα με προβλήματα όρασης (Ζώνιου-Σιδέρη, 2011a).