ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΛΥΜΕΣΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ – Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία του Θωμά Γκογκορώση- ΠΜΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ του ΠΑ.Δ.Α. – Μέρος 8ο

1.2.4      Το φιλανθρωπικό μοντέλο

Το φιλανθρωπικό μοντέλο της αναπηρίας, το οποίο χρονολογείται από τον Μεσαίωνα και επιβιώνει ακόμα και σήμερα σε διάφορα κοινωνικά και πολιτισμικά πλαίσια, ερμήνευσε την κατάσταση των ατόμων με αναπηρία μέσα σε ένα πλαίσιο φτώχειας, εγκατάλειψης από τις οικογένειες και κοινωνικής ευπάθειας(Griffo, 2014). Το μοντέλο αυτό καθιερώνει την αναπηρία ως εξάρτηση. Τα άτομα με αναπηρία θεωρούνται παραδοσιακά ανίκανα για εργασία και άλλες αυτοκαθοριστικές δραστηριότητες. Η φιγούρα του ανάπηρου ζητιάνου είναι πανταχού παρούσα στις περισσότερες ανθρώπινες κοινωνίες, με το ανάπηρο άτομο να είναι ένας τραγικός χαρακτήρας, εξαρτώμενος από τη φιλανθρωπία των άλλων και τον οποίο όμως συχνά τον φοβούνται ως βρώμικο και μολυσματικό, και τον διασύρουν σαν κάποιο που προσπαθεί να πάρει κάτι δωρεάν (Clifton, 2020).

Η ιδέα της δικαιοσύνης στη βάση αυτού του μοντέλου αναφερόταν σε μια θεϊκή και εξωκοσμική αρχή και οδήγησε στην ίδρυση φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, τα οποία συχνά έπαιρναν αυτά τα άτομα ως τρόφιμους. Έτσι, η αρχική φιλανθρωπική προσέγγιση επικαλύφθηκε με διαχωριστικές πρακτικές κοινωνικού αποκλεισμού και ιδρυματοποίησης, οι οποίες σημάδεψαν αυτούς που δέχθηκαν με έντονο κοινωνικό στίγμα και τους κατέστησαν κοινωνικά ανεπιθύμητους(Griffo, 2014).