Το δικαίωμα των ατόμων με οπτική αναπηρία στην αγορά εργασίας και η συμπερίληψη αυτών σε επικείμενο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ –  ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ του Νικόλαου Τσέγκου και της Μαρίας Τσώνη – Διϊδρυματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών ΠΑΔΑ-ΑΣΠΑΙΤΕ: Επιστήμες της Αγωγής μέσω Καινοτόμων Τεχνολογιών και Βιοϊατρικών Προσεγγίσεων – Μέρος –  36ο

 

Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίζετε κατά την αναζήτηση εργασίας ως οπτικά ανάπηροι;

 

Δικηγόρος που σήμερα εργάζεται στο τμήμα εξυπηρέτησης πελατών σε γνωστή αλυσίδα σούπερ μάρκετ. Μάλιστα, το άτομο αυτό προσελήφθη μέσα από μια πρωτοποριακή συνέντευξη για τη δουλειά. Ταυτόχρονα, όμως, η πρόσληψή του είναι και μια μορφή διαφήμισης στη σύγχρονη εποχή, που γίνεται έστω και δειλά δειλά, προσπάθεια ευαισθητοποίησης.

 

Είναι απόφοιτος παιδαγωγικού δημοτικής εκπαίδευσης, δάσκαλος γραφής Braille που θέλει να επικεντρωθεί στην εκπαίδευση ενηλίκων. Τον έχει βοηθήσει το πτυχίο του να βρει πιο εύκολα δουλειά σε σχέση με ένα άτομο με οπτική αναπηρία που δεν έχει το πτυχίο του.

 

Aδυνατεί να εργαστεί λόγω της οπτικής αναπηρίας.

 

Ήταν πάντα άνεργο γιατί βίωσε τον κοινωνικό ρατσισμό, ειδικά στο παρελθόν.

 

Βρεφονηπιοκόμος και τεχνικός διακόσμησης σε ΙΕΚ, 16 χρόνια εργασία σε παιδικό σταθμό, δεν εργάζεται πλέον(από δική της επιλογή γιατί δεν νιώθει παραγωγική), αλλά στο παρελθόν υπέστη έντονο ρατσισμό λόγω του προβλήματός της.

 

Συμπέρασμα: Υπάρχει μια γενική προκατάληψη από τους εργοδότες όσον αφορά τα άτομα με αναπηρία αλλά και από τους συναδέλφους. Πολλοί βρίσκουν δουλείες άσχετες με το αντικείμενο σπουδών τους, και άλλοι αποδέχονται την μη δυνατότητα εργασίας και αρκούνται σε ένα πενιχρό επίδομα ή σύνταξη αναπηρίας για να τα φέρουν εις πέρας.

 

Ποια είναι η άποψή σας για τον ρόλο της κοινωνίας στην υποστήριξη των οπτικά αναπήρων στον εργασιακό χώρο και στην κοινωνία εν γένει;

 

Έλλειψη παιδείας και ενσυναίσθησης ακόμη και σήμερα (Χ1,Χ2,Χ5,Χ6)

 

Οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι είναι οι πιο σκληροί. Το Χ3 πείσμωσε για να μη δείξει το πρόβλημα και να κάνει τη δουλειά του κατά τον τρόπο που αυτό θέλει.

 

Το χ4 δεν εργάστηκε ποτέ εξαιτίας του ρατσισμού, απορρίφθηκε

ακόμη κι από τη δουλειά της καθαρίστριας, είναι ένα άτομο απογοητευμένο που αναγκάζεται να ζει με μια πενιχρή σύνταξη.(Χ4)

 

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι επειδή η χώρα μας βρίσκεται ακόμη σε νηπιακό στάδιο, χρειάζεται πολύ χρόνο, κόπο και προσπάθεια τόσο από πλευράς της πολιτείας, όσο και των ίδιων των σωματείων, φορέων αλλά και της Κοινωνίας των Πολιτών στην αλλαγή της παρούσας, παγιωμένης και ξεπερασμένης νοοτροπίας, δυνάμει της οποίας υπάρχει αδιαφορία, έλλειψη παιδείας και ενσυναίσθησης για τα άτομα με οπτική αναπηρία. Οπότε κάποια μέλη νιώθουν στο περιθώριο και ότι δεν τους δίνονται οι κατάλληλες ευκαιρίες για να δείξουν τα ταλέντα τους και να νιώσουν παραγωγικά μέλη της κοινωνίας, από την άλλη κάποια άτομα αναζητούν ευκαιρίες εργασιακής απασχόλησης, ακόμη κι αν δεν σχετίζεται άμεσα με το αντικείμενο σπουδών τους(και έτσι μπορεί να έχουν και περισσότερες προοπτικές εξέλιξης).

 

Θεωρείτε ότι υπάρχουν προκαταλήψεις στην κοινωνία σχετικά με τις δυνατότητες και τις δεξιότητες των ανθρώπων με αναπηρία και πώς αντιμετωπίζονται;

 

Ναι, υπάρχει προκατάληψη και σε περίπτωση που πάθουν κάτι είναι δύσκολη η πρόσληψή τους. Περισσότερο επιλέγονται σε μια δουλειά, όπως για παράδειγμα του τηλεφωνητή, ή σε δουλειές που θεωρούνται κατάλληλες για άτομα με οπτική αναπηρία. Στην απόκτηση δεξιοτήτων βοηθά το ΚΕΑΤ κι άλλα κέντρα, όπως στη Θεσσαλονίκη, στην Πυλαία, το ΙΕΚ που έχει πρόγραμμα τηλεφωνικής κατάρτισης, η εκμάθηση της γραφής Μπράιγ και η χρήση Η/Υ.

 

Ναι, υπάρχει κοινωνική άγνοια που επιφέρει τις προκαταλήψεις. Η κοινωνία δεν ψάχνει να βρει την εξέλιξη των ατόμων αυτών, όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι τα άτομα με οπτική αναπηρία μπορούν να γράψουν με πληκτρολόγιο Bluetooth, πράγμα που μπορεί να μη γνωρίζουν οι πωλητές καταστημάτων τεχνολογικού εξοπλισμού, γιατί πολύ απλά δεν έχουν λάβει κι εκείνοι την κατάλληλη εκπαίδευση στο μάνατζμεντ.

 

Ναι, υπάρχει διάχυτη η έλλειψη παιδείας, ειδικά στην επαρχία, και στα παλαιότερα χρόνια ο ρατσισμός και ο χλευασμός ήταν πάρα πολύ έντονοι στις περιοχές αυτές.

 

Ναι υπάρχει διάχυτη η έλλειψη παιδείας, ειδικά στην επαρχία. Υπάρχει έντονη καχυποψία (βλ. παίρνουν τα επιδόματά τους και είναι μια χαρά.)

 

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι ναι, ακόμη και σήμερα, επειδή υπάρχει πλήρης άγνοια, και ακόμη δεν υπάρχει η απαιτούμενη παιδεία, υπάρχουν προκαταλήψεις απέναντι στα άτομα με οπτική αναπηρία, κυρίως από άτομα μεγαλύτερης ηλικίας και χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και δη στην επαρχία.

 

Θεωρείτε ότι ανοίγουν οι δρόμοι για την συμπεριληπτική εργασία στους δημόσιους φορείς;

 

Γίνονται βήματα δειλά – δειλά αλλά υπάρχει ακόμη δρόμος (Χ1,Χ4)

 

Όχι ιδιαίτερα στην πράξη, πιο πολύ στη θεωρία.(Χ2)

 

Το γεγονός ότι το δημόσιο προκηρύσσει ειδικές θέσεις  για τα άτομα αυτά αποτελεί ένα βήμα, αλλά ακόμη πρέπει να γίνουν πολλά(Χ3)

 

Για τους μεγαλύτερους ανθρώπους σε ηλικία που δεν έχουν τη βασική στοιχειώδη εκπαίδευση και ζουν στην επαρχία δεν υπάρχει καμία ελπίδα(Χ5,Χ6)

 

Συμπεραίνουμε σε συνάρτηση με τα παραπάνω ότι ναι μεν γίνονται δειλά δειλά προσπάθειες για τη συμπεριληπτική εργασία στους δημόσιους φορείς, αλλά επειδή υπάρχει άγνοια κυρίως από πλευράς της πολιτείας και όλων όσων την απαρτίζουν και μάλιστα απ’ ό,τι φαίνεται, σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας διοίκησης, χρειάζεται πολλή προσπάθεια και πολύς χρόνος για να δούμε αποτελέσματα.