Χορός και αναπηρία-Μια βιβλιογραφική ανασκόπηση – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Χριστίνας-Μαγδαληνής Δήμου – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΤΜΗΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ – Μέρος 19ο
6.2 Συμπεράσματα
Συμπερασματικά, όσον αφορά την εκπαίδευση, τα τελευταία 10 χρόνια η επιστημονική κοινότητα έχει διερευνήσει τον αντίκτυπο μιας ποικιλίας διαφορετικών προγραμμάτων χορού σε παιδιά με μια σειρά διαφορετικών αναπηριών. Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι τα προγράμματα ψυχαγωγικού χορού μπορούν να βελτιώσουν ορισμένες σωματικές δεξιότητες σε άτομα με αναπηρίες, αλλά υπάρχει έλλειψη εμπειρικής έρευνας για τις επιπτώσεις των προγραμμάτων χορού στην κοινωνική και ψυχολογική λειτουργία. Ωστόσο, η περιορισμένη υπάρχουσα έρευνα δείχνει πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα. Αυτά τα θετικά ευρήματα μετριάζονται από τη χαμηλή μεθοδολογική ποιότητα της πλειονότητας των μελετών και την έλλειψη μακροπρόθεσμης παρακολούθησης για να γίνει κατανοητό εάν διατηρούνται τα άμεσα κέρδη. Συνεπώς, η πραγματοποίηση μελλοντικών μελετών σχετικών με το αντικείμενο θεωρείται επιβεβλημένη.
Συμπερασματικά, φαίνεται ότι ο χορός και ο χορός χωρίς αποκλεισμούς γενικά έχουν οφέλη για την κοινότητα των ατόμων με αναπηρία. Αυτά τα οφέλη μπορεί να περιλαμβάνουν τη βελτίωση της κοινωνικότητας, τη βελτίωση των λεκτικών ή κινητικών ικανοτήτων, την ευκαιρία για αυτοέκφραση και την απόλαυση. Δυστυχώς τα προγράμματα είναι συχνά δύσκολο να αξιοποιηθούν από τα άτομα με αναπηρίες, υπάρχει περιορισμένη χρηματοδότηση, πραγματοποιούνται μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα ή είναι διαθέσιμα μόνο για ανηλίκους. Επίσης, αυτός ο τύπος παρέμβασης είναι αποτελεσματικός στην οικοδόμηση σχέσεων και κοινότητας και στη βελτίωση άλλων πτυχών της ζωής τόσο των ενηλίκων όσο και των παιδιών με αναπηρίες. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο συμπεριληπτικός χορός δεν είναι ωφέλιμος μόνο για τα παιδιά και τους εφήβους αλλά και τους ενήλικες που ανήκουν στην ειδική ομάδα των ατόμων με αναπηρίες. Λόγω των προγραμμάτων που συμπεριλαμβάνουν χορευτικές δραστηριότητες δημιουργούνται σχέσεις και κοινότητες όχι μόνο από μαθητές και εκπαιδευτές, αλλά και από οικογένειες και άλλους οργανισμούς. Οι μαθητές φαίνεται να αγαπούν τον χορό και τα αποτελέσματα δείχνουν ότι μέσα από αυτόν αποκτούν σωματικές και λεκτικές δεξιότητες. Ωστόσο, η κατάρτιση και η ύπαρξη ενός εξειδικευμένου εκπαιδευτικού είναι σημαντικά στοιχεία για την επιτυχία ενός προγράμματος αυτού του είδους. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχή έκβαση σχετικών προγραμμάτων είναι και οι κατάλληλοι πόροι.
Συνολικά, φαίνεται πως η ένταξη της διδασκαλίας της τέχνης του χορού στα σχολικά προγράμματα μπορεί να δώσει θετικό πρόσημο στην προσπάθεια συμπερίληψης παιδιών με αναπηρία στο σχολικό περιβάλλον, εφόσον σύμφωνα με τη βιβλιογραφία ο χορός επιφέρει βελτιώσεις σε δεξιότητες που κρίνονται σημαντικές ή ακόμη και απαραίτητες για την ομαλή και επιτυχημένη αλληλεπίδραση των ατόμων μεταξύ τους. Τέτοιες δεξιότητες είναι λόγου χάρη σε ορισμένες περιπτώσεις ο καλύτερος έλεγχος μιας πιθανής ανεπιθύμητης συμπεριφοράς ή η αυτοεκτίμηση.
Τέλος, το είδος της αναπηρίας που βιώνει ένα άτομο εύλογα καθορίζει το πώς ο χορός θα επιδράσει στην εξέλιξή του, ωστόσο με την απαραίτητη τεχνογνωσία και την ανάπτυξη όλο και καλύτερων τεχνολογικά βοηθημάτων φαίνεται πως πολλά από τα εμπόδια που ανακύπτουν λόγω αναπηρίας μπορούν να μετριαστούν, ώστε τα άτομα να μπορέσουν μακροπρόθεσμα να απολαμβάνουν τα οφέλη του χορού.
