Χορός και αναπηρία-Μια βιβλιογραφική ανασκόπηση – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Χριστίνας-Μαγδαληνής Δήμου – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΤΜΗΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ – Μέρος 20ο
6.3 Περιορισμοί της έρευνας
Το εάν ο χορός έχει τα περισσότερα οφέλη κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης αναπτυξιακής περιόδου δεν θα μπορούσε να διευκρινιστεί από την τρέχουσα ανασκόπηση και με βάση τα δεδομένα των μελετών. Υπήρχαν μόνο τρεις μελέτες που αφορούσαν συμμετέχοντες στην πρώιμη παιδική ηλικία (0-6 ετών) οι οποίες βρήκαν βελτίωση σε κοινωνικούς, σωματικούς, γνωστικούς και ψυχολογικούς τομείς. Μελλοντικές μελέτες μπορεί να δώσουν τη δυνατότητα κατηγοριοποίησης των αποτελεσμάτων ανά ηλικιακή ομάδα, γεγονός που μπορεί να παρέχει τη δυνατότητα για την κατανόηση του εάν υπάρχουν συγκεκριμένες περίοδοι στην αναπτυξιακή πορεία ενός ατόμου με αναπηρίες όπου ο χορός μπορεί να έχει τα ισχυρότερα αποτελέσματά του στους διαφορετικούς τομείς έκβασης. Η ποικιλομορφία της έρευνας σε αυτόν τον τομέα καθιστά ορισμένες από τις ερμηνείες δύσκολες. Δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων για τα περισσότερα φυσικά, ψυχολογικά, γνωστικά και κοινωνικά αποτελέσματα. Σημαντικές πτυχές του προγράμματος όπως παραδείγματος χάρη, η διάρκεια ήταν εξαιρετικά ετερογενείς στις μελέτες και δεν μπορούσαν να αξιολογηθούν εμπειρικά για την επίδρασή τους. Επίσης, σημαντικό είναι το γεγονός ότι δεν υπήρξε μακροπρόθεσμη παρακολούθηση των μελετών για να γίνει κατανοητό εάν διατηρήθηκαν κάποια κέρδη σε χρονικό διάστημα πέρα από την άμεση ολοκλήρωση των προγραμμάτων χορού.
Οι περιορισμοί της μελέτης περιλάμβαναν επίσης μεγάλη ετερογένεια στα δείγματα των συμμετεχόντων όσον αφορά τις διαφορετικές αναπηρίες. Τα τελευταία 10 χρόνια υπήρξαν επίσης ουσιαστικές αλλαγές στον ορισμό και τα διαγνωστικά κριτήρια των διαφορετικών αναπηριών, αλλαγές στη θεραπεία και διαχείριση παιδιών με αναπηρίες, βελτίωση της τεχνολογίας και των μεθόδων που σχετίζονται με την έρευνα και μείωση του κοινωνικού στιγματισμού που σχετίζεται με τις αναπηρίες. Ηπιότερες περιπτώσεις αναπηρίας είναι πλέον πιο πιθανό να εντοπιστούν και δίνεται έμφαση στην έγκαιρη παρέμβαση και σε θεραπείες που βασίζονται σε στοιχεία και επιστημονικά δεδομένα. Πιθανώς, ορισμένες από τις παλαιότερες σε χρονολογία δημοσίευσης μελέτες να εμπλέκουν παιδιά σε μια διαγνωστική ομάδα που δεν υπάρχει πλέον ή έχει πλέον αποδοθεί σε μια νέα ή διαφορετική διάγνωση.
Συγχυτικοί παράγοντες, όπως η ποσότητα της θεραπείας που ελήφθη, η ποιότητά της και το στίγμα της εντός της κοινότητας, που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τους τύπους των αποτελεσμάτων που αξιολογήθηκαν σε αυτήν την ανασκόπηση, μπορεί να έχουν αλλάξει συστηματικά κατά τη διάρκεια των 10 ετών.
