ΈΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΙΝΑΚΩΝ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΜΕΣΩ ΛΕΚΤΙΚΩΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩΝ ΑΠΟ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΟΠΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ – Διπλωματική Εργασία της Μαλιοτοπούλου Ειρήνης – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών: «Επιστήμες της αγωγής: Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 37ο

3. «Οδοιπόρος επάνω από τη θάλασσα της ομίχλης» του Γερμανού ζωγράφου: Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ, 1774 -1840

3.α. Λεκτική περιγραφή (σύντομη/γενικευμένη)

Ο πίνακας «Οδοιπόρος επάνω από τη θάλασσα της ομίχλης» απεικονίζει εξωτερικό ορεινό τοπίο με ένα μοναχικό άνδρα.

Είναι ελαιογραφία και ο Φρίντριχ, ζωγράφισε τον πίνακα το 1818. Το ύψος του πίνακα είναι σχεδόν ένα μέτρο και το πλάτος του είναι σχεδόν 75 εκ. Το έργο είναι ζωγραφισμένο κατακόρυφα.

Στο κέντρο της απεικόνισης παρουσιάζεται η οπίσθια όψη ενός άνδρα που ατενίζει τη θέα. Η γυρισμένη στάση του δημιουργεί μυστήριο. Είναι ανεβασμένος στην κορυφή κάποιου υψηλού βράχου. Φαίνεται πώς έχει μόλις φτάσει εκεί. Τα κοκκινωπά μαλλιά του είναι ανακατεμένα δηλώντας την παρουσία αέρα στο τοπίο. Φοράει ένα βαρύ σκούρο πράσινο παλτό που εκ πρώτης όψεως μοιάζει με μαύρο, στηρίζει το δεξί του χέρι σε ένα μπαστούνι έχοντάς το χαλαρά στη τσέπη του. Έχει το αριστερό του πόδι πιο μπροστά από το άλλο και ακουμπάει το χέρι πάνω του. Αναπαύεται μέσα στο τοπίο άγριας φύσης. Η φιγούρα του μοιάζει ήρεμη αλλά ταυτόχρονα επιβλητική.

Μπροστά στον στιβαρό και σκοτεινό βράχο που καταλαμβάνει το κάτω μέρος του πίνακα ανοίγεται ένας βαθύς γκρεμός, πλημμυρισμένος από μια «θάλασσα» πυκνής ομίχλης. Λίγοι βράχοι ξεμυτίζουν εδώ και εκεί. Στα δεξιά στο βάθος φαίνονται κάποια δέντρα. Ενώ, αριστερά στο βάθος παρατηρούμε υψηλότερες βουνοκορφές που ξεφεύγουν από την ομίχλη. Χρονικά βρισκόμαστε λίγο πριν ξημερώσει αφού βλέπουμε να ανακατεύεται το γαλάζιο χρώμα του ουρανού με ροζ πινελιές. Ο πίνακας είναι αρκετά φωτεινός με εξαίρεση τον βράχο και το ντύσιμο του οδοιπόρου.

Ο βράχος με τον οδοιπόρο είναι το μέρος στο οποίο ο θεατής θα μπορούσε να αισθανθεί ότι βρίσκεται. Αντίθετα με την απεραντοσύνη του τοπίου με τα βουνά που χάνονται στον ορίζοντα, τον ουρανό και την ομίχλη.