Επίλογος
Εν μέσω μίας ιστορικής επιβολής υγειονομικών περιορισμών και υποχρεωτικής παραμονής στον οικιακό χώρο, το σώμα δέχεται επίθεση όχι μόνο από τον θανατηφόρο ιό Covid-19, αλλά και από ένα πλήθος λόγων ποινικοποίησης του, εξαιτίας της υλικής του εκπροσώπησης στις κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις. Στα πλαίσια της παραπάνω συγκυρίας, η φυσική άσκηση και ο αθλητισμός αναδείχθηκαν ως μία από τις ελάχιστες μορφές δημόσιας δραστηριότητας που επιτράπηκε, στην αρχή σε ατομικό και μετέπειτα σε ομαδικό, επαγγελματικό επίπεδο.
Μέσα σε αυτή την καθολική ιατρικοποίηση των σωμάτων και την αποσταθεροποίηση των σταθερών προσλήψεων τους, η παρούσα εργασία και τα ερωτήματα που τέθηκαν, στοχεύουν στην κριτική αποτίμηση του σύγχρονου αθλητισμού και των κυρίαρχων λόγων περί ικανού και ανάπηρου σώματος.
Οι «υποθέσεις» Curry, Ibrahimovic και Semenya, αναδιπλώνονται και αποκαλύπτονται στα πλαίσια των επιδράσεων αντιθετικών λόγων, οι οποίοι για τους δύο πρώτους αθλητές, δρουν συμπεριληπτικά και προωθητικά, στη μεν τρίτη κατασταλτικά και στιγματιστικά. Το «ορθό σώμα του αθλητή» δεν έχει μόνο δύναμη, υγεία και ικανότητα αλλά έχει σαφώς καθορισμένο φύλο, χρώμα, ηλικία και αρτιμέλεια. Ως αντιπαράδειγμα σε μία ηγεμονική σωματικότητα, προτάσσεται η αθλητική δραστηριοποίηση των αθλητών με αναπηρία, οι οποίοι επανορίζουν την έννοια της ικανότητας και την κατοικούν, σε μία προσπάθεια επιβολής της ορατότητας τους στο δημόσιο χώρο. Για τα ελληνικά δεδομένα, οι «φωνές» και οι «κινήσεις» των σωμάτων των αθλητών αυτών, δεν διαρρηγνύουν μόνο το συλλογικό φαντασιακό αλλά διαμορφώνουν καινούργια πεδία συμμαχιών και ετερόδοξων σωματικών ταυτίσεων.
Κλείνοντας, παραθέτω τα λόγια της Ιωάννας ως κατακλείδα, πλήρως απογυμνωμένη από φαντασιακές ονειροβασίες και αυταπάτες:
Προφανώς και όλη η προσπάθειά μας θέλει να περάσει κάποια μηνύματα και στην εξέδρα και, κυρίως, στην κοινωνία, όμως το βασικό είναι να δείξουμε ότι παραμένουμε αθλητές. Δεν διαφέρουμε από τους άλλους. Κάνουμε κάτι ελαφρώς διαφορετικό, όμως επιθυμούμε να μας αντιμετωπίζουν ως ίσους. Δεν μας ενδιαφέρει να μας βλέπουν ως ξεχωριστούς. Ξεχωριστός είναι ο καθένας, ούτως ή άλλως (Athletes Stories, 2020).
